Park Świetlików - historia
Historia parku i ogrodu w dawnej wsi Maślice Małe rozpoczyna się w drugiej połowie XVI w., kiedy powstaje majątek ziemski wrocławskiej rodziny patrycjuszowskiej von Uthmann und Schmolz. Dwór wraz z ogrodem, ograniczony od północy ul. Ślęzoujście (Riemberger Straße), od wschodu ul. Rędzińską (Ranserner Straße), a od południa ul. Śliwową (Pflaumen Allee), staje się w 1754 r. własnością Wilhelma von Ohlen und Adlerscron. Nowożytny ogród położony na zachód od dworu znamy z zachowanego rysunku Friedricha Bernharda Wernera.
W 1808 r. majątek przechodzi na własność Wilhelma von Tschierskiego, który buduje nowy dwór w stylu klasycystycznym i zakłada park krajobrazowy, zachowując barokową oranżerię i prowadzącą do niej aleję. Około 1830 r. nowa właścicielka, Antoinette von Montbach, tworzy obok parku ogród kwiatowy. Kolejny właściciel, Leopold Sachs wznosi nowoczesną rezydencję willową na południowy wschód od istniejącego parku i dworu (1885 r.). Majątek pozostaje w rękach rodziny Sachsów do 1903 r., następnie przechodzi na własność Gunthera i Eduarda von Woyrsch, którzy łączą parki w Maślicach i Pilczycach terenami spacerowymi wzdłuż lewego brzegu Ślęzy.
Od połowy XIX w. okolice parku są celem licznych wycieczek ówczesnych mieszkańców Wrocławia. Przy obecnej ul. Rędzińskiej i ul. Ślęzoujście powstają gospody i kawiarnie zwane „etablissmentami" (willa i browar Masselwitz, zajazd C. Glatza, kawiarnia P. Mocha, zajazd A. Zachela). Słowo établissement w języku francuskim oznacza „przedsiębiorstwo, zakład” w tym kontekście odnosi się do prywatnych przedsiębiorstw rekreacyjnych, popularnych w Europie Zachodniej od XVIll do XX w. Na ich terenie głodni rozrywki i szukający odpoczynku od zgiełku mieszczanie mogli rozsmakowywać się w wyszukanych potrawach, uprawiać sport, oglądać spektakle teatralne, spacerować po rozległych ogrodach czy brać udział w tanecznych imprezach. Często były budowane nad rzeką w pobliżu przystani, do których podczas rekreacyjnych rejsów cumowały parowce. Niektóre źródła podają, że we Wrocławiu i najbliższych okolicach w szczytowym momencie istniało około 80 tego typu obiektów, nazywanych też Lustgärten, czyli „ogrodami uciech”. Swoją popularność „etablissementy” zawdzięczały w pewnej mierze fatalnym warunkom higienicznym w miastach oraz powiązaniu rozrywki z przebywaniem na łonie przyrody. Wycieczka do „etablissementu” była dla wrocławian wyprawą na przedmieścia, a w najlepszym razie na obrzeża Wrocławia.
Od 1928 r. park jest własnością miasta - od 1945 r. część stanowi teren Domu Pomocy Społecznej, częściowo jest to park miejski. Zachował się czytelny podział na dwie regularne części: północną - dawny ogród z aleją i szpalerem dębów, oraz południową - dawny park krajobrazowy z około 1850 r.
Informacje o skrytce
Skrzynka ukryta na kordach, w środku logbook i ołówek, oraz drobny upominek dla pierwszego znalazcy :-)