POLSKI OPIS
Marcelino García Toral (ur. 14 sierpnia 1965 w Villaviciosa) – hiszpański trener i piłkarz, który występował na pozycji pomocnika. Obecnie pełni funkcję trenera klubu Athletic Bilbao.
Marcelino jest wychowankiem Sportingu Gijón. W 1985 roku zadebiutował w pierwszej drużynie tego klubu. W 1989 roku został piłkarzem Racingu Santander. Po roku przeniósł się do Levante UD. W 1991 roku zdecydował się zakończyć piłkarską karierę.
W 1997 roku Marcelino rozpoczął karierę obejmując klub CD Lealtad. W 1998 roku objął drużynę rezerw Sportingu Gijón. W 2003 roku został trenerem pierwszej drużyny Sportingu Gijón. W 2005 roku został trenerem Recreativo Huelva. Zdołał on w sezonie 2005/06 zdobyć Mistrzostwo Segunda División i awansować z zespołem do Primera División. Tam w sezonie 2006/07 Recreativo Huelva pod jego wodzą było jedną z rewelacji sezonu, zajmując 8 miejsce w tabeli. W 2007 roku objął drużynę Racing Santander. W sezonie 2007/08 zajął z tym zespołem 6 miejsce w tabeli i zakwalifikował się z nim do rozgrywek Pucharu UEFA. Po tym sezonie nie zdecydował się jednak kontynuować pracy w klubie i został trenerem Realu Saragossa. W sezonie 2008/09 zdobył z zespołem Wicemistrzostwo Segunda División i awansował z nim do Primera División. Tam jednak, w sezonie 2009/10 radził sobie z zespołem dość słabo i w grudniu 2009 roku został zwolniony ze stanowiska trenera Realu Saragossa. Po tej przygodzie Marcelino miał przerwę w trenowaniu. Dopiero w lutym 2011 roku znalazł nową pracę, ponownie obejmując Racing Santander. Zdołał on uchronić drużynę przed spadkiem z Primera División ostatecznie zajmując 12 miejsce w tabeli. Po sezonie nie zdecydował się jednak kontynuować tam pracy i objął drużynę Sevilli FC. Tam w sezonie 2011/12 radził sobie z drużyną dość kiepsko i w lutym 2012 roku został zwolniony ze stanowiska trenera Sevilli FC. W styczniu 2013 roku został trenerem piłkarzy Villarrealu CF. Udało mu się wywalczyć z zespołem awans do Primera División z 2 miejsca w tabeli Segunda División. W sezonie 2013/14 zespół pod jego wodzą zajął 6 miejsce w tabeli Primera División i zakwalifikował się do Rundy Play-off Ligi Europy UEFA. W sezonie 2014/15 Marcelino po raz pierwszy poprowadził zespół w europejskich pucharach. Prowadzony przez niego Villarreal zdołał dojść do 1/8 finału Ligi Europy. W rundzie Play-off pokonali bardzo pewnie, 7:0 w dwumeczu FK Astanę. W Fazie grupowej zajęli 2 miejsce w grupie awansując do 1/16 Finału. W grupie rywalizowali z Borussią Mönchengladbach, FC Zürich i Apollonem Limassol. W 1/16 finału pokonali 5:2 w dwumeczu Red Bull Salzburg. W 1/8 finału przegrali jednak, z późniejszymi triumfatorami tych rozgrywek Sevillą FC. W lidze zajęli ponownie 6 miejsce w tabeli tym razem kwalifikując się do Fazy grupowej Ligi Europy. W sezonie 2015/16 w rozgrywkach Ligi Europy doszli aż do Półfinału. W fazie grupowej zajęli drugie miejsce w tabeli w grupie E, gdzie rywalizowali z Rapidem Wiedeń, Viktorią Pilzno i Dynamem Mińsk. W 1/16 finału pokonali 2:1 w dwumeczu SSC Napoli. W 1/8 finału 2:0 w dwumeczu pokonali Bayer 04 Leverkusen. W ćwierćfinale rozprawili się 6:3 w dwumeczu ze Spartą Praga. W półfinale ulegli jednak 1:3 w dwumeczu z Liverpoolem. W Primera División zajęli 4 miejsce w tabeli co dawało im kwalifikacje do Fazy Play-off Ligi Mistrzów UEFA. Tam jednak Marcelino nie było dane poprowadzić zespołu. W sierpniu 2016 roku, po konflikcie z zarządem został zwolniony ze stanowiska trenera Villarrealu CF. Po rocznej przerwie w trenowaniu, po zakończeniu sezonu 2016/17 objął drużynę Valencii CF. W sezonie 2017/18 zajął z zespołem 4 miejsce w tabeli i tym samym zakwalifikował się z Valencią do Fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA w sezonie 2018/19.
VS.
Nikołaj Iwanowicz Jeżow, (ur. 19 kwietnia?/ 1 maja 1895 w Mariampolu, zm. prawdopodobnie 4 lutego 1940) – radziecki działacz partyjny i państwowy, Ludowy Komisarz Bezpieczeństwa Państwowego w latach 1936–1938. Jego nazwisko stało się synonimem stalinowskiego terroru („jeżowszczyzna”). Ze względu na okrucieństwo i niski wzrost (153 centymetry) nazywany był „krwawym karłem”.
26 września 1936 roku został mianowany ludowym komisarzem spraw wewnętrznych (NKWD). Urzędowanie w resorcie rozpoczął od krwawej rozprawy z ekipą swojego poprzednika Gienricha Jagody. Nakazał podwładnym stosowanie wszystkich metod wydobywania zeznań, łącznie z torturami, w których sam uczestniczył. Przyniosło mu to – z uwagi na niski wzrost (153 cm) – przydomek Krwawego Karła.
Jeden z głównych wykonawców polityki masowego terroru w ZSRR lat 1936–1938. 30 lipca 1937 r. wydał niesławny rozkaz nr 00447, zarządzając masową likwidację „elementów antyradzieckich”. Na mocy tego rozkazu od sierpnia 1937 do września 1938 r. wydano zaocznie ponad 700 tys. wyroków śmierci. Służby Jeżowa umożliwiły Stalinowi pozbycie się opozycji partyjnej oraz tych, których Stalin podejrzewał, że mogą zagrozić jego panowaniu. W efekcie represji życia pozbawiono: trzech (z pięciu) marszałków ZSRR, czternastu (z szesnastu) dowódców armii, wszystkich ośmiu admirałów, sześćdziesięciu (z sześćdziesięciu siedmiu) dowódców korpusów, stu trzydziestu sześciu (ze stu dziewięćdziesięciu dziewięciu) dowódców dywizji, sześciuset (z dziewięciuset) generałów.
Jeżow wydał także Rozkaz NKWD Nr 00485 dotyczący ludobójczej operacji polskiej NKWD. Antypolskie rozkazy 00447 i 00485 skutkowały śmiercią wielu tysięcy Polaków, co kilkukrotnie przewyższyło liczbę ofiar zbrodni w Katyniu w czasie II wojny światowej.
Kiedy Stalin uznał, że należy ograniczyć terror, Jeżow zaczął z wolna tracić wpływy. Co prawda wytypowano go w 1937 roku do Biura Politycznego, ale tylko na zastępcę członka Biura. 8 grudnia 1938 r. na stanowisku szefa NKWD zastąpił go Ławrientij Beria (od połowy 1938 pierwszy zastępca Jeżowa), a Jeżow został Ludowym Komisarzem Żeglugi Śródlądowej. Według wspomnień Chruszczowa Jeżow w tym czasie całkowicie się rozpił. W kwietniu 1939 r. zniknął z ludowego komisariatu. Został poddany torturom, w wyniku których przyznał się do rzekomego spisku mającego na celu zabicie Stalina i całego bolszewickiego przywództwa. Zarzucono mu również działalność szpiegowską na rzecz wywiadów polskiego i niemieckiego. Obwiniono go także o homoseksualizm. Był to jeden z nielicznych punktów aktu oskarżenia, do których się przyznał. W tajnym procesie Jeżowa skazano na śmierć przez rozstrzelanie, a wyrok prawdopodobnie wykonano 4 lutego 1940. Po jego śmierci m.in. zdjęcie z 1937 r. Woroszyłowa, Mołotowa, Stalina i Jeżowa wizytujących kanał imienia Moskwy zostało tak wyretuszowane, by nie było na nim widać byłego Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych (por. damnatio memoriae).
Zadanie:
Koordynaty +/- 5m. Weź ołówek. Powodzenia :-)
[źródło] wikipedia
