De  sombere grijze dag veranderde langzaam in een van alle mogelijke tinten rood en roze voorziene avond toen Jordan Bass uit het raam tuurde en mijmerend genoot van het schouwspel dat de hemel boven de tuin achter zijn werkkamer in Balen-Wezel hem bezorgde.  Tja, hoge bergen of woeste zeeën kon je in deze contreien namelijk niet vinden maar de wolken kunnen hier net als waar dan ook ter wereld steeds de meest spectaculaire beelden opleveren.

Het was echter niet het vlakke profiel of de inspirerende wolkenhemel die hem naar dit verre oord in de Kempen bracht, allesbehalve !

U kunt uw oplossing valideren met certitude.

Jordan Bass droomde er als kind al van om aan de slag te gaan als archeoloog.  Hij was nog maar een ukkie toen de films van Indiana Jones op het grote scherm verschenen maar de ongelofelijke avonturen die Harrison Ford en zijn alter ego beleefden, deden de piepjonge Jordan toch al vroeg besluiten om zijn leven te wijden aan de oudheid. Hij begon zich  te verdiepen in de geschiedenis van eeuwenoude beschavingen en net als bijna al zijn klasgenoten in the “University of Missouri” was hij gebeten door de vroeg-Egyptische beschaving.  Zo besloot hij tijdens de “Spring break”-vakantie in zijn laatste jaar niet te gaan feesten in de Caraïben maar met de zuurverdiende centjes van zijn studentenjob een vlucht te boeken naar Caïro.  

Het was al een aangename 24°C toen Jordan in  de vroege ochtend ergens in maart van dat jaar uit de Boeing 747 van Pan Am stapte.  Hij had een taxi  geregeld vanaf de luchthaven naar een pension vlakbij  de sfinx van Gizeh.   Ammon was een 64-jarige Egyptenaar die net als veel van zijn leeftijdgenoten al enkele jaren op pensioen was maar zijn oude dag nog een beetje aangenamer maakte door wat bij te verdienen als gids of taxichauffeur.  Hij vroeg de jonge Jordan wat zijn plannen waren in de Egyptische hoofdstad en die zei : doe mij maar om te beginnen de piramides want ik ben archeoloog in opleiding. 

Ammon keek de jongeman indringend aan, zo indringend dat hij er een beetje ongemakkelijk van werd.  “Zal ik je eens iets echt interessants laten zien?” vroeg hij ?  Jordan was op zijn hoede want verhalen van collega-studenten en andere Amerikaanse toeristen die het noorden van Afrika bezocht hadden ,waarschuwden hem voor alle mogelijke manieren van oplichterij die zich hier voordeden.  Mmmm mompelde hij en probeerde wat ongeïnteresseerd naar buiten te staren. 

Het was al druk zo vroeg op de ochtend in deze metropool maar Ammon wist zijn voertuig behendig door het wriemelende verkeer te loodsen.  Een kwartiertje later kwamen ze aan bij de kerk.  Ammon dacht dat het beter was dat hij achterbleef in de wagen en gaf Jordan wat aanwijzingen om de steen te vinden.  Het duurde dan ook niet lang of Jordan had de steen in handen.  Op het eerste gezicht hoorde de steen zeker bij de kerk en was op z’n minst een paar honderd jaar oud.  Op de achterkant was echter een plaatje te zien dat allesbehalve oud leek.  Integendeel, volgens Jordan was het nog heel recent.  Hij zag duidelijk dat het speciale symbolen waren en zag een tekening van een dolk en een mammoet. Hij kon echter niet onmiddellijk ontcijferen wat de boodschap was die ze brachten.  Hij nam zijn fototoestel, een oude Ricoh die hij nog van zijn vader gekregen had en nam enkele foto’s.  Hij ging thuis dan wel eens bekijken of hij er iets van kon maken.  Jordan vroeg Ammon om hem verder te brengen naar het pension maar beloofde hem iets te laten weten moest hij de boodschap ontcijferd hebben. 

Jordan’s studiereis verliep verder zoals gepland, onbezorgd genoot hij van de oude wereldwonderen en vol goede moed kon hij zijn studies hervatten.  Het duurde niet lang of hij was afgestudeerd en na enkele jaren zelf een gerenommeerd historicus.

Het was tijdens een van zijn bezoeken aan een buitenlandse conferentie dat hij de Fransman Duby tegen het lijf was gelopen.  Duby was een collega-hoogleraar en vooral gespecialiseerd in de middeleeuwen.  Omdat hij wist dat Bass gespecialiseerd was in Symboliek, vertelde hij hem over een artikel dat hij had gelezen op een online forum. 

Blijkt dat enkele Belgische amateur-genealogen een pseudo-religieuze groepering op het spoor zijn die heel veel gebruik maakt van symboliek maar dat de boodschap die ze her en der vinden niet zo goed te begrijpen is.  De boodschappen hebben ze verspreid gevonden maar ze hebben duidelijk een link met mekaar want steeds is er een dolk en een mammoet bij afgebeeld.  Jordan’s ademhaling stokte en met twijfelende stem vroeg hij : Duby, zeg je nu een dolk en een mammoet?  De Fransman knikte en gaf hem een papiertje met de link naar de website. 

Jordan kon niet wachten om naar z’n hotelkamer te gaan en de website van de genealogen te bezoeken.  Hij bladerde wat door de verschillende posts die plaatselijke liefhebbers geplaatst hadden toen hij het met z’n eigen ogen las : “De Orde van de mammoeten-dolk – is  dit de laatste middeleeuwse sekte ?”   Erg geïnteresseerd las hij het bericht en meteen dacht hij terug aan zijn ontmoeting met Ammon.  Zou hij deze ontdekking niet aan hem melden, hij had het hem immers beloofd…

Terug thuis gekomen ging Bass op zoek naar het telefoonnummer van Ammon om hem te melden wat hij enkele dagen geleden op het internet-forum gelezen had.  Tussen z’n oude schoolboeken vond hij het nummer die hij op z’n boarding-pass had geschreven en die zo nog een tijdje als bladwijzer had gediend.  Opgewonden belde hij het nummer en kreeg al gauw een dame aan de lijn. 

Het bleek de zus te zijn van Ammon maar ze moest hem melden dat ze onmogelijk Ammon kon doorgeven.  Die bleek al enkele jaren geleden te zijn verdwenen.  Ze vertelde hoe twee monniken bij hem zijn langs gekomen en dat hij na een lang gesprek met ze is meegegaan.  Nadien heeft ze nooit nog iets van hem gehoord.  Toen Jordan vroeg of ze heeft opgemerkt hoe de monniken er uitzagen of dat ze iets anders opvallend gezien had, zei ze enkel dat de monniken heel sober gekleed waren maar dat een van de twee een opvallend bleke huidkleur had en op z’n rug een soort zwaard of sabel droeg. 

Met z’n drieën vertrokken ze in een gloednieuwe zwarte station-wagon en toen die langs kwam gereden was het de laatste keer dat ze Ammon had gezien.  Ze moest wel toegeven dat ze vond dat Ammon een vredevolle glimlach toonde toen die voor de allerlaatste keer naar haar zwaaide

Jordan wist niet wat hij hiervan moest denken.  Om eerlijk te zijn was hij een beetje ongerust voor Ammon en besloot hij naar hem op zoek te gaan.  Op deze wijze wijze zou hij misschien ook meer te weten komen over de zogenaamde “Orde van de mammoeten-dolk”.  Hij schrapte alle afspraken voor de komende maand en regelde een ontmoeting met de Belgische genealogen.  Na grondig lezen van hun post op de website dacht hij dat hij wel in België moest zijn om dit mysterie te ontrafelen.  De amateur-genealogen raadden hem Balen-Wezel als uitvalsbasis aan en spraken met hem af op een plek waar voor hen de eerste sporen naar de monniken-orde waren opgedoken. 

Jordan Bass huurde een woning met studeerkamer in Wezel en boekte zo snel mogelijk een ticket naar Europa.  Aangekomen in de Kempen nam hij even de tijd om zich te installeren en schikte zorgvuldig zijn studieboeken in z'n persoonlijke bibliotheek. Een deel van die boeken waren van zijn eigen hand en terwijl hij hiermee bezig was viel hem een naslagwerk op waar hij al heel lang niet meer in had gekeken.  Hij bladerde er losjes doorheen en toen hij een bepaalde tabel voor de ogen kreeg, kreeg hij een idee.  De tijd tikte dus hij twijfelde geen seconde en ging verder op zijn eerste ingeving.

Als ik daar alvast maar eens aan mijn onderzoek begin dacht hij, misschien doe ik er wel wat inspiratie op.  Het was al aan het schemeren maar dat weerhield Jordan er niet van om een eerste bezoekje aan de site te brengen.  Hij verzamelde de gegevens die hij had en wat materialen en attributen waarvan hij dacht dat ze misschien van pas gingen komen. 

Niet veel later kwam hij aan op een bijzonder plekje, hij bestudeerde alles wat hij zag en omdat het wat donkerder werd maakte hij gebruik van zijn zaklamp.  Plots zag hij een eigenaardige schittering wat hem uit nieuwsgierigheid tot bij het object bracht.  Dit is vreemd dacht hij.  Hij meende een tekst te herkennen maar de taal was hem niet bekend.  Hij nam z’n oude Ricoh die hij nog steeds in z’n materialen-koffer overal mee naartoe nam en maakte een foto van de tekst.  De flits van zijn fototoestel moest fel geweest zijn want het deed een gedaante op de site opschrikken.

Had hij dat nu goed gezien?  Was dat nu Ammon in dat witte gewaad?  Of had hij zo veel last van de Jetlag dat hij dingen begon te zien die er helemaal niet waren?  Wat zeker was, was dat de gedaante die hem aankeek er heel vredig en alles behalve vijandig uitzag.  Meer zelfs het gaf Jordan een gevoel van welkom te zijn op deze plek.  Hij wreef eens door z’n ogen maar zag niets meer.  ’t Is te zeggen de verschijning in het witte gewaad zag hij niet meer.  Hij zag wel iets schitteren in het schijnsel van zijn speciale apparatuur.  Wat vreemd dacht hij, dat was me daarnet niet opgevallen. 

Hij bekeek de objecten van naderbij en plots kreeg hij enkele herkenbare symbolen te zien.  Hij noteerde alle gegevens en nam ze mee naar z'n studeerkamer. Door jarenlange studie van oude symbolen had hij snel begrepen wat de boodschap betekende en hij vertrok onmiddellijk naar een plekje niet ver van z'n huurhuis. Het was al donker geworden en toen hij met z'n zaklamp om zich heen scheen zag hij het, daar in de verte. Hij keek eens rondom zich heen maar zag verder niemand dus ging hij er naartoe, nam het object vast en plots verloor hij de controle over zichzelf, hij kon zich totaal niet meer verzetten tegen wat er toen allemaal gebeurde.  De wereld om zich heen veranderde in een draaiende kolk van kleuren en van geuren en alsof opgeslorpt door de aarde belande hij in een soort tunnel. 

Jordan Bass ….

Ja

Ben jij een oprecht mens …

Euh Ja denk ik

Wat doe je hier ?

Ik ben op zoek naar Ammon, ik…euh…ik heb ‘m iets beloofd

Wat weet je over ons ?

Euh nog maar weinig eigenlijk maar je mag me helpen …

Jordan Bass !

Ja?

Je hebt nu de keuze…of je gaat deze tunnel terug uit en komt nooit meer terug…

Of?

Of je gaat verder en je geeft je volledig over aan ons, dan vertellen wij je waarom je hier bent.

Zijn jullie te vertrouwen?

Heb je Ammon daarnet gezien?  Dan weet je het wel…

Jordan dacht terug aan hoe Ammon hem zo vredevol aankeek en dit, samen met zijn aangeboren nieuwsgierigheid, deed het hem besluiten om zich over te geven aan de stem.  Wat had hij te verliezen.  Dit was misschien wel de grootste ontdekking uit z’n carrière…

Jordan ging verder de tunnel in en kwam in een soort van hoorkamer terecht.  Er waren behoorlijk wat mensen aanwezig, sommigen gekleed in sobere gewaden maar best wel veel in gewone vrijetijds- en stadskledij.  Het geheel kwam wat absurd over bij hem..  Tussen de aanwezigen was er één gezicht dat hij herkende.  Hij riep het uit : Ammon ! Ammon deed teken om rustig te blijven en ondertussen kwam er achter hem een indrukwekkende dame te staan.  Welkom bij de orde van de Mammoeten-dolk zei ze en ze legde haar hand op de schouder van Ammon.  Je bent hier bij enkele heel bijzondere mensen terecht gekomen.  We zijn hier allen terecht gekomen omdat enkele honderden jaren geleden de eerste leden van de orde een geweldige ontdekking hebben gedaan… ze hebben namelijk diep verscholen in een grot een grote dolk gevonden, gemaakt van het ivoor van een slagtand van een Mammoet.  Bij deze dolk zat een boodschap.  Een boodschap die voor de hele mensheid in hun eigen belang moest geheim gehouden worden.

De boodschap heeft niks te maken met de Christelijke kerk of welke godsdienst dan ook maar de “Orde van de mammoeten-dolk” heeft dankbaar gebruik gemaakt van de infrastructuren, de symboliek en de mystiek die bij het Christendom horen om hun doen en laten en hun geheime missie bedekt te houden.  Enkel wij kunnen en mogen beslissen wie mag toetreden tot de orde en het geheim van de Mammoeten-dolk mogen ontdekken. En wij hebben jou nu uitverkoren.

Beste Jordan,

Als je er klaar voor bent mag je je naam in dat register bijschrijven… het geheim zal je dan ontdekken ….

Banner :

<a title="De orde van de mammoeten-dolk" href="https://coord.info/GC87KTA"> <img src="http://users.telenet.be/geo-cache/bannergif.gif" /> </a>

U kunt uw oplossing valideren met certitude.