Cette cache est mis à l'occasion de l’évent La Wallonie Insolite à Viroinval du 1 avril 2018, mais même après elle sera toujours accessible 

Le Mesnil, un village clairière

Village-clairière enclavé dans la grande forêt ardennaise, Le Mesnil est le village le moins peuplé, avec une centaine d’habitants, et le plus pittoresque de l’entité.

Le nom vient du latin mansio (habitation, demeure), c’est la traduction diminutif de mansionile (petite maison ou petit domaine)

Le Mesnil a /- 150 habitants permanents, un bon tiers en plus durant les vacances et le week-end.  Le superficie de Le Mesnil est 791 hectare dont 78,5% de bois.

L’Église St-Martin date de 1240 et est restauré en 1868.

Une terre schisteuse ingrate pour les cultures, un environnement boisé qui a mobilisé les bras des hommes du village et un passé ardoisier qui leur a arraché la sueur du côté de Fumay. Le Mesnil (Viroinval) garde la mémoire de ce qui a fait sa force.

Il y a 90 ans, Le Mesnil comptait 500 habitants et 19 cafés, dont des clandestins. Depuis, il faut constater que le village souffre de solitude. Toutefois, certaines choses échappent au temps qui passe. L'école communale, le café-épicerie, la salle des fêtes. Et puis, il y a les jeunes ménages qui allongent le chemin du travail pour gagner un peu de tranquillité.

Extrait d’un article de Le Soir (par Catherine Dethine en 1997)

Rendez-vous chez Maimaine

Une maison de briques rouges en contrebas de l'église. Une fois l'entrée franchie, deux solutions : à gauche, un café; à droite, l'épicerie. C'est là que réside Mme Germaine Paquet, que tout le monde appelle «Maimaine». Depuis le décès de sa belle-mère, elle a repris le commerce. Aidée désormais par ses deux filles, elle est un peu la mémoire du village.

L'histoire des 19 cafés, c'est à «Maimaine» qu'on la doit : A l'époque des ardoisières, les gens buvaient beaucoup. Fille de cultivateur, elle est née en 1907. Son village, elle l'a vu évoluer. Les bus ? On ne les a pas vus avant 1950, explique-t-elle. Et l'électricité en 1930. Et puis il y a eu l'eau courante.

Quitter Le Mesnil ? Pourquoi ? J'ai toujours vécu ici. C'est le calme et la tranquilité. Sans compter le caractère des habitants : On dit souvent que les gens sont accueillants, confie sa fille. Ils reviennent volontiers. Un élément difficile à contredire sur place. Le petit café est ouvert tous les jours et l'épicerie suit le même rythme.

Sur place, ni charcuterie ni légumes frais : Ça ne sert à rien. Les gens ont tous leur potager. Reste au visiteur à prendre le temps d'aller chez elle, car c'est aussi la vie d'une localité.

--------------------------------------------------------------------------------

Deze cache werd geplaatst in het kader van het event La Wallonie Insolite à Viroinval op 1 april 2018, maar deze zal nadien nog steeds toegankelijk zijn voor iedereen 

Le Mesnil, een dorp gelegen tussen de bossen

Dit dorpje is één van de twee ingesloten dorpen in het grote Ardense bos.  Le Mesnil is, met een honderdtal inwoners, het minst bevolkte dorpje van Viroinval, maar ook het pittoreskste.

De naam komt van het Latijnse “mansio” (woning), het verkleinwoord hiervan “mansionile” (klein huis) werd gebruikt.

Le Mesnil heeft ongeveer 150 permanente inwoners, en een derde meer tijdens de vakantie of de weekends.  De oppervlakte van Le Mesnil is 791 hectare, waarvan 78,5% uit bos bestaat.  De Kerk van St-Martin dateert uit 1240 en werd gerestaureerd in 1868.

Hier vindt men een schaduwrijke schistebodem die ongustig is voor de gewassen, een bosrijke omgeving die de mannen van het dorp aan het werk zette en een leisteenverleden waar de inwoners heel wat zweetdruppels nalieten in het nabijgelegen Fumay (Frankrijk).  Le Mesnil (Viroinval) houdt de herinnering aan wat zijn kracht heeft gemaakt levendig.

Negentig jaar geleden had Le Mesnil 500 inwoners (waaronder illegale immigranten) en 19 cafés. Sindsdien is het dorp wel wat eenzaam geworden.  Maar er zijn echter dingen die aan de tijd ontsnappen.  Het gemeenteschooltje, het café-winkeltje, de feestzaal.  En dan zijn er nog de jonge gezinnen die hun weg naar hun werk wat verlengen om hier de rust terug te vinden.

Fragment uit een artikel van Le Soir (door Catherine Dethine in 1997)

Afspraak bij Maimaine

Een huis met rode bakstenen dat achter de kerk staat herbergt een cafeetje (maar tevens ook een winkeltje).  Eenmaal je er binnenkomt heb je maar twee mogelijkheden, aan de linkerkant heb je het cafeetje en aan de rechterkant het winkeltje.  Dit is waar mevrouw Germaine Paquet woonde, die iedereen "Maimaine" noemde. Sinds de dood van haar schoonmoeder had zij de zaak overgenomen. Nadien werd ze bijgestaan ​​door haar twee dochters en is ze was een belangrijke bron van de geschiedenis van het dorp.

Als er iemand de geschiedenis van de 19 cafés kende, dan was het “Maimaine” wel: In de periode van de leisteenwerkers werd er veel gedronken.  Als boerendochter werd ze geboren in 1907.  Ze heeft haar dorp zien evolueren. “Bussen?  Die hebben we hier voor 1950 nooit gezien”, legt ze uit.  Elektriciteit kwam er pas in 1930 en toen was er ook stromend water.

“Le Mesnil verlaten?  Ik zou niet weten waarom.  Ik heb hier altijd gewoond en het is hier rustig en kalm.  Om nog maar te zwijgen over het karakter van de inwoners, die gekend zijn voor hun gastvrijheid” verklaart de dochter.  “Ze komen altijd vrijwillig terug.”  En dat is iets wat je, eenmaal ter plaatse, moeilijk kan ontkennen.  Het kleine cafeetje en het winkeltje zijn iedere dag open.

Hier vind je geen vleeswaren, noch verse groenten.  “Dat is nutteloos, de mensen hebben toch allemaal een moestuin.  Er rest de aangelanden enkel nog eens langs te gaan, want als je ergens de sfeer van Le Mesnil kan opsnuiven, dan is het Chez Maimaine.