Nie tylko w Śródmieściu Lublina możemy podziwiać interesujące zabytki architektury. Także w dawnych odrębnych wsiach, dzisiejszych dzielnicach Lublina, niejednokrotnie o równie dawnej metryce, jak Lublin, zachowały się interesujące ślady przeszłości. Przykładem takim jest parafialny kościół pw. św. Marcina w Zemborzycach. Zemborzyce lokował król Kazimierz Wielki w 1364 roku. W przywileju lokacyjnym król określił wielkość wsi na 33 łany magdeburskie (1 łan magdeburski - to ok. 25 ha). W Zemborzycach znajdował się dwór królewski, miejsce stacji władców na drodze z Krakowa. W pobliżu Zemborzyc leżały także wsie Sulisławice, Rawszyce i Chłopie, które w kolejnych wiekach stopniowo zostały przez Zemborzyce wchłonięte. W l. 20- tych XX w. dokonano komasacji wsi, wytyczając na dawnych polach sieć prostopadle krzyżujących się dróg, charakterystyczny układ ruralistyczny dzisiejszych Zemborzyc. Średniowieczne siedlisko wsi to ciąg zabudowy wzdłuż Bystrzycy. Do 1973 roku, kiedy to część wsi włączono w granice administracyjne Lublina, Zemborzyce w całości stanowiły odrębną wieś. Dzisiaj część dawnych Zemborzyc stanowi dzielnicę Lublina, zaś pozostała część to odrębne wsie w gminie Konopnica: Zemborzyce Dolne, Wojciechowskie, Tereszyńskie i Podleśne.
Parafia w Zemborzycach powstała zapewne niedługo po lokacji wsi. Jest wzmiankowana na początku XV w. Przez pierwsze wieki istnienia kościół był drewniany. Najstarszy kościół w Zemborzycach wzmiankował w II poł. XV w. Jan Długosz. Wizytator biskupi w 1603 roku wspominał o pięknym krucyfikcie, jaki znajdował się wówczas w kościele. W XVII wieku przy drewnianej świątyni wzniesiono murowaną zakrystię. Często wznoszono wówczas murowane zakrystie przy drewnianych kościołach, bowiem przechowywano w nich księgi metrykalne oraz cenne paramenty kościelne (kielichy, monstrancje etc.) i starano się zabezpieczyć je przed pożarem.
Kolejny drewniany kościół w Zemborzycach zbudowano w 1717 roku. Po budowie wszystkie nawy mają równą wysokość. Od strony zachodniej kościół posiada dwuwieżową, monumentalną fasadę, stanowiącą dominantę architektoniczną okolicy. Zachowaly się w kościele także starsze zabytki: chrzcielnica z I poł. XVII wieku i późnogotycki dzwon z pocz. XVI stulecia.istniejącego dziś murowanego został on przeniesiony do Motycza, gdzie spłonął w 1994 roku.
Zachowany do dziś neogotycki kościół murowany powstał w 1907 roku wg projektu architekta z Radomia, Augusta Załuskiego, który zaprojektował kościół za darmo. Budowę kościoła sfinansowali w całości parafianie, opodatkowując się dobrowolnie po 5 rubli od morgi (ok. 0,59 ha) ziemi. Do kościoła zakupiono także kompletny wystrój, utrzymany w neogotyckiej stylistyce, spójnej z architekturą kościoła. Jest to kościół trzynawowy, z prezbiterium nieznacznie węższym od nawy głównej, zamkniętym trójbocznie. Korpus nawowy na planie kwadratu jest utrzymany w systemie halowym –wszystkie nawy mają równą wysokość. Od strony zachodniej kościół posiada dwuwieżową, monumentalną fasadę, stanowiącą dominantę architektoniczną okolicy. Zachowały się w kościele także starsze zabytki: chrzcielnica z I poł. XVII wieku i późnogotycki dzwon z pocz. XVI stulecia.
Latem warto zajrzeć do lodziarni znajdującej się tuż obok kościoła i dalej tą samą drogą udać się na spacer nad Zalew Zemborzycki.
Kesz to pojemnik preforma.
PAMIĄTKA DLA PIERWSZYCH TRZECH ZNALAZCÓW, PROŚBA O ZAŁĄCZENIE ZDJĘCIA DO LOG'a :)