Seria powstała z okazji JUBILEUSZU 75-LECIA PAŃSTWOWEJ SZKOŁY MUZYCZNEJ I i II ST. IM. KAROLA SZYMANOWSKIEGO W PŁOCKU. Zapraszamy do poznania historii szkoły i postaci z nią związanych :)
Tę skrytkę poświęcamy w całości niezwykle wszechstronnemu człowiekowi - nie tylko muzykowi i nauczycielowi, ale i wynalazcy, i wizjonerowi.
Faustyn Piasek urodził się 16 lutego 1877 r. w Głowaczowie. Po ukończeniu nauki w cztero-letniej szkole powszechnej udał się wraz z młodszym bratem Janem do Warszawy, by tam kontynuować naukę. Ukończył Warszawski Instytut Muzyczny (1898 r.), uzyskując dyplom kapelmistrza orkiestr dętych i wojskowych.
Pierwszą pracę podjął jako kierownik orkiestry dętej przy zakładzie górniczym w Starachowicach, następnie przeniósł się do Łucka na Wołyniu, by tam, oprócz opieki nad orkiestrą pułkową, przyjąć posadę organisty w kościele katedralnym. Na dłużej osiadł w Wymyślinie (okolice Skępego), gdzie otrzymał pracę jako nauczyciel w Seminarium Nauczycielskim Męskim i prowadził także chór i orkiestrę, sprawując równocześnie opiekę nad instrumentami. W tym czasie zaczął stosować opracowana przez siebie, nowatorską na owe czasy, TRÓJDŹWIĘKOWĄ METODĘ lekcji śpiewu. W tym czasie poznał swoją przyszłą żonę Emilię Kalinowską, z którą po niedługim czasie ożenił się, a która urodziła troje ich dzieci: Janinę, Józefa i Jerzego. Być może to pojawienie się na świecie potomstwa skłoniło młodego muzyka do zainteresowania się sprawami technicznymi. W każdym razie właśnie w Wymyślinie powstał pierwszy jego wynalazek - niezależna, oparta na prądnicy i akumulatorach, instalacja elektryczna. Początkowo działała tylko w jego mieszkaniu, by wkrótce oświetlić za pomocą światła elektrycznego także pomieszczenia szkolne i kościół. Innym przejawem myśli technicznej Piaska były nożyce do cięcia drutu kolczastego (sic!). Ich prototyp wzbudził żywe zainteresowanie w korpusie rosyjskim, jednak nie ma informacji potwierdzających użycie ich w praktyce frontowej. Ambitny nauczyciel przejawiał również talent organizatorski: powołał straż obywatelską oraz Ochotniczą Straż Pożarną, której został prezesem.
Wybuch I Wojny Światowej nie ominął Wymyślina - w 1915 r. kadrę nauczycielską wraz z rodzinami ewakuowano na wschód (najpierw do Głuchowa i dalej do Podolska). W nowym miejscu Piasek w dalszym ciągu prowadził działalność dydaktyczną, jednak nie przynosiła już ona wystarczających dochodów. Dlatego też po raz kolejny wykorzystał swoje pozamuzyczne talenty, by „dorobić”: pracował jako felczer r (posiadał dyplom ukończenia kursu sanitarnego), ale też MALOWAŁ OBRAZY na zlecenie (szczególnie dochodowe były portrety miejsco-wych zamożnych kupców).
W 1921 r. Faustyn Piasek przeniósł się wraz z rodziną do Płocka, gdzie rozpoczął pracę w Seminarium Nauczycielskim. Powierzono mu równocześnie funkcję kierownika i głównego wychowawcy w internacie placówki. Z funkcji tej jednak niedługo potem zrezygnował, gdyż praca dydaktyczna bardzo go pochłaniała - oprócz nauczania w Seminarium Nauczycielskim Męskim oraz Seminarium Nauczycielskim Żeńskim pracował również jako pedagog w Gimnazjum Żeńskim im. hetmanowej Reginy Żółkiewskiej i w Szkole Organistowskiej. W celu uatrakcyjnienia zajęć śpiewu i muzyki opracował, wspólnie z Tadeuszem Joteyko, tablicę fonoplastyczną. Współpracował też z Towarzystwem Muzycznym w Płocku.
W drugiej połowie lat 20-stych XX wieku w prasie lokalnej i ogólnopolskiej coraz części ukazywały się publikacje, w których pisał m.in. o znaczeniu wychowawczym muzyki w edukacji. Ponadto w późniejszych latach opracowywał muzycznie pieśni ludowe, komponował muzykę użytkową, pisał podręczniki do nauki śpiewu w szkołach i seminariach nauczycielskich. Pracował nad materiałem do nauczania gry na fortepianie, skrzypcach i akordeonie, jednak nigdy nie został on wydany w całości. Był również autorem oprawy muzycznej do widowiska scenicznego „Wesele na Kurpiach” . Problematyka obrzędowości weselnej na tyle go zainteresowała, że opracował tekst i skomponował muzykę widowiska „Wesele w Sandomierskim” - weszło one, podobnie, jak dramat „Chłopskie dziecko” (poruszające tematykę powstania styczniowego) i kilka innych przez niego stworzonych, do repertuaru sekcji dramatycznej Towarzystwa Muzycznego.
Nie zapomniał jednak o swoich zamiłowaniach technicznych: wiele uwagi poświęcał odbiornikom radiowym (sam je budował, w 1926 r. brał udział w wystawie radiowej w Warszawie), zastanawiał go też problem przekazywania obrazów na odległość, a więc nieistniejącej jeszcze wówczas telewizji. Był czynnym członkiem Związku Wynalazców Rzeczpospolitej Polskiej - wysyłał projekty patentów m.in. przyrząd alarmujący o wybiciu szyby, śruba do szczelnego zamknięcia okna, czy też patenty (zarejestrowane) związane z kolejnictwem: „przyrząd samoczynny wskazujący w wagonie kolejowym nazwę każdej kolejnej stacji niezależnie od kierunku biegu pociągu”, „samoczynny łącznik przewodów do ogrzewania , hamulców i oświetlenia wagonów kolejowych”, „automat elektromagnetyczny alarmujący zbliżanie się pociągów idących w kierunkach przeciwnych po linii jednotorowej”. Niestety żaden z tych patentów nie wszedł do masowej produkcji.
W 1941 r. zostaje wraz z rodziną eksmitowany z wybudowanego przez siebie domu, zlokalizowanego przy ul. Stefana Batorego 1 (resztę okupacji spędzają w mieszkaniu przy ul. Królewieckiej 17). Pamiątką tamtych czasów stały się dla rodziny Piasków skrzypce, które ojciec rodziny zbudował z belki stropowej rozbieranego przez Niemców Teatru Miejskiego.
Po wojnie staje się jednym ze spiritus movens utworzenia w Płocku szkoły muzycznej - zaangażował się w prace nad powołaniem Ludowego Instytutu Muzycznego (LIM). W roku szkolnym 1950/51 pełnił funkcję dyrektora upaństwowionej placówki.
Zmarł 31 października 1955 r. i został pochowany na cmentarzu (przy ul. Kobylińskiego) w Płocku.
Przygotowane na podstawie: Andrzej Rogoziński, Faustyn Piasek człowiek wielu talentów, „Nasze Korzenie” 2014, nr 7, s. 83 - 88.
-----------------
O skrytce:
Skrytka umieszczona jest przy domu, który wybudował Faustyn Piasek. Właściciele budynku wiedzą o skrytce, zachowaj jednak dyskrecję.