Klas 5B leert over geocaching in het werkboek 'tijd voor taal: accent'. Om de kinderen ook in de praktijk een voorbeeld te geven heb ik deze 2 geocaches gelegd.
Geocaching is een buitensport en een spel, waarbij je ergens ter wereld een zogenaamde cache (verstopplaats) moet vinden. Die cache is uitgerust met een gps-ontvanger. Zo kun je met andere gps-gebruikers op zoek gaan naar de verstopplaats. Een cache is in het algemeen een kleine waterdichte doos, voorzien van een logboek en de ‘schat’ (ook wel goodies, ruilspulletjes die voor kleine kinderen erg leuk kunnen zijn). Na het verstoppen van de schat maakt de plaatser via internet de locatie bekend aan andere Geocachers. Wie de schat vindt, mag een voorwerp uit de doos halen, maar hij legt er zelf ook een in. In de schat is altijd een logboek aanwezig, waarin de vinder zijn naam achter kan laten. Het is ook de bedoeling dat de vinder op de Geocaching-website een bericht (ook wel log genoemd) achterlaat, zelfs als je de schat niet kon vinden. Tegenwoordig zijn er ook applicaties voor verschillende smartphones. Met deze apps kun je een kaart downloaden met alle caches in de omgeving en bestaat de mogelijkheid om een log op de website te plaatsen.
Als je de ‘schat’ gevonden hebt, is het echter niet de bedoeling dat je de exacte ligplaats van de schat meedeelt; de andere Geocachers moeten die zelf vinden. Vaak staat er wel een hint op de site van de cache.
Als je de ‘schat’ gevonden hebt, moet je hem na het loggen en ruilen op precies dezelfde plek en manier terugleggen. De caches zijn er in diverse maten, van de grootte van een fietsventiel, fotorolletje waar alleen een logboekje in zit tot een munitiekistje of emmer waar je dan de goodies in kunt vinden.