Pałac barokowy, a po przebudowie w 1880 r. neoklasycystyczny. Jest to piętrowa, podpiwniczona budowla z dwoma skrzydłami, nakryta czterospadowym dachem, wzniesiona na planie zbliżonym do litery „E”, fasadą skierowana na południe. Główne wejście znajduje się w nieznacznym ryzalicie w osi budynku. Poprzedzone jest tarasem na wysokości pierwszego piętra, wspartym na czterech kolumnach z kapitelami ozdobionymi na wzór starożytnych Greków, motywami liści akantu. Korpus główny posiada jeszcze dwa ryzality boczne, które łącznie ze środkowym są zwieńczone trójkątnymi naczółkami z płaskorzeźbami. Od strony ogrodowej pałac posiada dwa skrajne, znacznie zryzalitowane skrzydła, a pośrodku półokrągły ryzalit z wyjściem na ogród. W dachu nad korpusem głównym umieszczono po dwie pary lukarn, a w skrzydłach po dwa malutkie okienka dachowe. W tympanonie południowego szczytu pałacu umieszczony został herb rodu Bnińskich – Łodzia, a w tympanonie środkowym fasady godło Polski, którego orzeł ma na piersi również ryngraf z herbem Łodzia.
Niestety obecnie leganie można podziwiać tylko przez ogrodzenie.