GALEGO
Estamos cerca do Mosteiro de Oseira. Galicia está chea de lugares milenarios… ese é un deles! Os monxes atoparon nestas terras moita grandeza, riqueza e recursos que fixeron do seu asentamento algo fácil.
O monte Pena Veidosa, o Río Oseira e os pobos cercanos, gardaban suficiente para vivir neste precioso lugar. Co tempo, a xente esqueceu o monte, os ríos, e o mosteiro, e os pobos desapareceron, deixando só os esqueletos dalgún deles. Pero as pedras falan, e os camiños de carros perdurarán grabados nestas, amosándonos por exemplo que un destes, saía do mosteiro para pasar directamente por un pobo que debeu ser rico e próspero, chamado Cobelo. Pero este abandoouse, e agora atopamos esas pedras que falan da historia, dos carros, e da cantidade de fincas que existían. Busca as respostas que atopas ao terminar o pobo, subir polo camiño do carro, e chegar a un prado.
As pedras da finca mostraránche o que buscas. Coñécese da existencia deste mosteiro desde 1137, pero aos poucos anos converteuse nun mosteiro dependente da Orde do Císter e no ano 1141 estableceuse unha colonia de monxes franceses enviados por San Bernardo.
Ao redor deste punto, existían pobos con xente que vivían codo con codo con estes monxes. Establecíanse en zonas de riqueza, onde abundaban os recursos. O ríoera necesario, castiñeiros, pastos ou zonas de froitales, tamén eran básicos para sobrevivir. E ademáis, preto dunha montaña, que dera caza e onde houbera neveiros para comerciar.
Co abandono do mosteiro, os pobos quedaron esquecidos do resto do mundo. E conforme a xente envellecía e morría, os camiños de carros son comidos polas herbas, os pastos comidos polas herbas, e as casas comidas polas silveiras.
Así falan do mosteiro os nosos amigos do Concello de San Cristovo de Cea...
“O Mosteiro de Santa María a Real de Oseira converteuse por méritos propios nun referente na arquitectura galega e de toda a península. Comezou a súa andadura histórica en 1137 cando un grupo de monxes retirouse á soidade para vivila experiencia de Deus, integrándose na orde do Císter en 1141, baixo a dependencia de Claraval. Nun principio comezaron con edificios moi modestos que foron ampliándose a medida que foi despregando o potencial económico da casa, mercé ás continuas doacións que se lles fixo, e ás compras efectuadas polos propios monxes.
Tras un longo percorrido de luces e sombras, en 1929 e tras atoparse o edificio case en ruínas e despois dun século abandonado, sendo Bispo de Ourense e Dr. Cerviño, un grupo de monxes retorna a Oseira para, en primeiro lugar dar vida a aquel enorme edificio e recuperalo sendo tarefa ardua e complicada debido á falta de medios.
Con gran tesón, ganas e fe os monxes, baixo a súa propia dirección, comezan as obras de restauración alcanzando meritorios premios e recoñecementos polo labor realizado, sendo en 1990 cando de mans da súa Majestad a Raíña Doña Sofía reciben o Premio Europa Nostra.”
CASTELLANO
Estamos cerca del monasterio de Oaeira. Galicia está llena de lugares milenarios... este es uno de ellos!! Los monjes que se encontraron en estas tierras de mucha grandeza, riqueza y recursos que hicieron su estancia algo más fácil.
El monte peina Veidosa, el Río Oseira y los pueblos cercanos, guardaban suficiente para vivir en este precioso lugar. Con el tiempo la gente se olvido del monte, los ríos y del monasterio y los pueblos desaparecieron dejando solo los esqueletos de alguno de ellos. Pero las piedras hablan y los caminos de carros perdurarán grabados en estas, enseñándonos por ejemplo que uno de estos, salía del monasterio para pasar directamente por un pueblo que debe ser rico y próspero, llamado Cobelo. Pero este se abandonó y ahora encontramos esas piedras que hablan de la historia, de los carros y de la cantidad de fincas que existían. Busca las respuestas que encuentras al terminar el pueblo, subir por el camino de carros y llegar a un prado.
Las piedras de las fincas te mostraran lo que buscas. Se conoce de la existencia de este monasterio desde 1337, pero a los pocos años se convirtió en un monasterio dependiente de la Orden do Cister e y en el año 1141 se establece una colonia de monjes franceses enviados por San Bernardo.
Alrededor de este punto existían pueblos convergentes que vivían codo con codo con cada uno de estos monjes. Se establecían en zonas de riqueza, donde abundaban los recursos. El río era necesario, castaños, pastos y zonas de fronteras, también eran básicas para sobrevivir. Y además cerca de una montaña, que diera caza y donde hubiera neveros para comerciar.
Con el abandono del monasterio, los pueblos quedaron olvidados por el resto del mundo. Y conforme la gente envejecía y moría, los caminos de carros fueron comidos por la hierba y las casas comidas por las silveras.
Así hablan del monasterio nuestros amigos del Ayuntamiento de San Cristoval de Cea...
“ El Misterio de Santa María Real de Oseira se convirtió por méritos propios en un referente de la arquitectura gallega y de toda la península. Comenzó su andadura histórica en 1137 cuando un grupo e monjes se retiraron a la soledad para vivir la experiencia de Dios, integrándose en la Orden de císter en 1141, bajo la dependencia de Claraval. En un principio comenzaron con edificios muy modestos que se fueron ampliando a medida que crecía el potencial económico de la casa, gracias a las donaciones que se les hicieron y las compras efectuadas por los propios monjes.
Tras un largo recorrido de luces y sombras, en 1929 y tras encontrarse el edificio casi en ruinas y después de un siglo abandonado, siendo Obispo de Ourense o Dr.Cerviño, un grupo de monjes retorna a Oseira para, en primer lugar dar vida a aquel enorme edificio e recuperarlo siendo una tarea dura y complicada debido a la falta de medios.
Con gran tesón, ganas y Fez los monjes, bajo su propia dirección, comenzaron las obras de restauración alcanzando meritorios premios y reconocimientos por el labor realizado, siendo en 1990 cuando de las manos de su Majestad la Reina Doña Sofía reciben el Premio Europa Nostra.”
ENGLISH
We are near the monastery of Oaeira. Galicia is full of ancient places ... this is one of them! The monks who were in this land of great greatness, wealth and resources that made their stay somewhat easier.
Mount Veidosa, the Oseira River and the nearby towns, saved enough to live in this beautiful place. With time people forgot the mountain, the rivers and the monastery and the villages disappeared leaving only the skeletons of any of them. But the stones speak and the scams of cars will be engraved in them, teaching us for example that one of these, left the monastery to pass directly through a town that must be rich and prosperous, called Cobelo. But this was abandoned and now we find those stones They talk about the history, the cars and the number of farms that existed. Find the answers you find at the end of the town climb the road of cars and reach a meadow.
The stones of the farms will show you what you are looking for. It is known of the existence of this monastery since 1337, but after a few years it became a monastery dependent on the Order of Cistercian and in 1141 a colony of French monks sent by San Bernardo was established.
Around this point there were converging peoples who lived side by side with each of these monks. They settled in areas of wealth, where resources abounded. The river was necessary, chesnuts, pastures and border areas were also basic to survive. And also near a mountain, to hunt and where there were snowfields to trade.
With the abandonment of the monastery, the villages were forgotten by the rest of the world. And as the people died and died, the roads of cars were eaten by the grass and the houses eaten by the vines.
This is how the friends of the City Council of San Cristoval de Cea talk about the monastery...
"O Mosteiro de Santa María a Real de Oseira became, on its own merits, a benchmark for Galician architecture and the entire peninsula. It began its historical journey in 1137 when a group of monks retired to solitude to live the experience of God, becoming part of the Cistercian Order in 1141, under the dependence of Clairvaux. At first they started with very modest buildings that were expanded as the economic potential of the house grew, thanks to the donations made to them and the purchases made by the monks themselves.
After a long erasing of lights and shadows, in 1929 and after finding the building almost in ruins and after a neglected century, bishop de Ourense or Dr.Cerviño, a group of monks returned to Oseira to, first of all, give life to that enormous building and recover it being a hard and complicated task due to the lack of means.
With great tenacity, desire and faith monks, under his own direction, began the restoration work reaching meritorious awards and acknowledgments for the work done, being in 1990 when from the hands of his Majesty Queen Doña Sofia receive the Europa Nostra Award. "