Η Ιστορία
Ο Κώστας ήταν ένα παιδί από τη Στενή Ευβοίας. Μια μέρα γύρισε και είπε στη μάνα του:
-Μάνα, θα παρατήσω το σχολείο, θα γίνω πειρατής! Θα βγω στη θάλασσα και θα κουρσεύω τα πλοία! Θα μαζέψω πολύ θησαυρό που θα τον κρύψω σε μεγάλα σεντούκια σε απόμερες σπηλιές.
Η μάνα του απάντησε χωρίς να το σκεφτεί:
-Το μπουφάν σου να πάρεις! Κάνει κρύο εκεί στη θάλασσα.
Μετά συνειδητοποίησε τι της είπε και βάλθηκε να του αλλάξει μυαλό. Μάταιος κόπος. Είναι να μη του καρφωθεί μια ιδέα στο μυαλό του Στενιώτη! Αλλά όλα κι όλα, το σχολείο έπρεπε να το τελειώσει. «Όσο είσαι στο σπίτι μου και τρως στο τραπέζι μου, αυτά να τα ξεχάσεις!» του έλεγε κάθε τόσο, όταν, απογοητευμένος από τους βαθμούς του σε κάποιο διαγώνισμα, απειλούσε να τα παρατήσει όλα και να φύγει.
Ήρθε όμως η στιγμή που το τέλειωσε το σχολείο ο Κώστας. Και δε πέρασε σε καμιά σχολή της προκοπής. Τι να κάνει η έρμη μάνα, συμφώνησε όταν ένας κοντοχωριανός ψαράς προσφέρθηκε να τον πάρει μαθητευόμενο στη βάρκα του. Δεν τον αξίωσε ο Θεός, βλέπετε, αυτόν τον ψαρά να κάνει παιδιά. Έτσι είδε τον Κώστα σαν το γιο που ποτέ δεν είχε.
Δεν πέρασαν πολλά χρόνια και ο γερο-ψαράς πέθανε, αφήνοντας τη βάρκα στο Κώστα, ξορκίζοντας τον να μην κάνει καμιά κουταμάρα.
Κρατήθηκε ο Κώστας στην αρχή. Την είχε μάθει την τέχνη και έφερνε δυο ψάρια στο τραπέζι. Αλλά κάπου μια βδομάδα μετά τα σαράντα του γέρου δε βάσταξε πια. Πέταξε τα δίχτυα στη θαλάσσα, ανέβασε πειρατική σημαία και φώναξε προς το νερό:
-Από σήμερα δεν θα κλέβω τους γιους της θάλασσας από τη μάνα τους που δε μου φταίξανε και τίποτα, παρά θα κλέβω τους ανθρώπους που όλοι έχουν, λίγο ως πολύ, λερωμένη τη φωλιά τους!
Εδώ, αγαπητοί, έρχεται αναπόφευκτη και παρουσιάζεται η κατάρα της Ελληνίδας μάνας. Να αγαπάει τα παιδιά της όσο τίποτα στον κόσμο. Όσο κι αν προσπάθησε να του αλλάξει τα μυαλά, ο Κώστας δεν άκουγε κουβέντα. Μα τι να κάνει που τον αγαπάει; Του ετοίμασε ένα μικρό σεντούκι, να βάλει μέσα τον πρώτο μικρό θησαυρό που θα μάζευε και του έδωσε την ευχή της.
Μη τα πολυλογούμε, ο Κώστας δεν κατάφερε να γίνει μεγάλος και τρανός πειρατής. Δεν κατάφερε μάλιστα να κουρσέψει ούτε ένα πλοίο. Σύντομα τα παράτησε και έγινε λογιστής κάπου στην Χαλκίδα. Εκείνο το σεντούκι που του έφτιαξε η μάνα του το έκρυψε σε μια σπηλιά δίπλα στη Χιλιαδού. Όχι ότι είχε κανένα θησαυρό μέσα, έτσι, για το κλείσιμο αυτού του κεφαλαίου της ζωής του. Όταν τον γνωρίσαμε και μας είπε αυτήν την ιστορία μας έδωσε και αυτόν τον χάρτη(Spoiler Images). Συγχωρέστε τις ικανότητες του στη ζωγραφική. Τα μαύρα μας είπε υποτίθεται είναι οι τοίχοι και οι βράχοι μέσα στην σπηλιά. Τα μπλε απεικονίζουν τη θάλασσα, που αποτελεί και μόνη είσοδο στη σπηλιά.
‘’Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
Οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα χω πια ξεχάσει
Κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά
Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει…’’
Η Κρύπτη
Οι συντεταγμένες δείχνουν που περίπου βρίσκεται η είσοδος της σπηλιάς. Για να φτάσετε εκεί θα πρέπει να κολυμπήσετε περίπου δέκα λεπτά από την παραλία της Χιλιαδούς.
Η σπηλιά είναι πολύ όμορφη, αλλά αρκετά σκοτεινή. Θα σας συνιστούσαμε να πάτε πριν τη δύση, αν και μετά από πέντε δέκα λεπτά μέσα στην σπηλιά τα μάτια συνηθίζουν και μπορείτε να δείτε.
Θα συνιστούσαμε επίσης να μην προσπαθήσετε να σκαρφαλώσετε πουθενά, καθώς μάθαμε (με άσχημο τρόπο) πως οι πέτρες δεν είναι τόσο στέρεες ώστε να ανεβείτε. Πάντως για να βρείτε την κρύπτη δεν χρειάζεται τίποτα πέρα από περπάτημα σε άμμο και βότσαλο.
Χρησιμοποιείστε τον χάρτη και την ικανότητά σας ως geocachers για να εντοπίσετε την κρύπτη. Αν χρειάζεστε περεταίρω βοήθεια κοιτάξτε το hint.
Η κρύπτη περιέχει μολύβι.