LUBLIN - Kościół mariawitów pw. MB Nieustającej Pomocy.
Parafia Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Lublinie – mariawicka parafia diecezji lubelsko-podlaskiej, Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Obecnie parafia liczy ok. 100 wyznawców. Siedziba parafii oraz kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy znajduje się na lubelskim Czechowie. Od 1906 parafia posiada cmentarz grzebalny na Bazylianówce. Obecnie funkcję proboszcza sprawuje kapłan Przemysław Maria Sławomir Rosiak.
Historia parafii
Lubelska parafia mariawicka sięga początkami r. 1898, kiedy to działalność w Lublinie rozpoczęli kapłani mariawici, którym przewodził ks. Ludwik Miłkowski z parafii rzymskokatolickiej św. Mikołaja na Czwartku. Po ekskomunice papieskiej i pozbawieniu ks. Miłkowskiego prawa do wykonywania obowiązków kapłańskich, lubelscy mariawici liczący ok. 400 osób, spotykali się przez kilka miesięcy w domach prywatnych, dopóki, po akceptacji władz rosyjskich nie wzniesiono zachowanego do dzisiaj kościoła. W Lublinie od samego początku zamieszkiwała liczna grupa sióstr mariawickich, które zajmowały się głównie wychowaniem biednych dzieci, w tym sierot i opieką tzw. kobietami upadłymi, stwarzając im warunki zmiany sposobu życia. Pracowały tam do końca 1906.
Formalnie parafia mariawicka rozpoczęła działalność 17 października 1906. W okresie do I wojny światowej mariawityzm w Lublinie rozwijał się bardzo żywotnie, ale potem na terenach zaboru rosyjskiego, zajętych przez armię austriacką Kościołowi mariawickiemu zakazano działania. Na Lubelszczyźnie, na rozkaz Naczelnej Komendy Austriackiej z 7 marca 1916 zamknięto nie tylko mariawickie kościoły i kaplice, ale także 4 szkoły elementarne, 5 ochronek dla dzieci, 1 przytułek i 2 kursy dla analfabetów. Pod wspomnianym rozkazem podpisał się Polak w służbie austriackiej, wnuk Aleksandra Fredry, gen. Stanisław Szeptycki.
W okresie XX-lecia międzywojennego na skutek prześladowań mariawityzmu i niekorzystnej polityki władz miejskich parafia podupadała. Po II wojnie światowej stan parafii ustabilizował się. W latach 70. XX wieku władze miejskie rozpoczęły budowę wielkiego osiedla-blokowiska, pozwoliło to pozyskać wspólnocie nowych wiernych, którzy chętnie korzystali z pomocy materialnej jaką parafia otrzymywała z zachodu. W latach 80. XX wieku w kościele parafialnym wybuchł pożar, w wyniku którego ogień strawił pamiątki, a przede wszystkim dokumentację ukazującą motywy i przebieg powstania tej wspólnoty. Od 1987 w sąsiedztwie parafii mariawickiej rozwija się parafia rzymskokatolicka pw. Dobrego Pasterza. W latach 90. budynki gospodarcze wokół parafii przekształcono w garaże dla samochodów mieszkańców osiedla, dobudowując kolejne prowizoryczne pomieszczenia. W ostatnim czasie wejście na teren kościoła po schodach od ul. Północnej zostało zamknięte, nieczynny jest również położony na skarpie ogród parafialny.
Kościół parafialny
Skromna architektura kościoła łączy w sobie nawiązania do form neogotyckich i neorenesansowych. W skromnym wyposażeniu wnętrza znajduje się min. ołtarz i konfesja wykonane przez parafian w czasie budowy kościoła. Kościół jest wpisany do zabytków województwa lubelskiego. Zgodnie z legendą mariawicki kościół parafialny został wybudowany w 1904 na miejscu XVII-wiecznego pałacu Tarłów, który został rozebrany pod koniec XIX wieku. Budowla sakralna położona jest na wysokim wzgórzu rozpościerającym się nad aleją „Solidarności”. W dwukondygnacyjnym budynku kościoła zawarto szeroki program użytkowy. Na górnej kondygnacji znalazł się kościół, zaś w dolnej umieszczono pomieszczenia przeznaczone na szkołę, ochronkę, szwalnię, kuchnię i mieszkania dla kapłana oraz nauczycieli. Kościół rozbudowano od strony północnej w 1924. Szkoła i ochronka istniały przy kościele do 1947. W latach 80. ubiegłego wieku w kościele wybuchł pożar, który strawił wyposażenie świątyni, nie udało się do dzisiaj odtworzyć oryginalnego wyposażenia budynku sprzed stu lat. Jego ściany są pokryte ciemnoczerwoną cegłą. Kościół posiada dach pokryty blachą oraz wieżyczkę z sygnaturką zwieńczoną krzyżem. Fronton budowli w stylu neobarokowym jest ozdobiony owalną wnęką z posągiem Matki Boskiej. Wnętrze budynku, położone na piętrze, jest jednonawowe i bardzo skromne. Prowadzą do niego murowane schody. Wnętrze nakryte jest kolebkowatym sklepieniem. Obecny ołtarz podparty jest przez 20 pięknych tralek, które podtrzymują stół ołtarzowy. Poprzedni ołtarz uległ spaleniu. Nad nim jest umieszczone cyborium o barwie biało-złotej. Jest to miejsce gdzie przechowywana jest hostia, po prawej stronie jest powieszony obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, natomiast po lewej portret Marii Franciszki Kozłowskiej. Niedaleko ołtarza jest umieszczona biało-złota ambona podparta 12 kolumienkami. Na ścianach są umieszczone płaskie drzeworyty, na których przedstawiona jest Droga Krzyżowa. Drewniane ławki stojące w świątyni wykonane zostały przed II wojną światową.
-------------------------------------------------------
O keszu: niewielki pojemnik jak po filmie. Weź cos do pisanie, Szczelnie zamknij wieczko i zamaskuj.
Old Catholic Mariavite Church
The Mariavite Church was an independent Christian church that emerged from the Catholic Church of Poland at the turn of the 20th century. Initially, it was an internal movement leading to a reform of the Polish clergy. After a conflict with Polish bishops, it became a separate and independent religious denomination. The denomination was led by Jan Maria Michał Kowalski from the 1920s until 1935 when Kowalski was deposed and a schism resulted in two groups. The Mariavite Old Catholic Church, also called Old Catholic Church of the Mariavites and Old Catholic Mariavite Church of Poland was led after 1935 by Maria Filip Feldman in Płock; the Catholic Church of the Mariavites was led after 1935 by Kowalski in Felicjanow. The Old Catholic Mariavite Church was, and still is, the larger of the two groups.
After 1935, the leadership of the smaller group, the Catholic Mariavite Church remained in the hands of Kowalski, and later in the hands of his widow, Maria Izabela Wiłucka-Kowalska. The Old Catholic Mariavite Church is a member of the Polish Ecumenical Council, and also of the World Council of Churches. It is not currently a member of the Old Catholic Union of Utrecht. The Catholic Mariavite Church stands away from the ecumenical movement. Since 2015, Maria Karol Babi is the prime bishop of the Old Catholic Mariavite Church.
-------------------------------------------------------
About the cache: a small container like after the film. Take something to write, close the lid and mask it.