GALEGO
O meu avó tenme falado deste fermoso Pazo que ten nada menos que uns trescentos anos de historia...
Os amigos do Pazo de Faramello cóntannos a súa historia...
“O Pazo do Faramello é un edificio de comezos do século XVIII de estilo barroco compostelán civil, con marcadas influencias italianas que delatan a orixe xenovesa do seu fundador, o Marqués de Piombino. Situado de cheo no corazón da Comarca do Sar, atópase equidistante en 12 km de Padrón e Santiago de Compostela, sendo o último Pazo atravesado polo Camiño portugués antes de chegar á capital compostelá. O eido abrangue unha superficie de 126.000 m2 e o edificio principal supera os 2100 m2 magnificamente construídos. Salienta entre a élite dos grandes pazos galegos pola súa orixe industrial, xa que se fundou a partir da Real Fábrica de Papel do Faramello, 1710, pioneira e abandeirada da industria galega por máis de dous séculos e da cal aínda se poden visitar os antigos muíños cos seus correspondentes apeiros.
O Pazo está construído en terrazas sobre o canón do río, rodeado por unha fragua milenaria de carballeira xacobea en fráxil equilibrio, pero mantida en perfecto estado e en permanente recuperación. Este esforzo de conservación vese amplamente recompensado coa abraiante biodiversidade do lugar: londras, mouchos, garzas reais, parrulos silvestres, troitas, ras vermellas, esquíos, furóns, picapeixes, raposos vermellos ou especies ameazadas coma o lagarto das silvas de cor turquesa atopan no Faramello un reduto de protección.
Abundan as referencias históricas e literarias do Pazo, nas súas antigas cabalarizas albergouse o arsenal contra as tropas francesas nas revoltas do 2 de Xuño de 1808 e foi referencia literaria dalgúns dos máis ilustres escritores galegos (Rosalía de Castro, Emilia Pardo Bazán, Cela). Compre salientar que é unha das contornas principais da novela de Alejandro Pérez Lugín “La casa de la Troya”, de 1915, reflexo estudantil da nobreza compostelá e, na súa época, unha das novelas máis lidas da literatura en castelán. Como curiosidade, paga a pena subliñar que o lexendario castro celta da Raíña Lupa se atopa situado nas marxes do eido. O Pazo do Faramello serviu de residencia estival da S.M. o Rei Alfonso XIII e do Infante D. Luís de Baviera nas súas visitas a Santiago. A Presidencia da Xunta de Galicia solicitouno en varias ocasións para dar o discurso do Nadal do Presidente D. Manuel Fraga Iribarne. A capela do Pazo (1727) acolle un retablo de madeira realizado por un dos escultores barrocos capitais da Catedral de Santiago, o mestre José Gambino, nado no Pazo. O Señor do Faramello ostenta a honra; xamais exercida de poder entrar na Catedral de Santiago da cabalo. Un dereito outorgado por Privilexio Real en 1815.”
CASTELLANO
Mi abuelo me ha hablado de este hermoso Palacio que tiene nada menos que trescientos años de historia...
Los amigos del Pazo de Faramello nos cuentan su historia...
“El Pazo do Faramello es un edificio de principios del siglo XVIII de estilo barroco de Santiago de Compostela, con marcadas influencias italianas que revelan el origen genovés de su fundador, el marqués de Piombino. Ubicado en el corazón de la comarca del Sar, está equidistante a 12 km de Padrón y Santiago de Compostela, es el último Pazo atravesado por el Camino Portugués antes de llegar a la capital de Santiago. El área cubre un total de 126,000 m2 y el edificio principal supera los 2100 m2 magníficamente construidos. Se destaca entre la élite de los grandes palacios gallegos por su origen industrial, ya que fue fundada en la Real Fábrica de Papel del Faramello, 1710, pionera y abanderada en la industria gallega por más de dos siglos y desde la cual aún se pueden visitar los antiguos molinos. Con sus correspondientes aperos.
El Pazo se construye en terrazas sobre el cañón del río, rodeado por una antigua fragua milenaria de robles en frágil equilibrio, pero se mantiene en perfectas condiciones y en constante recuperación. Este esfuerzo de conservación es ampliamente recompensado con la impresionante biodiversidad del lugar: nutrias, búhos, garzas reales, loros silvestres, truchas, cabezas rojas, ardillas, hurones, pepinillos, zorros rojos o especies en peligro de extinción como el lagarto verdinegro que se encuentra en Faramello un reducto de protección.
Las referencias históricas y literarias del Pazo son abundantes, en sus antiguas caballerizas, el arsenal contra las tropas francesas se albergó en las revueltas del 2 de junio de 1808 y fue una referencia literaria de algunos de los escritores gallegos más ilustres (Rosalía de Castro, Emilia Pardo Bazán, Cela). Cabe destacar que es una de las áreas principales de la novela de Alejandro Pérez Lugín "La casa de la Troya", 1915, un reflejo de la nobleza estudiantil en Compostela y, en ese momento, una de las novelas más leídas de la literatura española. Como curiosidad, vale la pena destacar que la legendaria fortaleza celta de la reina Lupa se encuentra a orillas del campo. El Pazo do Faramello sirvió como residencia de verano para S.M. El rey Alfonso XIII y el infante D. Luis de Baviera en sus visitas a Santiago. La Presidencia de la Xunta de Galicia lo ha solicitado en varias ocasiones para dar el discurso de Navidad del presidente D. Manuel Fraga Iribarne. La capilla del Pazo (1727) alberga un retablo de madera realizado por uno de los escultores barrocos capitanes de la Catedral de Santiago, el maestro José Gambino, nacido en el Pazo. El Señor del Faramello tiene el honor, nunca ejercido, de poder entrar en la Catedral de Santiago del caballo. Un derecho otorgado por Derecho Real en 1815.”
ENGLISH
My grandfather told me about this beautiful Palace that has no less than three hundred years of history...
The friends of Pazo de Faramello tell us their story...
“Pazo do Faramello is a building of the early 18th century Baroque-style of Santiago de Compostela, with marked Italian influences that reveal the Genoese origin of its founder, the Marquis of Piombino. Located in the heart of the “Sar” region, it is equidistant from Padrón and Santiago de Compostela and it is the last Pazo crossed by the Portuguese Way before reaching the capital of Santiago. The area covers a total of 126,000 m2 and the main building exceeds 2100m2 magnificently constructed. It stands out among the elite of the great Galician palaces for its industrial origin, since it was founded in the Royal Paper Factory of Faramello, 1710, pioneer and standard-bearer in the Galician industry for more than two centuries and from which you can still visit the old mills.
The Pazo is built on terraces over the river canyon, surrounded by an ancient forge of thousand-year-old oaks in fragile balance, but it is kept in perfect condition and in constant recovery. This conservation effort is amply rewarded with the impressive biodiversity of the place: otters, owls, herons, wild parrots, trout, red heads, squirrels, ferrets, gherkins, red foxes or endangered species such as the green-lipped lizard that is found in Faramello a redoubt of protection.
The historical and literary references of the Pazo are abundant, in its old stables; the arsenal against the French troops was housed in the revolts of June 2, 1808 and was a literary reference of some of the most illustrious Galician writers (Rosalía de Castro, Emilia Pardo Bazán, Cela). It should be noted that it is one of the main areas of Alejandro Pérez Lugín's novel "La casa de la Troya", 1915, a reflection of the student nobility in Compostela and, at that time, one of the most read novels in Spanish literature. As a curiosity, it is worth noting that the legendary Celtic fortress of Queen Lupa is located on the edge of the field. The Pazo do Faramello served as a summer residence for Y.M. King Alfonso XIII and the Infante Mr. Luis de Baviera on their visits to Santiago. The Presidency of the Xunta de Galicia has requested several times for this Pazo to be where Mr. Manuel Fraga was to give the Christmas speech. The Pazo Chapel (1727) houses a wooden altarpiece made by one of the Baroque captain sculptors’ of the Cathedral of Santiago, the Maester José Gambino, born at the Pazo. The Lord of the Faramello has the honor, never exercised, of being able to enter the Cathedral of Santiago riding a horse, a right granted by Royal Privilege in 1815.”