Jest rok 1940. Dzisiaj Niemcy kręcili się po okolicy. Chodzili po domach, wypytywali ludzi, szukali. Bałem się, ale dziś była moja kolej. Wyszedłem ze wsi kierując swe kroki w stronę zachodzącego słońca. Szedłem polną drogą, która skręcała w prawo. Wtedy usłyszałem dźwięk silnika dobiegający zza zakrętu. Przeraziłem się i zacząłem panicznie rozglądać. Roślinność nie była w tym miejscu jeszcze zbyt bujna, ale udało nie się ukryć za jakimś krzakiem. Bałem się wyjrzeć, ale byłem pewien, że przejeżdżający wóz należy do nazistów. Ryk silnika spłoszył siedzącego na gałęzi pobliskiego drzewa wielkiego kruka, który głośno kracząc odleciał w stronę lasu. Zwiastun śmierci - pomyślałem. Nie miałem chwili do stracenia! Wróciłem na ścieżkę i zacząłem nią biec w kierunku północy. Gdy dotarłem do rozwidlenia, skręciłem w lewo mijając po lewej stronie wielki rów. Dalej już prosto do celu, po prawej stronie był gęsty las, a po lewej łąka. W końcu dotarłem do celu. W miejscu, gdzie ścieżka schodziła niżej, po prawej stronie znajdowała się jaskinia, w której ukrywał się nasz przyjaciel - lokalny Żyd. Jego jedynym przewinieniem było jego pochodzenie. Niestety już go tu nie było... Ktoś zdradził i powiedział Niemcom o tej kryjówce. Będę się modlił za jego duszę oraz za przebaczenie dla człowieka, który go wydał.
Opowiadanie to jest fikcją, ale inspirowane prawdziwą historią opisaną na tej stronie.
Współrzędne początkowe nie są miejscem ukrycia pojemnika. By do niego dotrzeć należy podążać śladem mieszkańca, który dostarczał jedzenie ukrywającemu się Żydowi. Dzisiaj jaskinia jest już zawalona, a pojemik jest ukryty w pozostałej po niej szczelinie. Nie trzeba się wczołgiwać, kesz jest w zasięgu ręki i proszę o odkładanie go w to samo miejsce, by następne osoby nie miały problemu z podjęciem.
Pojemnik to klipsiak, a w nim: logbook z ołówkiem oraz pieczątka do odbicia we własnym notesie. Pieczątka nie jest na wymianę.