HISTORIA TOMASZOWA W SKRÓCIE:
Tomaszów Mazowiecki został założony przez hrabiego Antoniego Ostrowskiego, który nazwał osadę na część swojego ojca Tomasza. Zalążek przyszłego miasta pojawia się już pod koniec XVIII wieku, gdy Tomasz Ostrowski wybudował w tym miejscu piec do wytapiania surówki, po odkryciu żelaznych rud syderytowych. Dalszy rozwój nastąpił, gdy w 1805 roku dobra przejął najstarszy syn Tomasza, Antonii. Pierwsi osadnicy przybyli na przełomie 1822 i 1823 roku. Na te lata przypada również intensywny rozwoju aż w 1824 Tomaszów otrzymał prawa osady fabryczno-handlowej, a 6 lipca 1830r. prawa miejskie. Wszelkie dalsze plany dobrze prosperującego miasta zniwelowało powstanie listopadowe, w którym udział brał Antonii. Dobra Ostrowskich zostały skonfiskowane i przeszły na własność Skarbu Państwa, a Antonii za udział w powstaniu oraz poparcie wniosku o detronizację dynastii Romanowów został skazany zaocznie na śmierć. Uniknął wyroku emigrując do Francji, gdzie zmarł w 1845 roku. Po kilkunastu latach pobytu za granicą powrócił do Królestwa Polskiego jeden z synów Antoniego – Stanisław. Odkupił skonfiskowane włości oraz wypełnił dawne zobowiązanie ojca wobec mieszkańców Tomaszowa – przyczynił się do wybudowania kościoła św. Antoniego. Kolejne pokolenia dalej aktywnie działały w Tomaszowie aż do II wojny światowej, gdy Ostrowscy utracili swoje dobra ziemskie. Po wojnie nastąpił dalszy rozwój miasta, a dziś Tomaszów Mazowiecki to szóste co do wielkości i czwarte co do ludności miasto w województwie łódzkim.
TOMASZOWSKA SŁUŻBA ZDROWIA:
Początki tomaszowskiej służby zdrowia sięgają sięgają końca XIX wieku. Osiedlił się wtedy w Tomaszowie Jan Serafin Rode, który szybko dał się poznać jako dobry organizator i zaangażowany działacz społeczny. Jako lekarz dobrze poznał sytuację mieszkańców i wszystkim starał się pomóc. Przywiązywał wiele uwagi do działalności społeczno-oświatowej – tworzył szczegółowe analizy sytuacji społeczno-gospodarczej wraz z konkretnymi sposobami ich naprawy. Mieszkańcy Tomaszowa mieli wtedy bardzo duże problemy m.in. ze stanem zdrowia. Zasady higieny były im kompletnie nie znane, a warunki mieszkaniowe były fatalne. Dopiero w 1892 roku zaczęły powstawać fabryczne placówki pomocy lekarskiej i w jednej z nich lekarzem został Rode. Pomagał bezpłatnie oraz organizował spotkania i rozmowy na temat higieny. Największym osiągnięciem doktora było stworzenie szpitala miejskiego św. Stanisława w 1891 roku z 40 łózkami dla chorych. Dziś znajduje się tam Szkoła Policealna Samorządu Województwa Łódzkiego, która naucza młodzież w dziedzinie medycyny. Ważną postacią był również dr Alfred Augspach, który jako dyrektor szpitala znacznie przysłużył się do jego rozwoju.
Miejsca związane z Rode wskazują skrytki GC5W4XZ oraz GC5W51M.
Po I wojnie światowej szpital zatrudniał 5 lekarzy, a w lipcu 1930 roku 14 lekarzy, 9 dentystów, 8 felczerów i 14 akuszerek. W roku 1938 zakupiono budynek przy ul. Polnej 56 (obecnie oddział leczenia chorób płuc). W roku 1939 szpital powiększono o budynki przy ul. Antoniego 47 i 57, w których przebywało do 350 rannych żołnierzy. Po 1945 roku posiadał również oddział zakaźny przy ul. Polnej 56. W 1949 r. powstała stacja Pogotowia Ratunkowego. Na początku lat 50. szpital im. Marii Skłodowskiej-Curie, mieścił się przy ul. św. Antoniego 47, w 1954 roku przyjął imię dr. Rafała Czerwiakowskiego. Pod koniec lat 50. szpital otrzymał budynek przy ul. Niskiej 14 (obecnie hospicjum). W roku 1964 powstał nowy szpital przy ul. Południowej, rozbudowany w 1984 roku.
W 2014 roku został otwarty ośrodek wyspecjalizowany w onkologii z oddziałami chemioterapii i radioterapii - Centrum Diagnostyki i Terapii Onkologicznej. Inwestycja powstała od podstaw kosztem 65 milionów złotych, w ekspresowym tempie 12 miesięcy. Ta nowoczesna placówka już w pierwszych dwóch miesiącach działalności przyjęła 400 pacjentów.
SKRYTKA:
Aby odnaleźć ten tematyczny magnetyk udaj się od współrzędnych startowych 143 metrów na azymut 6°.
