Op 26 juli 1942 stortte rond 02.30 uur een Halifax II-bommenwerper van het 158 Squadron neer op de Peelheide in St. Anthonis. De piloot van dit vliegtuig was F/Lt. G.H. Porter. Van de 313 bommenwerpers die die nacht Duisburg bombardeerden, gingen er twaalf verloren, waaronder deze Halifax.
Volgens het proces-verbaal dat gemeenteveldwachter Schelfaut opmaakte, was het vliegtuig neergekomen op de Heide (Peel). Bij het wrak werd een dode militair aangetroffen, Sgt. Basil Osborn Collins (28), boordschutter van de Halfax. Hij ligt begraven Woensel, graf JJ 87.
Ongeveer een kilometer verderop van het wrak hingen twee parachutes in een denneboom, zo’n 70 á 80 meter van elkaar. De bossen werden afgezocht, maar zonder enig resultaat. Op negen uur ’s avonds kwam het bericht dat er in een schaapskooi genaamd de Vrij (onder Venraij) een Engelse militair zou zijn aangetroffen. Het was inderdaad een van de bemanningsleden die uit het vliegtuig was gesprongen. Ook de tweede man die per parachute uit het toestel was gesprongen werd niet lang daarna aangetroffen, op de grens van Bakel en Oploo, niet meer dan een kilometer van de plek waar hij was geland. Beiden werden aan de Duitse autoriteiten overgedragen.
Op Collins na, die al in zijn geschutskoepel dodelijk was getroffen door het vuur van de aanvallende Duitse jachtpiloot Olt. Hans-Dieter Frank van 2./NJG, kon de hele bemanning dus tijdig het vliegtuig verlaten. Dat waren F/Lt. Geoffrey Hall Porter, piloot; Sgt. Jack R. Patterson, navigator (een Canadees); F/Sgt. Donald G. Hall, bommenrichter (ook een Canadees); Sgt. Frank N. Linklater, radiotelegrafist (Canadees); Sgt. Kenneth E. Wilman, staartschutter (een Rhodesiër) en Sgt. Joe Gissing, boordwerktuigkundige. Uiteindelijk zijn ze allemaal opgepakt en krijgsgevangen gemaakt.