Historia
Obrzędowość górnicza rodziła się już w średniowieczu. Ludzie trudniący się górnictwem czy raczej, jak wówczas mówiono ,,metalurgią”, stanowili zamkniętą kastę wolnych ludzi. Nieco przypominali rzemieślnicze cechy z rozbudowaną hierarchią, z uczniami, czeladnikami, żakami. Oto już w XII wieku na Dolnym Śląsku funkcjonowała izba zborna, gdzie przy piwie spotykali się gwarkowie, czyli udziałowcy kopalni. Zwykli górnicy byli kopaczami, zaś gwarkowie to magnaci, szlachta, bogaci kupcy, a nawet... król, który był właścicielem wszystkich kopalin. Po zakończeniu roku, a idealnym terminem był 4 grudnia, cała ta brać zbierała się w największym pomieszczeniu w okolicy. Poza kościołem była to właśnie karczma. Namiestnik króla kasował podatki. Po uroczystej mszy, ze starostą i orkiestrą na czele, uroczysty orszak wędrował ze świątyni do karczmy. Po podzieleniu się zyskami lub podliczeniu strat do stanu górniczego przyjmowano tzw. młode lisy, które składały przyrzeczenie. Już w XIX wieku doświadczonych górników nazywano starymi strzechami. Później po tej części oficjalno-księgowej przystępowano do zabawy, a całość skropiona była piwem.
Lis Major i skok przez skórę
Lis Major to mistrz ceremonii, który prowadzi adeptów tego zawodu do skoku przez skórę. Jego strój nawiązuje do czasów, gdy w 1816 roku na akademii Staszica powstał korpus górniczy i jego członkowie przywdziali mundury wzorowane na tych wojskowych z okresu Księstwa Warszawskiego. Kurtka, białe spodnie, wysokie buty.
Przejście przez skórę symbolizowało przekroczenie granicy tajemniczego świata podziemi. Prawdziwi górnicy mieli przy sobie skórę, często lisią, która miała wielorakie zastosowanie. Służyła do zjeżdżania po pochyłej sztolni, jako podkład pod kolana w niskich korytarzach i do transportu urobku. Z czasem przybrała postać skórzanego fartucha. Mieć skórę to był przywilej prawdziwego górnika.
Rytuał skoku przez skórę polscy górnicy przynieśli z Bańskiej Szczawnicy, gdzie w XIX wieku studiowali Polacy. Tam zwyczaje te - zazwyczaj pochodzące z Niemiec - pielęgnowane od średniowiecza przetrwały w niemal niezmienionej formie. Szybko zadomowiły się w krakowskiej górniczej akademii.
Obchody
Zgodnie z tradycją, Barbórka rozpoczyna się poranną mszą w kościele. Po nabożeństwie, górnicy ubrani w galowe mundury i czapki z pióropuszami rozpoczynają tradycyjny pochód Lisa Majora i ceremonię skoku przez skórę. Z okazji święta, najbardziej zasłużeni górnicy i inni pracownicy przemysłu wydobywczego otrzymują medale, nagrody oraz różne odznaczenia. . Istotnym elementem Barbórki są spotkania gwarków - starych i młodych górników - zwane inaczej karczmami piwnymi. W tym czasie panie „górniczki” świętują Barbórkę na swoim babskim combrze, w swoim babskim gronie.
Barbórkowe wieczory to czas hucznych zabaw, w których biorą udział całe rodziny. Co ważne, w tym dniu odświętne ubrania zakładają nie tylko górnicy, ale również ich żony i dzieci
Korzystając z okazji dla wszystkich keszujących górników Szczęść Boże
Aby odnaleźć kesza trzeba udać się 728 metrów w kierunku 140°następnie trzeba się wspiąć na drzewo, uwaga będziesz musiał zrobić to dwa razy można użyć drabiny, ale dla mnie nie było problemu wspiąć się bez żadnych przyżądów, będąc na drzewie musisz użyć prostego mechanizmu aby "poczuć się jak górnik zjeżdzający do kopalni". Bardzo proszę o sprawą obsługę urządzenia i zabezpieczenie tak jak się zastało.
Najważniejsze jest to że jeżeli z jakich kolwiek przyczyn nie czujesz się na siłach aby podjąć skrytkę odpuść pamiętaj że robisz to na własne ryzyko powodzenia.