Langeveldemolen
De oorsprong van de huidige molen gaat reeds terug tot de 14de eeuw. Hij werd aangelegd aan een kunstmatige waterval op de Grote Molenbeek en maakte op het einde van de 14de eeuw samen met de Binnenmolen en Koutermolen deel uit van de banmolens in het bezit van de familie Pipenpoy, heren van Merchtem. In 1487 werd een wateroliemolen gebouwd en omstreeks 1559 werd de molen als drafmolen gebruikt. Op de Ferrariskaart van 1771-1777 wordt het ensemble aangeduid als een geknikt L-vormig volume.
Erfgenamen van de laatste heer van Merchtem verkochten de molen omstreeks 1820 aan Jan Van Roy. Volgens het kadaster werd de toenmalige molen in 1837 omgebouwd tot een papiermolen met woning door de nieuwe eigenaars Willems – Zamboni. De L-vormige inplanting van de nieuwe volumes stemt overeen met de huidige schikking, maar hoewel de mutatiestaat in het kadasterarchief spreekt van een nieuwe constructie, wijzen bepaalde bouwelementen op het behoud van een oude kern, zeker wat betreft het molengebouw. De molensite was op dat moment ten noorden en westen omringd door weiden en ten oosten door een ‘hof’.
Omstreeks 1840 werd de toelating verleend tot de bouw van een stoommachine voor de watermolen. Tijdens het laatste kwart van de 19de eeuw lag de molen een tijd stil, tot Prosper Van Overstraeten in 1896 de toelating kreeg om de werking te herstellen. Omstreeks 1904 verving deze eigenaar het metalen bovenslagrad door een turbine, waarvan sporen resten tegen de watergevel van het molenhuis. De initialen "JDS/ 19 VDB/ 14" op de consoles van de inrijpoort verwijzen naar een ingrijpende verbouwing omstreeks 1914, meer bepaald toen onder molenaar Jozef De Smedt – Vanden Borre het woonhuis werd vergroot en verbouwd, en ten noorden ervan een bijgebouw werd gerealiseerd.
Een vergelijking tussen prentbriefkaarten toont aan dat de toenmalige molenaarswoning twee bouwlagen had, waarvan de linkertravee hoger opgetrokken was. Bij de verbouwing in 1914 werd het rechterdeel van de woning, dat aangebouwd was tegen de molen verhoogd en voorzien van een nieuw voorgevelparement. Vanaf 1930 werd de molen elektrisch aangedreven en in de vroege jaren 1960 werden de turbine en de houten schoven van de sluis verwijderd. Omstreeks 1963 werd het bijgebouw vergroot tot zijn huidige vorm (heden deels ingestort) en werd een bijkomende stalling gebouwd ten zuidwesten van de molenaarswoning. De molen bleef in werking tot circa 2005.
De historische watermolen werd in 2017 volledig gerenoveerd tot B&B.