Część terenów obecnego Powiatu krosnieńskiego, była przez długie wieki, aż do 1947 roku zamieszkiwana przez Łemków i Rusinów, uważanych również za etnograficzną grupę Ukraińców. Katastrofa drugiej wojny światowej doprowadziła do zniszczenia tej społeczności i jej przymusowego wysiedlenia na Ukrainę (1944–1946) oraz na Ziemie Odzyskane, w ramach „Akcji Wisła” (1947). Tylko w samym Powiecie krośnieńskim znajdziemy ponad 40 miejscowości dotkniętych wysiedleniami. Znajdują się one głównie w gminach Dukla, Rymanów i Jaśliska. Niektóre zostały całkowicie lub częściowo dosiedlone Polakami, inne w ogóle nie istnieją.
Celem tej serii jest przypomnienie o byłych mieszkańcach tych terenów oraz pokazanie pojedyńczych wsi (lub ich pozostałości), w których kiedyś oni mieszkali oraz o utraconym bogactwie kulturalnym, w postaci zniszczonych cerkwi i innych zabytków.
Bałucianka/Балутянка
Bałucianka jest niewielką wsią znajdującą się w gminie Rymanów, na uboczu pod grzbietem Przymiarek. Założona została w 1470 roku na prawie wołoskim w dobrach Andrzeja Sienieńskiego, podkomorzego sandomierskiego. Z danych z roku 1785 roku wynika, że wieś zajmowała powierzchnie 333 ha i miała 189 mieszkańców, samych grekokatolików. Bałucianka była najpierw podporządkowana parafii w Wołtuszowej a później w Desznie, które obecnie leży w obrębie Rymanowa-Zdroju. Miejscowi katolicy należeli do parafii w Klimkówce. W czasie pierwszej wojny światowej w latach 1914 i 1915 część zabudowań wsi spłoneło. Według ostatniego przedwojennego spisu powszechnego w Bałuciance mieszkało 267 osób, z tego 5 rodzin polskich, w 2011 roku ich było już tylko 135. We wsi działała olejarnia, młyn wodny, folusz i kilka warsztatów. Wielu mieszkańców zajmowało się snycerstwem i rzeźbą w drewnie, czego uczyli się w szkole rzeźbiarskiej założonej przy dworze w Rymanowie przez Annę Potocką. Po drugiej wojnie światowej mieszkańcy Bałucianki zostali wysiedleni i wieś została zaludniona głównie przez mieszkańców sąsiedniej Lubatowej. Tradycję miejscowego rzeźbiarstwa kultywuje Józef Łoś, który prowadzi gospodarstwo agroturystyczne „Na rozdrożu”.
Największym zabytkiem Bałucianki jest drewniana greckokatolicka cerkiew Zaśnięcia Przeświętej Bogarodzicy, służąca obecnie jako rzymskokatolicki kościół filialny Wniebowzięcia NMP, która jest włączona do podkarpackiego „Szlaku architektury drewnianej”. Cerkiew została wzniesiona prawdopodobnie w XVII wieku, w XIX natomiast gruntownie przebudowana. Budowla jest, trójdzielna, konstrukcji zrębowej, z wieżą o konstrukcji słupowo-ramowej i szkieletową kruchtą od zachodu. Nawa, babiniec i sanktuarium są usytuowane na planie zbliżonym do kwadratu, nawa jest obszerniejsza. Dachy nad nawą i sanktuarium mają formę ośmiopołaciowych kopuł z załomem. Świątynia w Bałuciance jest jedną z dwóch zachowanych do dziś cerkwi (obok cerkwi w Chyrowej) prezentujących typ budowli sakralnej charakterystycznej niegdyś dla obszaru środkowej i wschodniej Łemkowszczyzny, gdzie upowszechniło się stosowanie wielopolowych sklepień zrębowych. Z cerkwi pochodzą najstarsze zachowane w Polsce carskie wrota z XV wieku, które są dzisiaj częścią ekspozycji Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Cerkiew jest otoczona murem z dzikiego kamienia, obok cerkwi znajduje się cmentarz z zabytkowymi nagrobkami. Nieopodał jest znajduje się studnia z 1925 roku z napisem „na pamiątkę pierwszej wojny światowej“. Cerkiew była używana do 2002 roku, kiedy we wsi zbudowany został nowy kościół.
W Bałuciance jest mały wyciąg narciarski, nieopodał wsi przez Przymiarki prowadzi zielony szlak turystyczny łączący uzdrowiska Iwonicz-Zdrój i Rymanów-Zdrój. Przez Bałuciankę prowadzi niedawno zbudowana droga do Lubatowej.
Skrytka jest umieszczona przy cerkwi, zawiera logbook i ołówek