Grodzisko w Tykocinie jest reliktem wczesnośredniowiecznego grodu, który funkcjonował na pograniczu mazowiecko-jaćwieskim. We wczesnym średniowieczu rejon obecnego Tykocina był terenem pogranicznym, stanowiącym wschodnią rubież Mazowsza. Plemiona polskie stykały się tu z ludnością ruską i bałtyckimi Jaćwingami. Nie zawsze było to sąsiedztwo spokojne. W latach trzydziestych i czterdziestych XI wieku, po upadku pierwszej monarchii piastowskiej, na Mazowszu istniało samodzielne państwo, które od imienia swojego założyciela, zwane jest państwem Miecława. Miecław pozostawał w sojuszu z Litwinami i Jaćwingami, a wojny prowadził z Rusią Kijowską.W 1047 r. Państwo Miecława upadło na skutek przegranej wielkiej bitwy z wojskami Kazimierza Odnowiciela, którego wspierały oddziały ruskie. Zwycięski Kazimierz Odnowiciel włączył Mazowsze do odbudowanego państwa polskiego.
Od końca XII wieku, Jaćwingowie i spokrewnieni z nimi Prusowie coraz śmielej napadali na Mazowsze w poszukiwaniu łupów. Zagrożenie ze strony niespokojnych sąsiadów sprawiło, że w XII wieku władcy Mazowsza umocnili granicę poprzez budowę drewniano-ziemnego grodu 3 kilometry na południe od obecnego Tykocina. Gród funkcjonował tu prawdopodobnie do końca XIII wieku.
Do dziś, w miejscu dawnego grodu zachowało się grodzisko, którego ziemne wały są nadal wyraźnie widoczne w terenie. Po opuszczeniu grodu, centrum osadnictwa przesunęło się nieco na północ, nad Narew, co zapoczątkowało historię obecnego Tykocina.