PZL-104 Wilga 1 powstał jako wielozadaniowy samolot przeznaczony przede wszystkim dla lotnictwa sportowego, zwłaszcza do holowania szybowców i wywożenia skoczków spadochronowych. Został skonstruowany w 1960 roku w biurze Ośrodka Konstrukcji Lotniczych WSK Okęcie. Głównym konstruktorem tej wersji był inż. Ryszard Orłowski. Prototyp wyposażony w silnik w układzie bokser polskiej konstrukcji PZL WN-6RB o mocy 143 kW (195 KM) konstrukcji doc. inż. Wiktora Narkiewicza i został oblatany 24 kwietnia 1962 roku przez pilota Mieczysława Miłosza. W pierwszym kwartale 1961 roku wykonano pierwszy egzemplarz do prób statycznych i przekazono go do Zakładu Wytrzymałości Instytutu Lotnictwa w celu przeprowadzenia badań wytrzymałościowych. Wkrótce zbudowano drugi prototyp przeznaczony do prób w locie. Próby statyczne wykazały niewystarczającą sztywność dachu kabiny i jej połączenia z tyłem kadłuba. W związku z tym nad tylnymi drzwiami umieszczono dodatkową ściankę. Okazało się jednak, że o 140 kg przekroczona została masa własna samolotu w stosunku do projektu co spowodowało tak znaczny spadek osiągów, że maszyny nie skierowano do produkcji. Prototyp miał też inne niedostatki. Spore kłopoty sprawiał prototypowy silnik WN-6RB, który nadmiernie się przegrzewał i przekonstruowania wymagał kadłub. Projektu jednak nie zarzucono, na co wpłynęło zainteresowanie samolotem ze strony Indonezji. Rozwoju następnej wersji podjęło się biuro konstrukcyjne pod kierunkiem inż. Bronisława Żurakowskiego. Kolejny prototyp, Wilga 2, po poprzedniku odziedziczył jedynie ogólny układ i silnik oraz część konstrukcji skrzydła i usterzenia. Nowo opracowany został kadłub, otrzymując kabinę o świetnej widoczności i wzmocnioną, a przy tym lżejszą konstrukcję. PZL-104 Wilga 2, będący właściwym prototypem późniejszych samolotów Wilga, został oblatany 1 sierpnia 1963 roku. 30 grudnia 1963 roku oblatano wersję eksportową Wilga C z importowanym silnikiem Continental (w układzie płaskim). Zbudowano niewielką serię Wilga 2, przebudowanych następnie na Wilgi C i Wilgi 3. Nierozwiązane problemy z układem chłodzenia silnika WN-6 (zacieranie się podczas lotu z małą prędkością) sprawiły, że postanowiono dostosować samolot do mocniejszego silnika gwiazdowego AI-14R, produkowanego na licencji radzieckiej, na skutek czego powstała wersja PZL-104 Wilga 3, oblatana 31 grudnia 1965 roku. Istotny był fakt, że silnik AI-14 był silnikiem reduktorowym i był przystosowany do wolnoobrotowego śmigła o wyjątkowo dużej średnicy (265 cm – i o dużym ciągu statycznym) – co spowodowało bardzo dobre właściwości STOL i świetne rezultaty podczas holowania szybowców. Wymuszona instalacja silnika gwiazdowego zmieniła jednak dotychczasową smukłą linię kadłuba, projektowanego pod płaski silnik. Wilga 3 weszła do produkcji seryjnej i pod tym oznaczeniem powstało 13 samolotów (w tym 2 prototypy przebudowane z Wilgi 2). Po wykonaniu krótkiej serii dokonano przeprojektowania podwozia zwiększając rozstaw kół z 2,12 m do 2,83 m i wzmacniając je oraz dokonano dalszych drobnych zmian. Nowy samolot oznaczono PZL-104 Wilga 35 i oblatano 29 czerwca 1967 roku, po czym wszedł on do produkcji seryjnej. W 2008 roku wyprodukowano ostatni, 997 egzemplarz samolotu, o numerze seryjnym 0060024, w wersji PZL-104MA Wilga 2000 dla islandzkiego nabywcy, kończąc w ten sposób półwieczną historię samolotów „Wilga”. Źródło: Wikipedia
Przy okazji poszukiwań skrytki, warto zapoznać się z budową samego samolotu Wilga, jak również z historią Aeroklubu Rzeszowskiego, który niedługo będzie świętował swoje 75-te urodziny. Przez lata swojego istnienia, głównie w trudnych latach PRL-u, mógł szczycić się wieloma sukcesami na arenie krajowej i międzynarodowej w sportach spadochronowych i lotniczych. W ciągu ponad 70 lat swojego istnienia, przez Aeroklub Rzeszowski przewinęły się tysiące miłośników lotnictwa. Na Jasionce wyszkoliło się około tysiąca pilotów. Wielu z nich zasiadło później za sterami maszyn wojskowych, ratowniczych czy policyjnych. Wychowanków stowarzyszenia można znaleźć w największych cywilnych liniach lotniczych na wszystkich kontynentach. Przez ARz przewinęło się około 3300 skoczków spadochronowych, z których niektórzy znaleźli później miejsce w siłach zbrojnych czy jednostkach specjalnych.
Samolot, w którym znajduje się skrytka, przez wiele lat był intensywnie eksploatowany przez Aeroklub Rzeszowski. Obecnie, jako eksponat historyczny, został umieszczony na terenie ogólnodostępnym w pobliżu budynku aeroklubu. Skrytka, zawierająca logbook i ołówek została wykonana za zgodą i wiedzą władz Aeroklubu Rzeszowskiego.
Uwaga!!! Znalezienie skrytki nie wymaga otwierania kabiny ani ingerencji w fabryczne elementy ruchome kadłuba i usterzenia! Skrytka jest dostępna przez całą dobę/7 dni w tygodniu.