Choć budynek młynu znajdujący się niedaleko tego kesza ma na frontonie datę 1881, to pierwszy młyn w tym miejscu (papiernia) znajdował się tutaj już w pierwszej połowie XVI wieku za sprawą przywileju króla Zygmunta Starego.
Oryginalny budynek papierni istniał tutaj az do wojen kozackich i potopu szwedzkiego. W wyniku pożaru w 1672 roku młyn-papiernia podpupadł i zaprzestał działalności.
Drewniany młyn został zakupiony w 1874 roku przez braci Krausse (alternatywna wersja pisowni: Krauze). Nowi właściciele, zburzyli stary młyn, budując w jego miejsce bardzo nowoczesny, na owe czasy, młyn wodno-parowy (wspomagany turbiną o mocy 200 KM). Był to trzeci młyn w ręku rodziny Krausse.
Turbina w młynie była sprzężona z maszyną parową wspomagającą jego napęd – stąd nazwa młyna wodno-parowy; w rezerwie na wypadek awarii był silnik elektryczny.
Ciekawostką jest to, że gdy w 1901 roku w Lublinie była organizowana Krajowa Wystawa Rolnicza, to bracia Krausse wystawili na niej własny pawilon w formie młyna. Lubelski młyn braci Krausse był wówczas najnowocześniejszym młynem w Polsce, zarówno pod względem wyposażenia, jak i organizacji pracy, przez co z zastosowanych tutaj rozwiązań zaczeły korzystać również inne młyny w kraju.
Tuż przed II wojną światową wojną, dzięki bocznicy kolejowej biegnącej do młyna przez ulicę Łęczyńską, rozładowywano tutaj dziennie od 10 do 15 wagonów zboża, ładując na te same wagony produktami z młyna (kaszami i mąkami).
Przez całą okupację młyn pozostawał w rękach właścicieli – władze Generalnej Guberni traktowały rodzinę Krausse łagodnie, mając nadzieję, że zdeklaruje swoją przynależność do narodu niemieckiego. Jednak Edward Krausse oraz większa część rodziny zawsze czuli się Polakami, dając temu liczne dowody, m.in. przekazując mąkę na chleb dla więźniów Majdanka bądź też dla partyzantów.
Po II wojnie światowej młyn Krauzego został upaństwowiony i przejęty przez PZZ – Przedsiębiorstwo Państwowo-Spółdzielcze.
Po powodzi w 1964 roku uregulowano rzekę Bystrzycę - w wyniku likwidacji kanału doprowadzający wodę młyn stał się wtedy młynem całkowicie elektrycznym. W marcu 1970 roku zburzono most kolejowy na Bystrzycy i rozebrano tory, których przebieg pozostaje czytelny do dziś.
Kolejne prace regulacyjne, przeprowadzono w latach 1980–1984, budując m.in. bulwar, którym dziś biegnie ścieżka rowerowa. Jednocześnie otoczenie młyna zmieniało się, zdominowały je osiedla, trasa przelotowa przez miasto i targowisko. Patrząc na ogródki działkowe i otoczenie młyna, trudno sobie wyobrazić, że kiedyś był to podmokły teren, zaś rzeka płynęła innym korytem.
W latach 90tych młyn stał się własnością jednej z większych lubelskich firm działających na rynku zbożowym. W 2016 roku w wyniku budowy nowego młyna na ulicy Wrotkowskiej podjęto decyzję o zamknięciu produkcji w młynie Krauzego: wyposażenie młyna oraz silosy zdemontowano i przewieziono do zakładu na Wrotkowskiej. Obecnie budynek wystawiono na sprzedaż.
O keszu: Większy pojemnik schowany w okolicy młyna, w środku logbook, ołówek i coś na wymianę.
UWAGA: Podjęcie kesza NIE wymaga wchodzenia na ulicę!
Skrzynka umieszczona w nieoświetlonej okolicy niedaleko ogródków działkowych, z tego powodu odradzam podejmowanie jej w nocy i na wszelki wypadek oznaczam ją jako niebezpieczną. W dzień okolica jest raczej bezpieczna, a podjęcie dla sprawnej fizycznie osoby powinno być bezproblemowe. Ale jeśli nie czujesz się na siłach, to pamiętaj, że czasami warto odpuścić.
English translation soon to come :)
About a cache: logbook and pencil inside.
You don't have to enter the street in order to find the cache!
The cache is located in relatively abadoned neighbourhood with no artificial (street) light. I do not recommend going here by night, especially alone - that's why I'm marking this cache as 'dangerous'. During day finding the cache should not be a problem for a physically fit person.