Dźwiniacza Górnego już nie ma, ale - jak na ironię - jest jego niegdysiejszy przysiółek Muczne. To, co było kiedyś peryferyjną częścią dużej osady, cieszy się dzisiaj samodzielnością. Czy historia nie potrafi być przewrotna?
Dźwiniacz Górny lokowali Kmitowie na prawie wołoskim zapewne w XV w. (pierwsza wzmianka z 1529 r. odnotowująca zwierzchność Piotra Kmity dowodzi, że była to już wtedy zagospodarowana miejscowość). Potem miał różnych właścicieli, m.in.: Herburtów, Turskich, Tretterów, Frenklów, Sołtyków, Potockich.
W 1629 r. gnębieni przez panów chłopi skłonili rozbójników z Użoka do napadu na Turskich. Zbójcy, poddawszy dziedziczkę torturom, splądrowali majątek. Do wycofujących się z łupami dołączyła większość wieśniaków, obawiając się ujawnienia ich sprawczej roli w najeździe. Turscy musieli mocno zaleźć poddanym za skórę, bo najścia na ich dwór powtórzyły się jeszcze dwukrotnie; podczas ostatniego dwór został spalony.
Przed ostatnią wojną Dźwiniacz był sporą wsią: ponad 800 mieszkańców, szkoła, cerkiew św. Michała Archanioła z 1905 r., młyn wodny, tartak, karczma oraz dwa dwory. Jeden zbudowali najpewniej Łodyńscy na początku XIX w., drugi - Gwalbert Ziębicki. Wszystko to uległo zatraceniu na skutek spotkania dwóch totalitaryzmów. Po wyznaczeniu granicy na Sanie w 1939 r. zachodnia część (ludniejsza) przypadła Generalnemu Gubernatorstwu, wschodnią zaanektował Związek Radziecki. Bolszewicy rychło wysiedlili swoich obywateli, podobne zasady na zachodnim brzegu wprowadzili w 1946 r. polscy komuniści, nie zgłaszając sprzeciwu wobec translokacji na Wschód ludności ukraińskiej. Wtedy Dźwiniacz Górny przestał istnieć.
UWAGA! SKRZYNKA ZAŁOŻONA ZOSTAŁA ZA ZGODĄ DYREKCJI BIESZCZADZKIEGO PARKU NARODOWEGO, ZA KTÓRĄ DZIĘKUJEMY. PROSZĘ ZANIECHAĆ POSZUKIWAŃ POZA OGRODZENIEM TERENU CMENTARZA I W BEZPOŚREDNIM SĄSIEDZTWIE NAGROBKÓW!