Zakłady chemiczne ZACHEM rozpoczęły działalność po zakończeniu Ii Wojny Światowej na terenach po byłej niemieckiej fabryki amunicji DAG Fabrik Bromberg. Armia Czerwona wycofała się stąd w 1945 roku, plądrując zakłady w 1945 roku i wywożąć wszystkie urządzenia i maszyny poniemieckie w ponad 1800 wagonach, co stanowi jedną z największych grabieży na terenie Polski dokonanych przez Sowietów. Pozostałe na miejscu budynki produkcyjne i socjalne oraz sieć dróg stanowiły podstawę do zagospodarowania tego terenu pod produkcję materiałów wybuchowych na potrzeby górnictwa. Początkowo zamierzeniem była likwidacja całej fabryki, jednak strategia ta zmieniła się w 1947 i rok później wznowiono produkcję.
W późniejszym okresie zakres wyrobów wytwarzanych przez zakłady powiększył się o różnego rodzaju produkty chemii organiczej oraz pianki poliuretanowe na potrzeby motoryzacji i branży meblarskiej. Ponadto nieoficjalnie wiadomo, że na terenie zakładów trwały rónież badania (a nawet produkcja) różnego rodzaju broni biologicznych oraz chemicznych. W czasie największego rozwoju Zakładów zatrudniano tutaj ponad 7000 pracowników.
Upadek Zakładów rozpoczał się już po 2000 roku, gdy podjęto decyzję o prywatyzacji Zakładów i to stanowiło początek drogi do upadłości ZACHEM'u. Ostateczną upadłość ogłoszono w 2014 roku. Obecnie na części terenów po rewitalizacji powstał Bydgoski park przemysłowy, gdzie działa szereg firm prywatnych, z których niektóre stanowią spuściznę produkcyjną niegdyś wielkiego kombinatu.
Eugeniusz Smoliński (1905-1949)
Eugeniusz Smoliński był absolwentem wydziału chemi Politechniki Warszawskiej. W roku 1945 po zakończeniu działań wojennych został desygnowany do Bydgoszczy, gdzie miał zadanie dopilnować uruchomienia produkcji prochu w przejętych zakładach DAG Fabrik Bromberg. Najpierw jako pełnomocnik rządu, a następnie tymczasowy dyrektor był bezradny wobec "działalności" Armii Czerwonej na terenie zakładu, która dokonywała grabieży maszyn i linii produkcyjnych w tym samym czasie. Po opuszczeniu zakładów przez Rosjan i pozostawieniu wyczyszczonych budynków realizacja narzuconego przez rząd planu uruchomienia w tym miejscu produkcji prochu jako Państwowa Wytwórnia Prochu była niemożliwa do zrealizowania. Przekładając kolejne terminy działalność na terenie zakładów wzbudziła zainteresowanie Urzędu Bezpieczeństwa w 1946 roku. Przeprowadzona inwigilacja pracowników zakładu doprowadziła do aresztowań pracowników zakładu.
Eugeniusz Smolińskiego zatrzymano w dniu 13 sierpnia 1947 roku stawiając absurdalny zarzut że:
"w okresie od września 1945 do dnia 14 sierpnia 1947 r. jako dyrektor naczelny Państwowej Wytwórni Prochów w Łęgnowie pow. Bydgoszcz dopuścił się aktów sabotażu utrudniając i uniemożliwiając prawidłowe działanie tejże fabryki"
W procesie pokazowym, który trwał rok, zapadły wyniki skazujące w tym dla Eugeniusza Smolińskiego najsurowszy: kara śmierci. Pomimo apeli o ułaskawienie, ani prezes Sądu Najwyższego Władysław garnowski, ani Bolesław Bierut nie skorzystali z prawa łaski. Egzekucja nastąpiła 8 kwietnia 1949 roku. O fakcie tym oraz o miejscu pochówku nigdy nie poinformowano rodziny. Żona Pana Eugeniusza bardzo długo wirzyła, że został on zesłany na Syberię.
Szczątki Eugeniusza Smolińskiego zostały odkryte i zidentyfikowane dopiero w 2012 roku, na tzw "łączce" na Cmentarzu Wojskowym na powązkach. Obecnie jego szczątki są w panteonie-mauzoleum na Wojskowych Powązkach, wraz z kilkudziesięcioma innymi ofiarami stalinowej Bezpieki oraz destrukcyjnej działalności Armii Czerwonej na terenach Polski.
Współrzędne początkowe zaprowadzą Cię przed tablicę upamiętniającą ofiarę Eugeniusza Smolińskiego.
Twoje zadanie polega na policzeniu wszystkich wersów na epitafium Eugeniusza Smolińskiego - ich suma to Twoje X
Współrzędne finałowe:
N 53° 06.(108-X)
E 018° 03.(850+X)