Poznańska Cytadela, a właściwie Fort Winiary, po ciężkich walkach w 1945 roku została najpierw poważnie zniszczona, a następnie (w większości) planowo rozebrana. Pozyskane cegły zostały użyte podczas powojennej odbudowy Poznania i Warszawy. Od roku 1962 rozpoczęła się przebudowa terenów pofortecznych na Park – Pomnik Braterstwa Broni i Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W ramach urządzania Parku, w różnych jego częściach stawiano pomniki i rzeźby plenerowe, o różnym wydźwięku: od zaangażowanych politycznie i reprezentujących tendencje socrealistyczne, do całkowicie abstrakcyjnych, głęboko modernistycznych. Część pomników związanych z żołnierzami radzieckimi powstała wcześniej, przed 1962 rokiem. Po upadku komunizmu w Polsce, trend wzbogacania Parku Cytadela rzeźbami plenerowymi i pomnikami utrzymał się. Obecnie jest to kompleks prezentujący przekrój polskiej (oraz częściowo radzieckiej) powojennej rzeźby parkowej w wielkiej skali i we wszystkich trendach z postmodernizmem włącznie.
Większość rzeźb powstałych w epoce socjalizmu posiada czytelne, betonowe tabliczki z tytułem i nazwiskiem autora, sporządzane według jednolitego wzoru. W niektórych przypadkach tabliczki zaginęły, co nastręcza pewnych problemów z nazwaniem konkretnego dzieła. Są to jednak przypadki nieliczne. Pierwszą rzeźbę postawiono w 1968 roku.
Żalki - kompozycja Krzysztofa Sołowieja, absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Jak wyjaśnia sam autor, "tytuł pochodzi od starosłowiańskiego słowa, które oznaczało przedchrześcijańskie cmentarze, a Cytadela to przecież jeden wielki cmentarz". Kompozycję tworzą dwie postacie kobiece nadnaturalnej wielkości ustawione po skosie w lustrzanym odbiciu po obu stronach ścieżki spacerowej. Odziane w powłóczyste szaty, pozbawione cokołów, wyrastają jakby z ziemi w wirującym tańcu. W pobliżu jednej z kobiet znajduje się "porzucony" dzban cmentarny, a w ich bezpośrednim otoczeniu koliście ustawione znicze. Obie sylwetki nie posiadają twarzy, symbolizując ludzi, którzy odezli na zawsze.