Deze cache is gemaakt ter nagedachtenis aan Sonja de Wit, alias Sneeuw-witje56.
Sonja is helaas niet meer onder ons, maar we zullen haar nooit vergeten. De cache is vormgegeven als fotoboek en staat in de minibieb in de voortuin van haar kleinkinderen. Dit fotoboek dient tevens als logboek. Je kan er geen trackables achterlaten.
Gelieve niet na 10 uur 's avonds te komen bezoeken.
Haar kleinkinderen lezen graag de mooie verhalen die jullie in het boek schrijven. Heb je nog een leuke foto van haar? Plak hem dan gerust in het album er bij (wel zelf plakband meenemen). Je kan ook je verhaaltje en je foto's in je log zetten. De kleinkinderen hebben een eigen account en lezen graag jullie logjes mee.
In 2010 heeft Sonja deze hobbie ontdekt en het heeft haar leven verrijkt. Ook heeft het haar veel nieuwe vrienden gebracht. Ondanks haar drukke baan en haar gezin en huishouden greep ze elke gelegenheid aan om met vrienden op pad te gaan om nieuwe geocache-avonturen te beleven. Ze stond als eerste bovenaan een heuvel op weg naar de cache. De kortste weg is niet altijd de makkelijkste en juiste weg maar wel de spannendste. 
Zo moesten er ook regelmatig een paar fietsen een dijk omhoog worden geduwd of over hekjes worden geklommen. Ga zo maar door… Onderweg werd ook de kennis van de natuur bijgeschoold. Ze genoot vooral van de wandelingen in de natuur. Voordat we op weg gingen voor een nachtcache, was er eerst tijd om met zijn allen lekker te eten. We hebben altijd veel plezier samen gehad.
3 Jaar geleden kreeg ze het vreselijke nieuws dat ze ongeneeslijk ziek was. In de afgelopen 3 jaar heeft ze meer dan 75 chemokuren gehad. Maar ondanks al die ellende bleef ze zo veel mogelijk mee gaan om te gaan geocachen. Je hoorde haar nooit klagen (behalve over de hondenstrond onder haar schoenen). 
Sonja bedankt dat we jou hebben mogen leren kennen. We hebben genoten van de avonturen die we samen hebben mogen beleven.
Heb je nog een leuk kinderboek wat je wel kwijt wil? Neem het dan gerust mee voor de minibieb.