Kościół Garnizonowy w Siedlcach Multi-Cache

W Siedlcach, w miejscu przecięcia ulic: H. Sienkiewicza i J. Kilińskiego położony jest jeden z głównych placów miasta. Otoczony jest jezdnią, co czyni go rondem. Pośrodku tegoż placu zlokalizowany jest Kościół Garnizonowy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jest to kościół murowany w stylu bizantyjskim (pierwotnie), z przeróbkami w kierunku uwspółcześnienia.

Do 1919 roku był cerkwią prawosławną.

Siedlce – sobór Św. Ducha.

Inicjatywa budowy soboru (czyli w prawosławiu świątyni pełniącej funkcję katedry eparchialnej lub wyróżniającej się swoimi gabarytami i znaczeniem dla kultu) pojawiła się po utworzeniu guberni siedleckiej. Gubernator Stefan Gromeki rozpoczął starania o wzniesienie w mieście murowanej cerkwi. Piątego stycznia 1867 roku władze wydały pozwolenie na budowę. Na miejsce budowy wybrano plac na skrzyżowaniu ulic Ogrodowej i Alejowej. Kamień węgielny pod budowę położono w dniu 18 lipca 1867 roku. Do budowy zużyto 200 tysięcy cegieł. Świątynię wznosili mistrzowie z Czernihowa pod kierownictwem inżyniera Jakimowskiego. Sobór zwieńczało pięć ośmiobocznych wież z kopułami, w których umieszczono 11 dzwonów, z których największy ważył 150 pudów, drugi 101 pudów, a pozostałe razem 300 pudów.

Pud – rosyjska jednostka wagowa, 1 pud = 16,38 kg

Świątynia otrzymała czterorzędowy ikonostas. Posadzkę wykonano z białego i czarnego marmuru. Wokół soboru urządzono skwer i posadzono dekoracyjne rośliny. Teren otoczono żeliwnym ogrodzeniem w kolorze żółtym. Wyświęcenia soboru dokonano 2 listopada 1869 roku. Cała budowa zamknęła się kwotą 80 tysięcy rubli. Sobór pełnił swoją funkcję do wybuchu I wojny światowej.

Już nie cerkiew.

W czasie I Wojny Światowej Niemcy zajęli cerkiew na nabożeństwa dla swojego wojska. Po odzyskaniu niepodległości obiekt przejęło Wojsko Polskie, zaś sam kościół został poświęcony w dniu 25 stycznia 1919 roku przez biskupa wskrzeszonej diecezji podlaskiej JE ks. bp Henryka Przeździeckiego. Pierwszym, stałym kapelanem Kościoła Garnizonowego został w dniu 15 października 1919 roku ks. Stefan Bogucki. Na prośbę ks. mjr Witolda Jeżmowskiego, kapłana diecezji mochylowskiej (był kapelanem w latach 1925-1939) Biskup Podlaski nadał Kościołowi Garnizonowemu tytuł "Serca Jezusowego".

W maju 1920 roku przystąpiono do przebudowy tak wewnątrz, jak też na zewnątrz świątyni. Rozebrano cztery kopuły, a na wieży środkowej kopułę zastąpiono stożkiem z płaskim czterospadowym dachem. Trwająca do 1933 roku przebudowa usunęła wszystkie elementy świadczące o prawosławnym pochodzeniu świątyni. Nawet stare lipy rosnące wokół ogrodzenia wymieniono na nowe. Jedynym znakiem świadczącym o istnieniu tu niegdyś cerkwi był krzyż prawosławny z wyciętym profilem postaci ukrzyżowanego Chrystusa, umieszczony po prawej stronie na ścianie bocznej świątyni.

Podczas okupacji niemieckiej, w czasach II wojny światowej, Kościół Garnizonowy został zamieniony przez okupanta na magazyn wojskowy, zaś po krótkim czasie funkcjonowania jako świątynia ogólnie dostępna (od 7 września do 7 grudnia 1942 roku), przeznaczony został na nabożeństwo wyłącznie dla wojska niemieckiego. Dostęp do świątyni zabroniony był dla ludności polskiej. Po ustąpieniu Niemców, w sierpniu 1944 roku, kościół garnizonowy wraca z powrotem w ręce polskich władz wojskowych. Zdewastowana świątynia wymagała wielkiego nakładu sił i środków materialnych, aby usunąć skutki zanieczyszczeń wojennych i szkód powstałych na skutek rabunku mienia kościelnego przez Niemców. Duże zasługi dla przywrócenia świątyni godnego wyglądu należą się Ks. Czesławowi Potockiemu, sprawującemu urząd kapelana kościoła garnizonowego do 31 października 1959 roku. W tymże samym roku powraca do kościoła garnizonowego kapelan wojskowy. Po przywróceniu Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego ks. bp gen. Dywizji dr Leszek Sławoj Głódź, Ordynariusz polowy WP, erygował w dniu 21 stycznia 1993 roku przy kościele garnizonowym w Siedlcach parafię wojskową pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa.

W kościele znajdują się organy, które zbudowane zostały przez Adolfa Homana i Stanisława Jezierskiego. Rok zakończenia budowy datowany jest na 1933.

Niniejsza skrytka to prosty kesz multi.

Sam kesz nie znajduje się na terenie kościoła i jest dostępny 24/7, niemniej teren kościoła nie jest czynny całą dobę, co może utrudnić odczytanie potrzebnych danych - stąd atrybut "niedostępna 24/7".

Stojąc na współrzędnych startowych, znajdujemy się na placu przed kościołem. Na elewacji frontowej, po prawej i lewej stronie od wejścia głównego, zawieszona jest metaloplastyka. Aby odnaleźć pojemnik z logbookiem, musisz policzyć litery w napisie po prawej stronie - otrzymasz liczbę X oraz litery w napisie po lewej stronie - otrzymasz liczbę Y. Do tego policz samogłoski w napisie po lewej stronie - otrzymasz liczbę Z. Teraz tylko musisz obrać kierunek. Pojemnik znajduje się w odległości X+Y m od współrzędnych startowych, na azymucie (X*Y)+Z°

Bardzo proszę o dyskrecję przy podejmowaniu skrytki - miejsce bardzo ruchliwe. Proszę również zabrać ze sobą coś do pisania, pieczętowania - pojemnik zawiera tylko logbook.