Św. Józef
Historia Poświętnego związana jest z Cudownym Obrazem Św. Rodziny z Nazaretu, znajdującym się w głównym ołtarzu Bazyliki. Obraz namalowany jest na płótnie. Jest jest znany autor, ani data powstania tego dzieła. Od Potopu szwedzkiego najpierw znajdował się w tutejszym dworze. Późną jesienią 1664 r. do remontu piecy w dworze studziańskim poproszony został murarz, zdun ze Smardzewic koło Tomaszowa Mazowieckiego. W czasie pracy w nieopalanym dworze ciężko zachorował. W izbie w której na ścianie wisiał ów obraz, przygotowano dla niego posłanie. W czasie bezsennych nocy, modlił się, by nie umrzeć bez spowiedzi św.
W nocy z 12 na 13 grudnia podczas modlitwy nagle zobaczył rozjaśniony obraz i usłyszał głos: "Nie bój się nie będzie ci nic, ani temu urzędnikowi, tylko żebyś Mi kaplicę zbudował, bom godna poczciwszego miejsca. Za folwarkiem po prawej stronie idąc do tej wioski, niedługo ta kaplica będzie, bo tam będą i zakonnicy. Powstanie na wzgórku, gdzie spoczywają ukochane przez mego Syna oblubienice".
Tradycja nazwała to wzniesienie Dziewiczą Górą, Panieńską Górą, gdyż na tym miejscu pochowane zostały dziewczęta, które w obronie dziewictwa poniosły na tym wzniesieniu śmierć chroniąc się przed napastliwością żołnierzy. Rankiem choroba zduna Wojciecha ustąpiła. Zdun zaczął rozpowiadać czego był świadkiem minionej nocy. Wiadomość zaczęła się rozchodzić po okolicy. Zaczęli przybywać pierwsi pielgrzymi.
Z fundacji Ks. Bpa Jana Zbąskiego i jego siostry Zofii Anny Starołęskiej wybudowano pierwszy drewniany kościół sanktuaryjny, który wykończono 1673 r., a 8 grudnia tegoż roku przy 30 tysięcznym tłumie wiernych przeniesiono uroczyście z kaplicy dworskiej do nowego kościółka i umieszczono w głównym ołtarzu Cudowny Obraz. W tym drewnianym, nie wielkim, pierwszym kościele sanktuaryjnym Cudowny Obraz znajdował się do 1776 roku, tj. do czasu przeniesienia go do obecnej świątyni.
Zanim jednak stanęła obecna Bazylika, w pobliżu zabudowań dworskich w latach 1696 – 1698 wybudowano kościółek w stylu barokowym pod wezwaniem Św. Józefa. Miał on służyć celom duszpasterskim, a dokładnie do odprawiania tam pogrzebów, gdyż wokół niego do wieku XIX chowano zmarłych, a z racji na duży ruch pielgrzymkowy w tamtym czasie, odprawianie nabożeństw pogrzebowych w kościele sanktuaryjnym sprawiało duże trudności. Obok tego kościółka znajduje się studnia, z której wodzie, przypisywano nadzwyczajną pomoc w różnego rodzaju dolegliwościach. Pierwsza relacja o cudownych właściwościach wody pochodzi z 1673 r., a i w obecnych czasach są relacje ludzi, którzy zaświadczają o jej cudownych właściwościach.
źr. http://sanktuarium.rodzina.net/historia-sanktuarium/
Kościół w stylu barokowym z lekko zwężoną nawą skierowaną na zachód. Elewacje zewnętrze opięte pilastrami toskańskimi z dwoma niszami w fasadzie, w których znajdują się rzeźby św. Anny i św. Joachima. Całość fasady zwieńczona bogato zdobionym szczytem. Kościół przykryty dwuspadowym dachem z czerwonej dachówki. Przy świątyni znajduje się murowana jednopiętrowa kostnica i studnia z XVIII w., obydwie przykryte namiotowym dachem. Zespół kościoła pw. św. Józefa otoczony jest kamiennym murem z dwoma furtkami. Dziedziniec wewnątrz zespołu pełnił kiedyś rolę cmentarza grzebalnego.
źr. http://www.kultura.lodz.pl/pl/poi/1032
O skrytce: otwórz, wpisz się i zostaw tak, jak zastałaś/eś. Tylko logbook. Dokładnie dokręć. Troszcz się jak o swoje.