Poniżej fragment z książki znanego tarnowskiego historyka Antoniego Sypka "Mój Tarnów".
"Od końca XIX wieku do czasów międzywojennych bardzo popularne miejsce spacerowe tarnowian. Piaskówka to lasek na północ od ulicy Klikowskiej i Słowackiego, stanowił naturalną, północną granicę miasta, na której kończyły się długie pasma gruntów Strusiny. Jeszcze w l. 50. obecnego wieku miejsce zabaw, podmiejskich pikników, raj dla chłopców udających tu Indian, miejsce dla zakochanych. W czasach autonomii władze miejskie planowały założyć na terenie Piaskówki park im. H. Jordana. Nazwa lasku zachowała się do dziś, chociaż jest on coraz mizerniejszy i wokół otoczony współczesną zabudową.
Do Piaskówki można było dojść aleją Piaskową, była ona przedłużeniem ulicy ks. Skargi, od ulica Romanowicza. Wzdłuż alei rosły równe rzędy do dziś istniejących akacji. Na początku alei znajdował się dawny cmentarz choleryczny, po którym nie ma od dawna śladu. Na prawo z daleka widoczna była strzelnica, zewsząd pola i łąki uprawne gospodarzy strusińskich. Aleja Piaskowa nie była zwarto zabudowana. Stały tu jednak parterowe, w większości murowane domki. Ostatnim domem w kierunku lasku był ten, w którym mieści się teraz Państwowy Instytut Meteorologiczny. Koniec alei Piaskowej wyznaczał tor bocznicy kolejowej prowadzącej do cegielni Kantorya należącej do Władysława Bracha. Za torem droga piaszczysta skręcała na zachód i wiodąc wzdłuż szpaleru białych brzóz aż do folwarku klikowskiego, mieszczącego się za torem kolei szczucińskiej. To była zachodnia granica Piaskówki. Na tych terenach powstała w l. 50. fabryka Tamel. Drzewostan lasku był mieszany, w części południowo-zachodniej przeważały drzewa iglaste, na pozostałym obszarze liściaste, w tym wiele moczarowatych jako, że lasek od północy graniczył z olbrzymią podmokłą łąką. Przeważały tu dorodne, piękne brzozy. Na końcu alei Piaskowej, w kącie między bocznicą kolejową, znajdował się duży staw zarosły trzcinami, pełen jazgotu ptactwa wodnego. Gościliśmy przy stawie jako dzieci, zrywając bardzo pożądane pałki trzcinowe. Na miejscu stawu rośnie dzisiaj młody lasek. Piaskówka była doskonałą lekcją przyrody dla młodzieży szkół tarnowskich. Pola pod Piaskówką szumiały zbożem i pachniały łubinem. W tym niby monotonnym krajobrazie pełno było bogactwa flory i fauny. Gniazda trzmieli w skarpach piaskowych, zające i norniki pryskające spod nóg, roje pięknych, różnobarwnych motyli, których na próżno szukać dzisiaj.
Piaskówka to miejsce dla zakochanych, także dla samobójców. Około 1935 r. opinią Tarnowa wstrząsnął dramat, jaki się tu rozegrał. Troje studentów miejscowego Seminarium Nauczycielskiego popełniło samobójstwo w lasku. W brzeźniaku obok toru cegielnianego leżały ich zwłoki. Każdy miał małą dziurkę w skroni od kuli pistoletowej. Ten trzeci strzelił do dwóch kolegów, następnie do siebie. Powodem tego zbiorowego samobójstwa miała być ocena niedostateczna z j. niemieckiego wystawiona przez prof. Jana Hamielca.
Teren Piaskówki należał do miasta. Miał więc swojego dozorcę. Był nim osławiony pan T. , amator płci pięknej. Energiczny, średniego wzrostu, o posturze i ruchach wojskowego. Miał ogromny posłuch i respekt wśród gości Piaskówki. Dzisiaj Piaskówka nie leży już na skraju miasta, ale w jego centrum.[...]"
zadanie
na współrzędnych początkowych znajduje się tablica. ile ta tablica ma nóg? liczbe oznacz jako A i podstaw do wzoru
N 50° 01.[838 + A]' E 020° 58.[641+A]'
