Side Ancient City EarthCache

Side Ancient City

Side was the most important port city of the Pamphylia region in ancient times. Side Ancient City was established on a peninsula in the coastal part of Manavgat District. It has a history dating back to the 8th century BC. It got its name "Side" which means pomegranate from Luwian. It came under the rule of the Lydian kingdom together with the whole Pamphylia region in the 7th century BC. This was followed by the domination of Persia and Alexander the Great. After the Roman consul Publius Servilius cleansed the region from the pirates in 78 BC, Side was attached to the Roman Empire like the other cities of Pamphylia.

Selimiye Village was founded by the Cretan immigrants in the 1890s on the seaside of Side Ancient City's ruins. Settlement continues in the city today. Some venues have ancient walls or floors. Visiting the Ancient City of Side is free. Side Museum and Side Theater are paid to be visited with separate tickets.

LIMESTONE

Limestone provides the raw material for some of the world's most iconic buildings — from the Egyptian pyramids to Notre Dame and the Side Ancient City.

And while these remarkable structures have stood the test of time, studies suggest that since the industrial revolution, the rate of decay of limestone buildings has sped up significantly. Why is it so?

The main reasons are climate change and pollution!

How does acid precipitation affect marble and limestone buildings?

Acid precipitation affects stone primarily in two ways: dissolution and alteration. When sulphurous, sulphuric, and nitric acids in polluted air react with the calcite in marble and limestone, the calcite dissolves. In exposed areas of buildings and statues, we see roughened surfaces, removal of material, and loss of carved details. Stone surface material may be lost all over or only in spots that are more reactive.

You might expect that sheltered areas of stone buildings and monuments would not be affected by acid precipitation. However, sheltered areas on limestone and marble buildings and monuments show blackened crusts that have spalled (peeled) off in some places, revealing crumbling stone beneath. This black crust is primarily composed of gypsum, a mineral that forms from the reaction between calcite, water, and sulphuric acid. Gypsum is soluble in water; although it can form anywhere on carbonate stone surfaces that are exposed to sulphur dioxide gas (SO2), it is usually washed away. It remains only on protected surfaces that are not directly washed by the rain. Gypsum is white, but the crystals form networks that trap particles of dirt and pollutants, so the crust looks black. Eventually the black crusts blister and spall off, revealing crumbling stone.

COMPOSITION OF LIMESTONE

Limestone is composed mostly of the minerals calcite and aragonite, which are different crystal forms of calcium carbonate (CaCO3). Dolomite, CaMg(CO3)2, is an uncommon mineral in limestone, and siderite or other carbonate minerals are rare. However, the calcite in limestone often contains a few percent of magnesium. Calcite in limestone is divided into low-magnesium and high-magnesium calcite, with the dividing line placed at a composition of 4% magnesium. High-magnesium calcite retains the calcite mineral structure, which is distinct from dolomite. Aragonite does not usually contain significant magnesium. Most limestone is otherwise chemically fairly pure, with clastic sediments (mainly fine-grained quartz and clay minerals) making up less than 5% to 10% of the composition. Organic matter typically makes up around 0.2% of a limestone and rarely exceeds 1%.

Limestone often contains variable amounts of silica in the form of chert or siliceous skeletal fragments (such as sponge spicules, diatoms, or radiolarians). Fossils are also common in limestone.

Limestone is commonly white to gray in colour. Limestone that is unusually rich in organic matter can be almost black in colour, while traces of iron or manganese can give limestone an off-white to yellow to red colour. The density of limestone depends on its porosity, which varies from 0.1% for the densest limestone to 40% for chalk. The density correspondingly ranges from 1.5 to 2.7 g/cm3. Although relatively soft, with a Mohs hardness of 2 to 4, dense limestone can have a crushing strength of up to 180 MPa. For comparison, concrete typically has a crushing strength of about 40 MPa.

Other characteristics

Limestone outcrops are recognized in the field by their softness (calcite and aragonite both have a Mohs hardness of less than 4, well below common silicate minerals) and because limestone bubbles vigorously when a drop of dilute hydrochloric acid is dropped on it. Dolomite is also soft but reacts only feebly with dilute hydrochloric acid, and it usually weathers to a characteristic dull yellow-brown color due to the presence of ferrous iron. This is released and oxidized as the dolomite weathers. Impurities (such as clay, sand, organic remains, iron oxide, and other materials) will cause limestones to exhibit different colors, especially with weathered surfaces.

Turkish version

Side Antik Kenti

Side antik çağda Pamfilya bölgesinin en önemli liman kentiydi. Side Antik Kenti, Manavgat İlçesi'nin kıyı kesiminde bir yarımada üzerinde kurulmuştur. 8. yüzyıla kadar uzanan bir geçmişi vardır. Nar anlamına gelen "Side" adını Luvice'den almıştır. MÖ 7. yy'da tüm Pamfilya bölgesi ile birlikte Lidya krallığının egemenliğine girmiştir. Bunu Pers ve Büyük İskender'in hakimiyeti izledi. M.Ö. 78 yılında Roma konsülü Publius Servilius'un bölgeyi korsanlardan temizlemesinden sonra Side, Pamfilya'nın diğer kentleri gibi Roma İmparatorluğu'na bağlanmıştır.

Selimiye Köyü, 1890'lı yıllarda Giritli göçmenler tarafından Side Antik Kenti kalıntılarının deniz kenarında kurulmuştur. Kentte yerleşim bugün de devam ediyor. Bazı mekanlar eski duvarlara veya zeminlere sahiptir. Side Antik Kenti'ni ziyaret ücretsizdir. Side Müzesi ve Side Tiyatrosu ayrı biletlerle ziyaret edilmek üzere ücretlidir.

KİREÇTAŞI

Kireçtaşı, Mısır piramitlerinden Notre Dame ve Side Antik Kenti'ne kadar dünyanın en ikonik binalarından bazılarının hammaddesini sağlıyor.

Ve bu olağanüstü yapılar zamana direnirken, araştırmalar sanayi devriminden bu yana kireçtaşı binaların çürüme hızının önemli ölçüde hızlandığını gösteriyor. Neden böyle?

Başlıca sebepleri iklim değişikliği ve kirlilik!

Asit yağışları mermer ve kireçtaşı binaları nasıl etkiler?

Asit çökeltme taşı öncelikle iki şekilde etkiler: çözünme ve değişim. Kirli havadaki kükürtlü, sülfürik ve nitrik asitler mermer ve kalkerdeki kalsit ile reaksiyona girdiğinde kalsit çözülür. Binaların ve heykellerin açıkta kalan alanlarında pürüzlü yüzeyler, malzemenin kaldırılması ve oyma detayların kaybı görüyoruz. Taş yüzey malzemesi her yerde veya sadece daha reaktif olan noktalarda kaybolabilir.

Taş binaların ve anıtların korunaklı alanlarının asit yağışlarından etkilenmemesini bekleyebilirsiniz. Bununla birlikte, kireçtaşı ve mermer binalar ve anıtlar üzerindeki korunaklı alanlar, bazı yerlerde dökülen (soyulan) kararmış kabukları gösterir ve altta ufalanan taşları ortaya çıkarır. Bu siyah kabuk esas olarak kalsit, su ve sülfürik asit arasındaki reaksiyondan oluşan bir mineral olan alçıdan oluşur. Alçı suda çözünür; kükürt dioksit gazına (SO2) maruz kalan karbonat taş yüzeylerinde herhangi bir yerde oluşabilmesine rağmen, genellikle yıkanarak uzaklaşır. Sadece doğrudan yağmurla yıkanmayan korumalı yüzeylerde kalır. Alçı beyazdır, ancak kristaller kir parçacıklarını ve kirleticileri yakalayan ağlar oluşturur, bu nedenle kabuk siyah görünür. Sonunda siyah kabuklar kabarır ve parçalanır, ufalanan taşları ortaya çıkarır.

KİREÇ TAŞI BİLEŞİMİ

Kireçtaşı çoğunlukla kalsiyum karbonatın (CaCO3) farklı kristal formları olan kalsit ve aragonit minerallerinden oluşur. Dolomit, CaMg(CO3)2, kireçtaşında yaygın olmayan bir mineraldir ve siderit veya diğer karbonat mineralleri nadirdir. Bununla birlikte, kireçtaşındaki kalsit genellikle birkaç yüzde magnezyum içerir. Kireçtaşı içindeki kalsit, düşük magnezyumlu ve yüksek magnezyumlu kalsite ayrılır ve ayırma çizgisi %4 magnezyum bileşimine yerleştirilir. Yüksek magnezyumlu kalsit, dolomitten farklı kalsit mineral yapısını korur. Aragonit genellikle önemli miktarda magnezyum içermez. Çoğu kireçtaşı, aksi takdirde, bileşimin %5 ila %10'undan daha azını oluşturan kırıntılı çökeltiler (esas olarak ince taneli kuvars ve kil mineralleri) ile kimyasal olarak oldukça saftır. Organik madde tipik olarak bir kireçtaşının yaklaşık %0.2'sini oluşturur ve nadiren %1'i aşar.

Kireçtaşı genellikle çört veya silisli iskelet parçaları (sünger spikülleri, diatomlar veya radyolaryalılar gibi) şeklinde değişken miktarlarda silika içerir. Fosiller kireçtaşında da yaygındır.

Kireçtaşı genellikle beyaz ila gri renktedir. Organik madde açısından alışılmadık derecede zengin olan kireçtaşının rengi neredeyse siyah olabilirken, eser miktarda demir veya manganez kireçtaşına kirli beyazdan sarıdan kırmızıya bir renk verebilir. Kireçtaşının yoğunluğu, en yoğun kireçtaşı için %0,1'den tebeşir için %40'a kadar değişen gözenekliliğine bağlıdır. Yoğunluk buna uygun olarak 1,5 ila 2,7 g/cm3 arasındadır. Nispeten yumuşak olmasına rağmen, Mohs sertliği 2 ila 4 arasında olan yoğun kireçtaşı, 180 MPa'ya kadar kırılma mukavemetine sahip olabilir. Karşılaştırma için, beton tipik olarak yaklaşık 40 MPa'lık bir ezilme mukavemetine sahiptir.

Diğer özellikler

Kireçtaşı mostraları sahada yumuşaklıklarıyla tanınırlar (kalsit ve aragonitin her ikisi de Mohs sertliği 4'ten azdır, yaygın silikat minerallerinin oldukça altındadır) ve üzerine bir damla seyreltik hidroklorik asit damlatıldığında kireçtaşı şiddetle kabarır. Dolomit de yumuşaktır ancak seyreltik hidroklorik asit ile sadece zayıf reaksiyona girer ve genellikle demirli demirin varlığından dolayı karakteristik donuk sarı-kahverengi bir renge dönüşür. Bu, dolomit havalandıkça serbest bırakılır ve oksitlenir. Kirlilikler (kil, kum, organik kalıntılar, demir oksit ve diğer malzemeler gibi), özellikle yıpranmış yüzeylerde kireçtaşlarının farklı renkler göstermesine neden olur.