Nu eens geen fiets caches van mij maar een paar caches die het beste te voet gedaan kunnen worden. Maar ik hou u niet tegen om het op de fiets te doen (proberen). Een kleine tip bij warm weer zorg voor voldoende eten en drinken mee. Het zijn de luchtgekoelde busjes van Volkswagen die het gevoel van vroeger op roepen. De flowerpower tijd. De hippie busjes. Alhoewel dit model niet meer als het hippie busje wordt gezien. want hij leidt het watergekoelde tijdperk in. Het is het einde van het luchtgekoelde tijdperk onder de Volkswagens..
In augustus 1979 komt er weer een nieuw model transporter de T3 en dit model was vanaf 1981 ook in diesel leverbaar en werd vanaf 1982 dan nog uitsluitend met watergekoelde motoren geleverd. Dit betekend het einde van de luchtgekoelde motoren bij VW. Waarmee ook afscheid werd genomen van het kever concept. Alle latere volkswagen busjes vanaf T4 kregen voorwiel aandrijving en de motor voorin..
1980/1982 - T3a: voor het laatst luchtgekoeld
De T3 bleef opnieuw dicht bij het Keverconcept, en is dus nog steeds een echte Typ 2. Wel verdween het grote VW logo voorop en werd de vormgeving aangepast aan de hoekige lijnen van de Passat en de Golf. Vandaar de bijnamen Bricky (baksteentje) en Wedge (wig). Het baksteenmodel ging overigens niet ten koste van de aerodynamica, want de luchtweerstand is aanzienlijk lager dan die van de eerdere Transporters. In de VS werden de T3 busjes overigens uitgebracht onder de naam Vanagon (en om het simpel te houden is in Groot-Brittannië de aanduiding T25 in omloop).
Onder de moderne styling ging dus een traditionele Bus met hekmotor schuil. Er waren wel plannen geweest om de krachtbron voorin te plaatsen, maar VW had in de jaren '70 simpelweg niet de middelen om een nieuwe motor voor de Bus te ontwikkelen. Des te belangrijker was het om op andere punten verbeteringen te laten zien, in lijn met de eerder ingezette koers naar meer comfort en veiligheid. Opvallend in de nieuwe Transporter was de ophanging met schroefveren en de kooiconstructie in de carrosserie. Ook de besturing was gemoderniseerd, en de wagen had een betere gewichtsverdeling. Kortom, de derde generatie Transporter reed beduidend beter en hij was ook weer een slag groter dan zijn voorganger.
Luchtkoelde T3a
De wielbasis en de totale lengte zijn met 6 cm toegenomen, de breedte zelfs met 12,5 cm. Het basisgewicht is inmiddels 1365 kg. Maar de motoren waren dezelfde gebleven, de 1600 cc van 50 pk of de optionele 2 liter Flachmotor van 70 pk (standaard op de Vanagon). Met 50 pk was topsnelheid 110 km/h, de 70 pk machine perste er nog eens 15 extra kilometers uit. Het was natuurlijk meer dan vroeger (voor 1971), maar tegelijkertijd minder dan wat de klanten inmiddels verwachtten. En wat de concurrentie bood. Waar de klanten wel blij mee waren was dat de motorkap achterop de wagen was verdwenen (de motor werd van boven en onder aan gewerkt) en de laadklep een bijna normale omvang had, al was er nog steeds geen vlakke laadvloer.
De T3 wordt weer in de gebruikelijke varianten aangeboden: gesloten bestelbus al dan niet met verhoogd dak, pick-up met enkele of dubbele cabine en de drie vensterbusjes, Combi, microbus en DeLuxe. Voor het eerst verschijnt nu de typeaanduiding Transporter achterop de wagen. Maar alleen op de werkpaardjes (waaronder de Combi). De Microbus krijgt het opschrift Bus of Bus L (de L van Luxe). VW probeert de kale uitvoering van de bedrijfswagens betaalbaar te houden, maar hoopt de microbusjes met zoveel mogelijk extra's te verkopen. Anders dan bij de oprukkende Japanse merken is luxe bij VW niet standaard, maar tegen meerprijs kan de T3 van veel opties worden voorzien, zoals een schuifdak, standverwarming, stoffen stoelbekleding, radiaalbanden en desgewenst zelfs een klokje!