Bracia Wieniawscy

To Henryk i młodszy od niego Józef. Obydwaj panowie zasłyneli jako wybitni pedagodzy, wirtuozi skrzypiec oraz kompozytorzy. Henry Wieniawski  stał się jeden z najwybitniejszych polskich skrzypków i kompozytorów w historii. Kariery muzyczne obydwóch braci tylko na kilka lat splotły sier ze sobą. Był to rok 1846 kiedy to rozpoczeli wspólną działalność koncertową jako "cudowne dzieci". Wystepując poczatkowo we wszystkich większych miastach carskiego imperium (około 200 koncertów w dwa lata) a nastepnie w wielu krajach europejskich, wszedzie wzbudzając nieopisany entuzjazm

...] Któryż z nich większym mistrzem, czy skrzypek Henryk, czy fortepianista Józef? Trudna to doprawdy do rozstrzygnięcia kwestya. Tak długo póki słyszałem koncert Mendelsohna i fantazyę z Somnambuli, wykonywane pełnym biegłości i uczucia smyczkiem Henryka, byłbym mu prawie praenumerando oddał pierwszeństwo nad niesłyszanym jeszcze bratem: lecz gdy znów zasiadł do fortepianu Józef i odegrał z nieznaną mi dotąd precyzyą, delikatnością i srebrną dźwięcznością uderzenia sławny koncert Webera, gotów byłem, jak szlachcic podlaski słuchający wywodu dwóch adwokatów, powiedzieć: >>ten tam ma racyę, ale i ten tu bez racyi nie jest! << Duet utworu koncertantów, którym piękny wczorajszy wieczór razem zakończyli wyprowadził mnie przecież z przykrego dilemmatu tak, iż przyznając każdemu z nich znakomitość na właściwym instrumencie, pomyślałem sobie wychodząc z teatru: Ambo meliores.                                                                                         

Gazeta Warszawska, 19.04.1854-01.05.1854, s. 4

Wspólna kompozycja braci Wieniawskich Grand Duo Polonais w ich wykonaniu wywoływała za każdym razem burze oklasków. Z bratem napisał zresztą Józef jeszcze kilka pomniejszych utworów, pierwszym było Allegro de Sonate g-moll op. 2 z 1848 roku. 

W 1855 roku  drogi braci rozeszły się.