Op de vermelde coördinaten is er geen cache te vinden, in het verleden konden de inwoners van Stevensvennen en Mol-Rauw hier wel zwemmen en zonnebaden op het strand.
Toen men in 1845 het Kempens kanaal groef, stootte men in Lommel en omstreken op een laag prachtig wit zand. Dit kwartszand, dat toepasselijk ook zilverzand wordt genoemd, is erg zuiver en heeft uitzonderlijk fijne korrels. Om die reden is het uitermate geschikt voor de productie van glas. De eerste zandgroeven, nabij de Blauwe Kei (1887) en Kattenbos (1891) werden uitgebaat door de gemeente. In 1896 werd de eerste particuliere zandgroeve opgericht, op Stevensvennen, met een glasfabriek en een steenbakkerij in de onmiddellijke omgeving.
De ontginningen gebeurden aanvankelijk op kleine schaal, puur met mankracht. Arbeiders stonden daarbij op een vlot van tonnen, balken en planken, en haalden met een schepzak ladingen van 25 kilogram zand op. Dit zware werk was economisch niet erg rendabel en al snel werd overgegaan op machinale zandzuigers die op stoom werkten.
Inwoners van Lommel gebruikten het zand ook om vloeren schoon te maken. Het witzand werd huis aan huis verkocht. Dat gebeurde met paard en kar. In het uitgestrooide zand werden lijnen en figuren getekend. Later kwam daar ook gekleurd zand bij. Zo ontstonden de eerste zandtapijten. Hieruit ontstond de traditie van het zandstrooien. Meer informatie over de zandtapijten lees je op de website van Toerisme Lommel.
Rond 1910 waren er in de streek van Lommel, Mol en Dessel heel wat zandboeren actief. Met behulp van binnenschepen werd het zand vervoerd naar bedrijven die glas en metaal produceerden. In het begin moesten deze motorloze schepen worden getrokken door mensen of paarden. Later werden zij vervangen door trekbootjes.