Miejskie Zakłady Kąpielowe były jedną z najważniejszych inwestycji budowlanych w Bolesławcu przełomu XIX i XX w. Obiekt zlokalizowano na plantach w malowniczym otoczeniu zieleni. Kompleks powstał w dwóch fazach. W 1895 r. wzniesiono budynek łaźni utrzymany w nurcie tzw. włoskiego neorenesansu (obecnie część budowli położona bliżej ul. Zgorzeleckiej). Bryłę, zakomponowaną symetrycznie, z częścią środkową dominującą nad bocznymi partiami i przykrytą płaskim dachem, wieńczyła niska attyka.
Elewacje wykonano pierwotnie z czerwonej cegły i ozdobiono detalem architektonicznym utrzymanym w jasnej tonacji. Realizację przedsięwzięcia wsparł bolesławiecki radca finansowy Albert Kessler, który pokrył większość kosztów budowy. O tym fakcie informował napis umieszczony na elewacji powyżej okien parteru po bokach wejścia: Łaźnia miejska fundacji Kesslera (niem. Städtisches Bad Kesslers Stiftung). W holu wmurowana była mozaika z napisem Salve, co po łacińsku oznacza Witaj. W poszczególnych pomieszczeniach usytuowano urządzenia kąpielowe.
Drugi etap prac budowlanych obejmował wzniesienie krytej pływalni przy budynku łaźni. Obiekt ten powstał dzięki hojności innego bolesławianina – Maxa Taemmera. W roku 1911 Wilma Taemmer przekazała miastu, zgodnie z życzeniem swego zmarłego męża, 150 000 marek na wybudowanie basenu krytego i sali ćwiczeń. W miesiącach letnich 1914 r. rozpoczęto budowę basenu, włączając w kompleks basztę należącą do średniowiecznego systemu fortyfikacji. Rok później prace zostały zakończone. Zastosowanie nowoczesnej konstrukcji z wykorzystaniem łuków żelbetowych pozwoliło na przeszklenie dużej partii dachu i doświetlenie umieszczonego poniżej basenu.
Basen o wymiarach 20 m długości i 10 m szerokości mieścił się w budynku o nowocześnie rozwiązanych wnętrzach, do których dekoracji użyto kafli ceramicznych o różnych odcieniach morskiej zieleni dekorowanych ornamentem geometrycznym i motywem wolich oczu. Całość uzupełniał zespół rzeźb, podkreślających przeznaczenie obiektu, z których do dziś zachowały się jedynie niewielkie owalne płaskorzeźby wyobrażające konika morskiego i kormorana oraz monumentalne płaskorzeźby autorstwa bolesławieckiej artystki Jenny Bary-Doussin, rozdzielone reliefowym napisem. Na wysokości pierwszej kondygnacji, od strony zachodniej powstała galeria, która umożliwiała widzom oglądanie zmagań pływaków. Wzniesiono także salę do ćwiczeń rehabilitacyjnych i rzymską łaźnię parową.
Prawdopodobnie podczas budowy basenu zdecydowano się na poprzedzenie budynku łaźni od strony ul. Zgorzeleckiej ogrodem otoczonym pergolą oraz na urządzenie tarasów na dachach bocznych części łaźni. W l. 30. XX w., podczas przebudowy zespołu, tarasy zabudowano, podwyższając skrzydła o jedną kondygnację.
Dotychczasowe wejście zabudowano, a bliżej baszty dobudowano zewnętrzny cylindryczny wiatrołap, który do dziś stanowi główne wejście do budynku. Starszą część kompleksu kąpielowego przebudowano, dostosowując ją częściowo do roli holu, poprzedzającego wejście na pływalnię.
Kesz to pet, do podjęcia przyda sie pomoc drugiej osoby.