Nas súas viradas
impoñía cantiga nova.
As augas ían duras
anulando silencios
en densas composturas,
sobre a catástrofe
cicatrizaron as rochas.
O Miño conquistou
harmonías e debruces,
cando os axóuxeres ían
no seu cántico solidario.
Houbo inquedanzas
cando escoitaban
os seus rezos lentos
en mergullos de ironía.
Solfa acuática
das errantes cachoeiras
de Ribeiras de Miño e Atán
asubiando nos seus noivados.
Anacoretas sen cenobios,
almas errantes
en apousentos sacralizados,
ollando ían cara ao Miño
con seu perfil dilatado,
condensando patriacados.

Pórticos do gozo
(Poemas a Pantón)
XOSÉ LOIS GARCÍA