Park Miejski im. Tarnowskich w Końskich
Miasto Końskie leży w krainie geograficznej zwanej Wzgórzami Koneckimi, w północno - zachodniej części Gór Świętokrzyskich. Jest to ośrodek gminny i powiatowy. Miasto posiada prawa miejskie od 1748 roku. Park znajduje się w samym centrum miasta, między ulicami Partyzantów (od strony południowej), Sportową (od strony wschodniej), Mieszka I (od strony północnej) oraz Zamkową (od strony zachodniej).
W centrum parku znajduje się kopiec widokowy, zwany potocznie górką parkową, w którego wnętrzu jest pomieszczenie stanowiące niegdyś piwnicę. Po jego stronie południowej, możemy zaobserwować grupę starych grabów tworzących altanę.
W ciągu całej swojej historii park i znajdujący się w nim zespół pałacowy wielokrotnie zmieniał właścicieli. Jego założycielem był Kanclerz Wielki Koronny - Jan Małachowski (lata czterdzieste XVIII wieku). Następnym właścicielem zespołu był wnuk kanclerza Stanisław Małachowski, a po nim kolejni członkowie rodu Małachowskich. Ogród należał do nich aż do 1870 roku. Wtedy to przejął go w posiadanie ród Tarnowskich. Podczas okupacji niemieckiej skrzydła pałacowe stały się siedzibą starosty niemieckiego.
Obszar parku jest bardzo cenny i objęto go w całości opieką Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W 1972 roku został wpisany w rejestr zabytków województwa.
Drzewostan parku jest jego najważniejszym elementem. Prawdopodobnie obszar ten w dawnych czasach porastała dąbrowa. Pozostałością po niej są bardzo stare dęby szypułkowe, z których najstarsze liczą sobie ponad 250 lat. Cztery najbardziej okazałe zarejestrowane są jako pomniki przyrody. Dwadzieścia siedem odpowiada klasyfikacji drzew pomnikowych. Drzewa te ustawicznie atakują grzyby wywołujące choroby i przez to poddawane są licznym zabiegom pielęgnacyjnym. Urządzając park posadzono wiele gatunków drzew w tym lipy drobnolistne. Utworzono aleję lipową biegnącą w kierunku od ulicy Zamkowej do dworca PKP (ul. Sportowej). Została ona uznana za pomnik przyrody. Oprócz dębów i lip drobnolistnych dominują na terenie parku graby, klony, brzozy i jesiony, a więc głównie drzewa liściaste.
Ze względu na okazałość, na niewątpliwą uwagę zasługują: modrzew europejski (przy głównej bramie od ulicy Partyzantów), jesion wyniosły, buk zwyczajny, topola biała. Zachwyt budzą także tuje rosnące po obu stronach alei biegnącej w kierunku glorietty. Poprzez karczowanie samosiewów pozyskuje się przestrzeń dla najcenniejszych gatunków.
W parku brakuje roślin podszytu z wyjątkiem nasadzeń żywopłotowych z cisa pospolitego, irgi błyszczącej, jałowca sabińskiego i bukszpanu. Na terenie parku prowadzono analizę wieku drzewostanu. Wynika z niej, że na jego terenie rosną 22 drzewa liczące około lub ponad 250 lat (w tym 9 dębów szypułkowych, 11 lip drobnolistnych, 1 jesion wyniosły, 1 buk zwyczajny). 67 sztuk drzew liczy sobie od 160 do 250 lat.
Atrakcję parku stanowią żyjące w nim zwierzęta. Przeważają: krety, kuny, jeże, wiewiórki, a więc zwierzęta synantropijne. Stanowi on miejsce schronienia i gnieżdżenia się wielu gatunków ptaków.
Dominujące gatunki ptaków to: szpaki, kawki, zięby, wróble, kwiczoły, sierpówki, zaganiacze, gawrony.
Inne spotykane gatunki lęgowe to: kos, kukułka, dzięcioł duży, śpiewak, wilga, makolągwa. Bardzo bogaty jest świat bezkręgowców: owadów, mięczaków, pajęczaków.