Pierwszy raz nazwa wsi pojawiła się w dokumentach w 1325-6 r. jako Crasnitia. Obecna nazwa ukształtowała się dopiero w XVII w. Pierwszy człon pochodzi ze staropolskiego określenia „krasny” co oznacza „piękny” a drugi człon czyli „Jara” pochodzi od nazwiska dziedzica wsi – Wojciecha Jaro(w)skiego herbu Rawa.
Według badań archeologicznych na terenach wsi odnaleziono ślady gromad ludzkich ze starszej epoki kamienia (11 000 – 7 000 lat p.n.e.). W II połowie 6 tysiąclecia p.n.e. pojawili się już ludzie zajmujący się myślistwem, rybołówstwem i zbieraniem owoców leśnych.
Badania wykazały, że terenach obecnej wsi istniała kultura pucharów lejkowatych. Wykopaliska na terenie wsi zostały podjęte w 1947 r. przez Stefana Noska z Zakładu Prehistorii UMCS, kontynuowane w latach 1949-1950. Największą sensację wzbudziło znalezisko jakim były tzw. wołki krężnickie. Figurka stanowiła część ucha naczynia glinianego. Przedstawia parę stylizowanych wołków połączonych jarzmem. Jest zabytkiem sztuki neolitycznej w Polsce, stanowi dowód na stosowanie przez ludność sprzężonej uprawy roli. Figurka ta została w 1966 r. podczas VII Międzynarodowego Kongresu Nauk Pre- i Protohistorycznych w Pradze uznana za największe odkrycie archeologiczne na terenie Polski. Co więcej był to jedyny eksponat pochodzący z Polski jaki wystawiono na tym kongresie.
Dolina Bystrzycy i jej dopływy należały we wczesnym średniowieczu do najlepiej i najwcześniej zasiedlonych terenów, świadcz ą o tym kopce ziemne (kurhany) istniejące w okolicach Majdanu Krężnickiego, a mogące by ć mogiłami ze starszej fazy średniowiecza, ale tak że z czasów starożytnych.
Przez miejscowość przepływa rzeka Krężniczanka, a sama wieś znajduje się na terenie Czerniejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Drzewostan okolic Krężnicy Jarej tworzą sosna zwyczajna, grab i dąb szypułkowy, w podszyciu można znaleźć leszczynę i kalinę a w runie kilka gatunków objętych ochroną: wawrzynek wilcze łyko, lilia złotogłów, podkolan biały.
Sama wieś była świadkiem licznych wydarzeń, o których przypominają różne pomniki i krzyże, które można tu spotkać. Przede wszystkim były to wydarzenia z czasów II Wojny Światowej, ale zdarzyła się również potyczka w czasach I Wojny Światowej.
Bibliografia:
Kosyl Cz., Nazwy miejscowe dawnego województwa lubelskiego, Wrocław 1978
Żelazny W., Ziemia lubelska. Przewodnik. Starostwo Powiatowe w Lublinie, Lubelski Klub Książki, Lublin 2005
Maruszczak H., Środowisko przyrodnicze Lubelszczyzny w czasach prehistorycznych, w: Dzieje Lubelszczyzny, t. 1, Warszawa 1974 Niedrzwiczak
Wołki krężnickie.
Kesz to PET. Uwaga na strome zejście.