Πλατεία Καραϊσκάκη
Η πρώτη της ονομασία της ήταν Πλατεία Νικηφοράκη. Ο Νικηφοράκης δεν ήταν αγωνιστής του '21, αλλά προεπαναστατικός ήρωας, τριάντα χρόνια πριν ακόμα την επανάσταση. Πρόκειται για τον καπετάνιο Ευστράτιο Νικηφοράκη ο οποίος ανήκε στην δύναμη του Λάμπρου Κατσώνη και στις 17 Μαΐου του 1790 περικυκλωμένος από τους Οθωμανούς (έτσι ονόμαζαν τότε κάθε Αφρικανό σύμμαχο των Οθωμανών, στην συγκεκριμένη περίπτωση Αλγερινών), προτίμησε να ρίξει το πλοίο του στα βράχια της Άνδρου, παρά να πέσει στα χέρια τους. Ο Νικηφοράκης δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός σαν ήρωας και δε γνωρίζουμε την σχέση του με τον Πειραιά, ώστε να δώσουν στην πρώτη πλατεία της πόλεως, το όνομά του.
Η μετεγκατάσταση του Όθωνα στη νέα πρωτεύουσα του Κράτους, την Αθήνα, γίνεται αφορμή ώστε ο βασιλιάς να επιβιβαστεί από το Ναύπλιο στο πλοίο "Μαδαγασκάρη" με τα 46 κανόνια και να αποβιβαστεί γεμάτος τιμές και δόξα στην συγκεκριμένη πλατεία, στις 28 Αυγούστου του 1834, η οποία αργότερα (1851) και ένεκα αυτού του περιστατικού, θα λάβει το όνομα "Πλατεία Όθωνος". Μάλιστα η άφιξή του Όθωνα στην πλατεία συνοδεύτηκε και με το περιστατικό (παρεξήγηση θα λέγαμε καλύτερα) του "κομίζει ο Βασιλεύς Γλαύκας εις Αθήνας" . Η μαρμάρινη προτομή του, που κοσμούσε την πλατεία, με την έξοδό του από την χώρα, εξήλθε και αυτή, όχι προς το εξωτερικό ακολουθώντας τον Βασιλέα, αλλά προς την θάλασσα, που την πέταξαν εξοργισμένοι διαδηλωτές που πανηγύριζαν μάλλον όχι κόσμια, την απομάκρυνση του Όθωνα από την Ελλάδα. Το δε πλοίο "Μαδαγασκάρη" αφού δεν είχε Βασιλιά να μεταφέρει, έφυγε προς καταπολέμηση του δουλεμπορίου στην Αφρική!!! Ο Όθωνας το 1862 (στις 23 Οκτωβρίου) έφυγε από το ίδιο σημείο στο οποίο είχε αφιχθεί αλλά με το πλοίο "Σκύλλα" χωρίς να παραιτηθεί ποτέ από τον θρόνο, γεγονός που καθιστούσε τον Γεώργιο Α΄ παρατύπως βασιλέα, χωρίς αυτό να αναφέρεται στα ιστορικά βιβλία, λες και ήταν κάποια ασήμαντη λεπτομέρεια.
Και αφού ο εν γη θεός (ο Βασιλεύς) έφυγε, δεν ήταν δυνατόν να ξαναδώσουν όνομα θνητού στην πλατεία, θα ήταν κάτι σαν υποβιβασμός. Για αυτό και την ονόμασαν "Πλατεία Απόλλωνος" αν και για μικρό χρονικό διάστημα ονομάστηκε και ως "Πλατεία Ελευθερίας" (1862) πιστεύοντας κάποιοι ότι η απομάκρυνση του Βασιλιά, θα έφερνε και την ανεξαρτησία. Και ο Απόλλωνας όμως δεν έμεινε για πολύ, καθώς η προτομή του αφού κόσμησε για μεγάλο χρονικό διάστημα την είσοδο του Δημαρχείου (Παλιό ρολόι), επανατοποθετήθηκε σε περιοχή που φέρει το ίδιο όνομα, συγκεκριμένα στα Καμίνια.
Και η τελευταία ονομασία είναι η "Πλατεία Καραϊσκάκη". Ωστόσο το άγαλμα που τοποθετήθηκε εκεί ουδεμία σχέση είχε με τον Καραϊσκάκη! Θα ταίριαζε ίσως ως αφιέρωση σε ποιητή, στον Λόρδο Βύρωνα ή σε λογοτέχνη, αλλά όχι σίγουρα σε έναν επαναστάτη του 1821 που σφάζει τους κατακτητές Τούρκους. Αυτή η κατασκευή λοιπόν φτάνει να υπάρχει σχεδόν μέχρι τις μέρες μας και μόνο το 1966 αποφασίστηκε να κατασκευαστεί άλλο, στερώντας έτσι το γέλιο από τους κουρασμένους ταξιδιώτες του λιμανιού.
Σε μια εξήγηση που δίνεται σε άρθρο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ του 1908 είναι ότι ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε έναν νεαρό αγωνιστή. Ο γλύπτης όμως πέθανε και η οικογένεια του στην συνέχεια με γνωριμίες που είχε στον Δήμο πέτυχε να πουλήσει το ανώνυμο γλυπτό, στο οποίο μπήκε επιγραφή ότι είναι ο Γ. Καραϊσκάκης. Δηλαδή δεν ήταν στην πρόθεση του γλύπτη όταν βρίσκονταν εν ζωή να αποτελέσει το μνημείο αυτό αναπαράσταση του Καραϊσκάκη.
Εν τω μεταξύ και πριν γίνουν όλα αυτά το 1922 η πλατεία είχε πάψει να υπάρχει ως πλατεία, αφού με την καταστροφή την λεγόμενη Μικρασιατική (ενώ ήταν καθαρά Ελληνική), όλοι οι ελεύθεροι χώροι στον Πειραιά, μεταξύ αυτών και η Πλατεία Καραϊσκάκη είχαν καταληφθεί από παράγκες και πρόχειρες ιδιοκατασκευές, με τη διαφορά όμως ότι ενώ σταδιακά όλοι οι δημόσιοι χώροι απελευθερώνονταν, ο χώρος της συγκεκριμένης πλατείας, παρέμενε σταθερά κατειλημμένος λόγω του ότι τα παραγκόσπιτα είχαν μετατραπεί σε παραγκομάγαζα (το παρεμπόριο ήκμαζε από τότε) και η επέκτασή τους στον έναντι της παραλίας δρόμο, είχε δημιουργήσει άλλη μια αγορά δίπλα στην αρχική. Μέχρι που το 1929 (στις 4 Ιανουαρίου) μια φωτιά έκαψε τα πάντα και η πλατεία ξανάγινε πλατεία, ενώ η αγορά μετατράπηκε σε Δημοτική Αγορά. Για την φωτιά αυτή υπήρξαν υπόνοιες περί εμπρησμού. Λανθασμένα η φωτιά αυτή, αναφέρεται ως πυρκαγιά του '38 από ερευνητές και την αποδίδουν μάλιστα και σε έργο του Μεταξά για να διώξει τα παραπήγματα. Βέβαια υπήρξε μια πυρκαϊά και το 1938 στην ίδια πλατεία, στην οποία όμως δεν υπήρχαν προσφυγικά παραπήγματα, αλλά μόνο υπόστεγα του Δήμου. Στην πυρκαγιά του 1929 είναι που έπαθε καταστροφή όλη η πλατεία και ο ανδριάντας του Καραϊσκάκη. Από τις 7 Ιανουαρίου του 1929 οι καταστηματάρχες του Πειραιά είναι που συγκέντρωσαν υπογραφές προς τον Δήμο ώστε να μην επιτρέψει να αναπτυχθούν τα καταστήματα-παραπήγματα στην Πλατεία. Ο Μεταξάς είναι αυτός που απαγόρευσε την ανάπτυξη των παραπηγμάτων στην Πλατεία δια νόμου όμως και όχι δια εμπρησμού όπως προανέφερα.
Το σημερινό άγαλμα του Καραϊσκάκη είναι αντάξιο του ήρωα. Είναι έργο της Λουκίας Γεωργαντή (η μαντάμ Τισό της Ελληνικής Γλυπτικής). Δεν γνωρίζουμε αν αληθεύει το γεγονός ότι αν το άλογο ενός μνημείου, όταν πατά τα δύο μπροστινά του πόδια στην γη, τότε ο αναβάτης έχει πεθάνει φυσιολογικά, εάν πατά μόνο το ένα ο αναβάτης έχει τραυματιστεί και αργότερα έχει υποκύψει στα τραύματά του και εάν τέλος τα δύο μπροστινά του πόδια είναι στον αέρα, ο αναβάτης έχει σκοτωθεί στην μάχη, πάντως στο συγκεκριμένο άγαλμα (με τα δύο πόδια στον αέρα) ο παρατηρητής εκλαμβάνει ότι ο Καραϊσκάκης πέθανε στην μάχη, γεγονός που δεν είναι τελείως αληθινό, καθότι ο Καραϊσκάκης τραυματίστηκε και υπέκυψε αργότερα στα τραύματά του. Μάλιστα στον χρόνο που μεσολάβησε, μεταφέρθηκε από το Νέο Φάληρο στο Κερατσίνι που ήταν το στρατόπεδο του και υπέγραψε και την διαθήκη του.
Μακρά Στοά
Η Μακρά Στοά χτίστηκε κατά την εποχή του Περικλή. Ήταν ένα μακρύ κτίριο που χρησιμοποιήθηκε για την αποθήκευση εισαγόμενων dημητριακών, κυρίως κριθαριού και σίτου. Τα δημητριακά μεταφέροταν στη συνέχεια στην κύρια πόλη της Αθήνας για κατανάλωση. Η Στόα προμήθευε επίσης τον αθηναϊκό στόλο και σε περιόδους έλλειψης, προμήθευε τους ανθρώπους απευθείας. Η Στοά είχε ανοιχτή πρόσοψη και κιονοστοιχία στη μία πλευρά και στην άλλη πλευρά καταστήματα αποτελούμενα από ορθογώνια δωμάτια. Τα δωμάτια εναλλάσσονταν μεταξύ μικρών και μεγάλων μεγεθών (πλάτος) και κάθε κατάστημα είχε χώρο για την προμήθεια δημητριακών και χώρο αποθήκευσης σιτηρών, με κάθε περιοχή να είναι 5m επί 3,7 / 3,8m (στην περίπτωση της περιοχής εφοδιασμού) και 5m επί 1,7 / 1,9m (στην περίπτωση του χώρου αποθήκευσης). Ένας δρόμος πλάτους 5 μέτρων, ο οποίος τροφοδοτούσε τα καταστήματα και έτρεχε μεταξύ του πίσω μέρους της Στοάς και του τείχους της πόλης, αχρηστεύθηκε το 411 π.Χ. όταν η Στοά ενσωματώθηκε στο τείχος της πόλης. Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται στη γωνία της Ακτή Ποσειδώνος (ο κεντρικός δρόμος που τρέχει παράλληλα με το σημερινό λιμάνι) και της οδού Δημητρίου Γουνάρη και είναι περιφραγμένος αλλά ορατός από το δρόμο. Η τοποθεσία αποτελούσε προηγουμένως ένα αστικό τετράγωνο της σύγχρονης πόλης και ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται κάτω από το σημερινό επίπεδο του εδάφους και μερικές φορές είναι υδάτινος.
Η Κρύπτη
Η κρύπτη είναι μαγνητική και περιέχει το logbook για την δήλωση για το geocaching. Παρακαλώ τοποθετήστε την κρύπτη στην ίδια ακριβώς θέση. Παρακαλώ να είστε προσεκτικοί κατά την αναζήτηση διότι το μέρος είναι πολυσύχναστο.
Karaiskaki square
Its first name was Nikiforaki Square. Nikiforakis was not a fighter of '21, but a pre-revolutionary hero, thirty years before the revolution. This is Captain Efstratios Nikiforakis who belonged to the force of Lambros Katsonis and on May 17, 1790, surrounded by the Ottomans (that was the name given to every African ally of the Ottomans, in this case Algerians), preferred to throw his ship on the rocks, rather than falling into their hands. Nikiforakis is not very well known as a hero and we dont know his relationship with Piraeus, so we don't know why they gave the first square of the city his name.
The relocation of Otto to the new capital of the State, Athens, became an occasion for the king to board the ship "Madagascar" with 46 cannons from Nafplio and to disembark full of honor and glory in this square, on August 28 1834, which later (1851) and due to this incident, would be named "Othonos Square". In fact, the arrival of Otto in the square was accompanied by the incident (misunderstanding we would say better) of "The King is bringing glafkas to Athens".
His marble bust, which adorned the square, also went with him when he left the country, not abroad following the King, but to the sea, where it was thrown by angry protesters who were celebrating the removal of Otto from Greece, probably not decently. The ship "Madagascar", since it did not have a King to transport, left to fight slave trade in Africa !!! Otto in 1862 (October 23) left the from the same place where he had arrived but with the ship "Scylla" without ever abdicating the throne, a fact that made George I illegally king, without this being mentioned in the history books , as if it were some insignificant detail.
And after the god on earth (the King) left, it was not possible to give a mortal name to the square again, it would be something like demotion. That is why it was named "Apollo Square", although for a short time it was also named "Freedom Square" (1862), believing that the removal of the King would bring independence. And Apollo, however, did not stay for long, as his bust, after adorning for a long time the entrance of the City Hall (Old clock), was relocated to an area of the same name, specifically in Kaminia.
And the last name is "Karaiskaki Square". However, the statue that was placed there had nothing to do with Karaiskakis! It might be appropriate as a dedication to a poet as Lord Byron or to a writer, but certainly not to an 1821 revolutionary who slaughters the conquering Turks. So this construction existed almost to this day and only in 1966 it was decided to build another, thus depriving the laughter of the tired travelers of the port.
An explanation given in an article in the newspaper EMPROS of 1908 is that the artist created a young fighter. However, the sculptor died and his family later, with acquaintances they had in the Municipality, managed to sell the anonymous sculpture, in which an inscription was inserted that it was G. Karaiskakis. That is, it was not the intention of the sculptor when he was alive to make this monument a representation of Karaiskakis.
In the meantime and before all this happened in 1922, the square almost ceased to exist as a square, since with the destruction of the so-called Asia Minor (while it was purely Greek), all the free spaces in Piraeus, including the Karaiskaki Square had been occupied by shacks and makeshift constructions. On the road opposite the beach, they had created another market next to the original.
Until 1929 (on January 4) a fire burned everything and the square became a square again, while the market was turned into a Municipal Market. There were suspicions of arson for this fire. This fire is wrongly mentioned as "the fire of '38" by researchers and they even attribute it to Metaxas in an attempt to drive away the stumps. Of course, there was a fire in 1938 in the same square, but there were no refugee barracks, just sheds of the Municipality. It was in the fire of 1929 that the whole Square and the statue of Karaiskakis were destroyed. In January 7, 1929, the shopkeepers of Piraeus collected signatures to the Municipality in order not to allow the development of the shops-stumps in the Square. Metaxas is the one who forbade the development of the stumps in the Square by law and not by arson, as I mentioned above.
Today's statue of Karaiskakis is worthy of the hero. It is the work of Lucia Georganti (the madam Tiso of Greek Sculpture). We do not know if it is true that if the horse of a monument, presses its two front legs on the ground then the rider has died normally, if it presses only one the rider has been injured and later succumbed to his injuries and if finally its two front legs are in the air, the rider has been killed in battle. However in this particular statue (with both feet in the air) the observer assumes that Karaiskakis died in battle, a fact that is not entirely true, as Karaiskakis was wounded and later succumbed to his injuries. In fact, in the intervening time, he was transferred from Neo Faliro to Keratsini, where was his camp and he also signed his will.
Makra Stoa
The Makra Stoa was built during the time of Perikles. It was a long building which was used for the storage of imported cereals, mainly barley and wheat. The cereals were then transported to the main city of Athens for consumption. The Stoa also supplied the Athenian fleet of triremes and during times of shortage, supplied the people directly. The Stoa had an open facade and colonnade on one side and on the other side had shops made up of rectangular rooms. The rooms alternated between small and large sizes (widths) and each shop had a space for supplying cereals and a grain storage area, with each area being 5 m by 3.7/3.8 m (in the case of the supply area) and 5 m by 1.7/1.9 m (in the case of the storage area). A 5 m wide road, which supplied the shops and ran between the rear of the Stoa and the city wall, was made redundant in 411 BC when the Stoa was incorporated into the city wall. The archaeological site is located on the corner of Akti Poseidonos (the main street running alongside the present-day harbour) and Dimitriou Gounari street and is fenced but visible from the road. The site previously formed an urban block of the modern city and the archaeological site sits below the present ground level and is sometimes waterlogged.
The Cache
The cache is magnetic and contains declaration sheet for the geocaching. Please put the cache back at exactly the same place and position. Please be very careful when searching for the cache because the area is full of muggles.