Być może kiedyś wybierzesz się na małe grzybobranie.
Przemierzając ciemne zakątki lasu, możemy natknąć się zarówno na grzyby jadalne, niejadalne, trujące jak i halucynogenne. Trzeba więc mocno uważać na to, co się wrzuca do koszyka.
Przezorny zawsze ubezpieczony.
Jednakże prośba nie niszczymy żadnych grzybów, zwłaszcza tych których po prostu nie znamy,
Stosujemy zasadę – Nie znam nie podnoszę !
Pozwólmy wykonać im pracę którą wykonują.
Grzyby odgrywają ważną rolę w przyrodzie, zapewniają krążenie pierwiastków, uczestniczą w procesach glebotwórczych, wzbogacają glebę stanowią pokarm dla wielu gatunków zwierząt.
Nie ukrywam, że idąc przez las nagle można natknąć się na rybkę, to nie powinno was dziwić.
W końcu Ryby są najliczniejszą grupą kręgowców skupiającą około 30 tysięcy opisanych dotąd gatunków
( prawdopodobnie drugie tyle czeka jeszcze na usystematyzowanie i nadanie im nazwy)
Wśród tak olbrzymiej rzeszy nie brak wszelkiej maści „dziwaków” nijak nie przystających do standardowego opisu porządnej, uczciwej ryby.
Teraz troszeczkę o rybach z głębin.
Samogłów
Prawdę mówiąc nie mam pojęcia, dlaczego w języku angielskim ten cudak nazywa się Sunfish; polska nazwa samogłów wydaje się bardziej adekwatna. Mola mola, bo taka jest oficjalna nazwa łacińska, jest największa rybą kostnoszkieletową świata, dorastającą do 3m długości i osiągającą wagę ponad 2 ton. Samogłów kończy się dość niespodziewanie, gdyż brakuje mu całego ogona wraz z płetwą. Nie jest mi znany żaden inny gatunek ryby, na którym ewolucja dopuściła się takiej fanaberii. Najbliżsi krewni – rozdymki mają całkiem przyzwoite ogony. Samogłów wykończony jest płatem zgrubiałej skóry nazywanym clavus, który pełni raczej ozdobną funkcję. Funkcje napędowe realizują płetwy grzbietowa i odbytowa. Samogłów pływa we wszystkich oceanach, od Norwegii po nową Zelandię i preferuje okolice powierzchni, gdzie szuka ulubionych meduz (bardzo lekka dieta jak na takiego giganta*), które pochłania w ilościach rzędu kilkudziesięciu kilogramów dziennie.
Płetwa grzbietowa samogłowów często wzbudza wśród ludzi niepokój, gdyż wystaje z wody niczym płetwa rekina. Kiedy biolodzy morscy zaczęli interesować się tymi rybami, okazało się, że nie są to tak marni pływacy jakby mogło się wydawać. Zarejestrowano przemieszczanie się tych ryb na dystansie blisko 2000 mil oraz nurkowania przekraczające 1000 metrów i zaobserwowano wyskakiwanie nad powierzchnię wody – trudno powiedzieć czy robią to dla zabawy, czy po to żeby pozbyć się pasożytów ze swojej pozbawionej łusek skóry.
Samogłów okazuje się być gatunkiem, który skorzystał na degradacji oceanów. Mimo przypadkowego wyławiania przez rybaków, liczba samogłowów wzrasta, głównie dzięki znacznemu zwiększeniu ich bazy pokarmowej. Eksplozywny rozwój populacji meduz jest wyznacznikiem kryzysu oceanicznych ekosystemów, koszmarem rybaków i błogosławieństwem dla Mola mola.
* Określono eksperymentalnie, że w zależności od wieku ryby te spożywają dziennie 3 -10 kcal na kilogram masy ciała. Dla porównania, człowiek oraz tuńczyk potrzebują około 30kcal/kg a wydra aż 140.
Zadanie :
Samogłów jest głównym motywem filmu fabularnego (1992 r.)
Oryginalna nazwa tegoż filmy przetłumaczona na j.polski to :
