Tereny te od XIII wieku były w posiadaniu biskupów płockich mających swoje siedziby w Pułtusku, Wyszkowie i Broku. Dlatego Puszcza Biała zwana była wówczas Puszczą Biskupią. Puszczański drzewostan tego obszaru podlegał ochronie, mającej na celu niedopuszczenie do zmniejszania powierzchni lasów. W puszczy znajdowały się nieliczne osady, których mieszkańcy uprawnieni byli do prowadzenia gospodarki leśnej na wyznaczonych działkach zwanych nowinami.
W czasie potopu szwedzkiego 1655-1660 puszczańskie osady zostały spalone a ich mieszkańcy zginęli lub zmuszeni byli uciekać. Przez prawie wiek tereny te pozostawały niezamieszkane. Jak pisze wybitny znawca Mazowsza - Lechosław Herz: "W lasach Puszczy Biskupiej pod Pułtuskiem, zwanych dzisiaj Puszczą Białą, przez prawie wiek tereny po wioskach porastały krzami i lasem, a zarosły do tego stopnia, iż trzeba było zacząć powtórną kolonizację, na surowym korzeniu. Tam kolonizowano teren osadnikami kurpiowskimi z Puszczy Myszynieckiej."
Ponowna kolonizacja tych terenów rozpoczęła się w 1748 roku, wydaniem Przywileju Lokacyjnego przez biskupa płockiego Antoniego Sebastiana Dembowskiego. Na jego mocy grupa osadników zaczęła odbudowywać zniszczone osady i budować nowe. Nowi mieszkańcy trudnili się bartnictwem, smolarstwem i drwalstwem.
Nazwa Białebłoto nawiązuje do cech gruntu lub okolicy. Badacze nie są jednak jednomyślni co do jej pochodzenia. Wincenty Pol wywodził ją od słowa "biel", którym określano odkryte połacie okolicznych bagien porośnięte kwitnącą na biało wełnianką pochwowatą. Według innej teorii, nazwa pochodzi od tak zwanego "dziadowskiego morza", czyli białego błota, tworzącego się po ulewnych opadach na słabo przepuszczalnym, piaszczystym podłożu.
Usytuowanie kamienia w tym miejscu jest nieprzypadkowe - zbiegają się tutaj drogi prowadzące do czterech Białychbłot: Kobyla, Kurza, Stara Wieś i Nowa Wieś.
Potomkowie pierwszych osadników wciąż zamieszkują te tereny, o czym świadczy chociażby nazwa pobliskiej piekarni.
A gdzie ten kesz?
Skwer, na którym stoi kamień ma kształt trapezu (widać to szczególnie dobrze w widoku satelitarnym mapy). Stań w okolicy miejsca, w którym przecinają się jego przekątne, twarzą w kierunku dłuższej podstawy. Twój cel oddalony jest o tyle metrów, ile lat musiała rosnąć sosna, by można było dziać w niej barć.
Uważaj na rośliny ozdobne rosnące na skwerku.