Cmentarz żydowski w Sieradzu został założony w 1804 rok i jest jednym z najstarszych cmentarzy żydowskich w Polsce. Nie jest cmentarzem czynnym. Zajmuje powierzchnię 1,2 ha.
Za zgodą władz pruskich Żydzi kupili za sto talarów 23 września 1804 roku morgę ziemi przy drodze z Sieradza do Wólki Dzierlińskiej od właściciela donacji Dzigorzew, hr. Rittberga. Wcześniej sieradzcy Żydzi chowali zmarłych w pobliskim Burzeninie.
Mogiły zdobiono macewami z napisami w języku hebrajskim, a także polskim, rosyjskim, z nazwiskami zmarłych. Były na nim wydzielone kwatery męskie i żeńskie, z czasem jednak wydzielono cztery kwatery: porządkową, konserwatywną dla ortodoksów, postępową i dziecięcą. Opiekę nad cmentarzem sprawował Zarząd Gminy Żydowskiej.
Podczas drugiej wojny światowej Niemcy zdewastowali kirkut wykorzystując część kamiennych płyt nagrobnych do celów budowlanych. Utwardzona z nich została ul. 23 stycznia. W latach okupacji hitlerowskiej Żydów sieradzkich Niemcy wymordowali. Po wojnie pozbawiony opieki cmentarz uległ dewastacji. Do czasów obecnych zachowały się jedynie fragmenty porozbijanych macew.
W 1986 r. Dawid Józefowicz ufundował symboliczny nagrobek rodziny Józefowiczów. W 2008 r. z inicjatywy Cezarego Zbrojewskiego na jednym z drzew pojawiła się tablica upamiętniająca dra Kazimierza Kempińskiego, zasłużonego lekarza i działacza społecznego. W 2011 roku odzyskano kilka macew, które posłużyły do budowy schodów na ul. Krakowskie Przedmieście w Sieradzu. Pod koniec października 2012 r. na cmentarzu pojawiły się dwie macewy – nagrobki Jehudy syna Lejzora (z 1890 roku) oraz kobiety o imieniu Szewa (z 1882 roku). Prawdopodobnie zostały one odnalezione na terenie miasta i przewiezione na cmentarz przez pragnącą zachować anonimowość osobę.
Na terenie kirkutu znajduje się obelisk ku czci 20 sieradzkich zakładników (w tym 2 Żydów)zamordowanych w tym miejscu przez Niemców 14 listopada 1939 roku.
Z dniem 11 IX 1806 roku Żydzi sieradzcy wyodrębnili się od gminy żydowskiej w Łasku i rozpoczęli starania o zezwolenie na wzniesienie własnej bóżnicy. Dotychczas posiadali tylko domy modlitwy przy ul. Zamkowej i Sukienniczej. W połowie 1787 roku w Sieradzu zamieszkiwało 71 Żydów, głównie na przedmieściach: Wójtostwie, Pstrokońszczyźnie i Posmykaczu. Rewir żydowski mieścił się początkowo w czworoboku ulic: Wodnej, Sukienniczej, Szewskiej i rzeki Żegliny. Wobec stale rosnącej liczby Żydów w Sieradzu, w 1823 roku uzyskali oni zgodę Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego na budowę własnej synagogi. Na mapie kwatermistrzowskiej z lat 1839–1841 cmentarz żydowski oznaczono jako „żydowskie mogiłki”. Teren cmentarza ogrodzono żywopłotem.