Brama wjazdowa do dawnego pałacu w Żerkowie
Pochodząca z XVIII wieku brama prowadziła do barokowaego Pałacu Radomickich. Na jej tympanonie można dojrzeć herb Radomickich - Kotwicz. Tradycja głosi, że Maciej Radomicki, przy rozpoczęciu budowy pałacu, wmurował w funadment złotą cegłę. Wielokrotnie jej poszukiwano, lecz nadaremnie. Okazały pałac został zbudowany w latach 1690-1708, w niższej części Wzgórz Żerkowskich obok kościoła św. Stanisława zbudowanego na wyższym pagórku. Pytano Radomickiego o celowość takiego usytuowania pałacu. Z dumą odpowiadał, że nie chciał wywyższać się ponad kościół. Kolejni właściciele majątku żerkowskiego to m. in. Sapiehowie, Dąmbscy, Gorzeńscy, Jaraczewscy, Mycielscy. Ostatni z nich, Stanisław Mycielski, sprzedał w 1862 r. dobra Janowi Działyńskiemu z Kórnika. Pałac uległ pożarom w 1831 r. i w 1861 r. Po pożarze w 1861 r. został częściowo odbudowany i wówczas padły propoycje: polskie - założenia gimnazjum lub niemieckie - zorganizowanie koszar. W dniu 9.VI.1865 pałac żerkowski kupił król Prus Wilhelm II. Obiekt stopniowo popadał w ruinę. Ostatecznie został rozebrany z polecenia władz niemieckich w latach 1940-1942. Obecznie w tym miejscu mieści się skromny amfiteatr.
Wspomnieniem pałącu jest dom straży pałacowej znajdujący się tuż za bramą oraz okazały park krajobrazowy z pomnikowym drzewostanem. W okresie międzyojennym, w pobliżu dwóch stawów, polskie władze wojskowe zorganizowały obóz szkoleniowy. Podczas okupacji władze niemieckie zdecydowały o budowie w parku ośrodka sportów pływackich. Obiekty powstały w latach 1940-1943, rękoma polskich robotników i jeńców angielskich. W okresie Polski Ludowej w parku organizowane były kolonie letnie. Obecnie działa tutaj Mickiewiczowskie Centrum Turystyczne.