Hoi, ik ben Florence Nightingale. Vandaag precies 200 jaar geleden, op 12 mei 1820 werd ik geboren. Mijn ouders woonden in Italië maar waren afkomstig uit Engeland. Blijkbaar waren ze verliefd op de stad waar ze zijn gaan wonen en daarom gaven ze mij de naam Florence. Ze gaven mij een goede opleiding, maar toch lag mijn hart meer bij het verzorgen van armen, zieken en gewonden. Ik zag zoveel ellende om me heen en daar wilde ik wat aan doen. Het voelde als een roeping van God. Deze roeping was zo sterk dat ik me, koste wat het kost, hierin wilde bekwamen. Mijn ouders waren het er niet mee eens, want ja, in die tijd was het echt niet zo vanzelfsprekend dat een vrouw buitenshuis werkte, zeker in de aristocratische kringen waarin ik werd grootgebracht.
Desondanks reisde ik via Duitsland en Parijs, waar ik de de nodige ervaring opdeed in een diaconessenhuis en bij de zusters van St. Vincent de Paul, terug naar Engeland. Ik kwam terecht in een klein ziekenhuis in Londen. Wat ik daar zag deed mijn hart huilen. Patiënten kregen van de artsen de hoognodige zorg om hun ziektes en wonden beter te maken, maar daar hield het verder mee op. Ik besloot vrouwen die dezelfde roeping hadden als ik, op te leiden tot verpleegster en vervolgens het ziekenhuis te reorganiseren. Zo werd verpleegkunde een echt vak en in de jaren die volgden werden er meer en meer vrouwen opgeleid tot verpleegster.
Toen ik 34 jaar was brak de Krimoorlog uit. Ik bood spontaan mijn diensten aan om daar voor alle gewonden te zorgen en niet veel later reisde ik, als hoofd van een groep van 38 verpleegsters, naar Scutari (de oude naam voor de Turkse stad Üsküdar, in de buurt van Istanboel).
Door de ervaring die ik had opgedaan in Londen kon ik de verzorging van de slachtoffers aanmerkelijk verbeteren.
Overdags zorgde ik dat het mijn patiënten niet aan hun eerste levensbehoeften ontbrak en hoorde ik hun gruwelijke verhalen aan. ’s Nachts deed ik mijn ronde langs alle patiënten. Bij gebrek aan elektrisch licht droeg ik een olielamp bij me, zodat ik de toestand van mijn patiënten in de gaten kon houden. Zo kreeg ik de bijnaam “The lady with the lamp”.
Na 2 jaar ging ik weer terug naar Londen en richtte daar de eerste Verpleegstersschool op in het St. Thomashospitaal. Ik ontwikkelde tal van theorieën die tot belangrijke sociale hervormingen leidden. Over de hele wereld werden verpleegkundigen opgeleid en de gezondheidszorg werd in steeds meer landen beter en beter.
Ondanks dat mijn gezondheid mij mijn halve leven in de steek heeft gelaten, mocht ik het toch meemaken om 90 kaarsjes uit te blazen. Op 13 augustus 1910 blies ik mijn laatste adem uit. Het is een enorme eer dat er in de Anglicaanse en Lutherse kerk op respectievelijk 12 augustus en 13 augustus een “light ceremony” wordt gehouden, ter nagedachtenis aan die gebeurtenis.