Bystrym spacerkiem #9 Rzekotka drzewna
Zbliżamy się do granic Lublina. Na początek przespacerujemy się od ulicy Cienistej do ulicy Prawiednickiej wzdłuz rzeki Bystrzyca. Po drodze rozprawiając i delektując się lokalną fauną i florą. Dodam że dla mnie ta trasa będzie zupełną nowością.
Część keszy na ścieżce poświęcona będzie zwierzętom chronionym lubelszczyzny. Nie ma ich zbyt dużo na naszym terenie, a spotkanie ich przedstawicieli w naturalnym środowisku jest niekiedy bardzo trudne. Na ogół utozsamiane sa z zagrożeniem (jaszczurki, zaskrońce, żmije) i padaja ofiarą ludzkiej bezmyslości. Sa zabijane, mimo że nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowie człowieka, który nie wacha sie także przed niszczeniem ich siedlisk. Niewiele osób wie że zwierzęta te znajduja sie pod ścisłą ochroną. Co robić aby je chronić?
Podstawą ekosystemu jest ewolucja oparta na ciągłym wymieraniu i pojawianiu się nowych gatunków. Obecnie proces wymierania gatunków jest od 100 do 1000 razy wyższy ni9z zakładany proces naturalny. Stan taki wiąże się z rozwojem cywilizacji, przemianami i niszczeniem siedlisk zwierząt.Sa gatunki, które potrafia zaadoptować się do nowych warunków, emigrować w poszukiwaniu nowych nisz, ale i takie, które tego nie potrafią i są skazane na zagładę. I dlatego tak ważna jest troska o środowisko naturalne.
Warto pamiętać, że wymarcie z powodu utraty siedliska dotyczy az ponad połowy gatunków. Kolejna przyczyna to wprowadzenie przez człowieka gatunków pochodzących z innych rejonów geograficznych - na skutek tego działania gatunki nowe wypierają gatunki rodzime na drodze konkurencji lub poprostu je zjadają. Takie same problemy mogą wywołać różnego rodzaju modyfikacje genetyczne. Na końcu listy przyczyn wymierania gatunków znajduje sie bezpośrednie zabijanie osobników, czyli przede wszystkim: rybołustwo, kłusownictwo, myślistwo. A zatem to, co najbardziej zagraża wyginięciu zwierząt, zależy od nas samych., od tego w jakim stopniu będziemy chronić natiralne siedliska gatunków.
Rzekotka drzewna (Hyla arboera)
Rzekotka jest małym, zaledwie kilkunastocentymetrowym płazem, samce mierzą 31-51 mm, a samice 37-60mm. Ma delikatne, smukłe i proporcjaonalne ciało. Tylne nogi są długie, przystosowane do skoków. Palce rzekotki zakończone są okrągłymi lepkimi przylgami, słuyżącymi do chodzenia po gładkich pionowych powierzchniach, dzięki czemu może się wspinać nawet po pionowych szybach. Grzbiet ma zielony, jednak dzięki zdolności mimetyzmu (upodobnienie sie do otoczenia) jego barwa może się w ciągu 15-20 minut zmienić od jasnożółtej do prawie czarnej.
Gody rzekotek odbywaja się najbardziej intensywnie w ciepłe i wilgotne noce. W tym okresie można je usłyszeć nawet z odległości jednego kilometra.Rzekotki składają skrzek na dnie stojących zbiorników wodnych. Kijanki mają oliwkowe ubarwienie z charakterystycznym złotym polyskiem, a po wykluciu mierzą około 5 mm.
Rzekotki prowadzą ściśle lądowy tryb rzycia. Zgodnie z nazwą, żyja na niskich drzewach i krzewach o szerokich liściach, również na źdźbłach trawy. Płazy te chętnie kryja sie wśród liści, co sprawia że trudno je dostrzec, zwłaszcza że ich ciało przypomina kształtem liść a kolor może sie zmieniać w szerokim zakresie. Dodatkowo w przypadku zagrożenia, rzekotka nieruchomieje lub spada wgęstwine liści lub traw. Przed drapieżnikami chroni ja również silna trucizna, wytwarzana w małych ilościach, przez ich gruczoły skórne. Aktywna jest głównie o zmierzchu i w nocy. Zazwyczaj siedzi nieruchomo, oczekując na zdobycz, a gdy nadleci jakis owad, łapie go szybkim wyrzuceniem języka i, nawt w locie, prawie nigdy nie chybia. Żywi sie owadami, zjada również omomiłki (małe owady), niewielkie chrząszcze oraz skorki, pluskwiaki i pajęczaki.
W sen zimowy zapada na poczatku października, zimuję na ziemi w szczelinach lub pod grubą warstwa liści i traw.
