Kasteel zogenaamd ‘Ter Donckt’, ook wel ‘Goed ter Donct’ of ‘te Donck’.
De kasteelhoeve ter Donkt bewaart in de oostelijke vleugel een deel van haar oorspronkelijke 13e eeuwse aanleg en van de 16e eeuwse verbouwing. De hoeve is sinds 1974 beschermd, maar niet toegankelijk.
In het oud-Nederlands is het dung = onderaards verblijf, een dierenhol. Het zou een normaal verblijf van wevers geweest zijn bij de Germanen nl. een ondergrondse kuil langs buiten met mest belegd tegen de koude. In het Engels en Duits is dung in gebruik gebleven voor =mest=. Dung is ook kerker, in het Engels dungeon en in het Frans donjon = verstrekte plaats. Door ophoging van de mest is een heuveltje ontstaan waaruit de tweede betekenis van donck nl. een betrekkelijk kleine hoogte in een laag gebied, tegen vochtigheid en overstromingen. Momenteel is het kasteel niet meer bewoond.
Een sage over het kasteel:
In ’t kasteelke Ter Donckt zou Keizer Karel gaan jagen zijn in de tijd. En hij was er onbekend. Hij was binnengesukkeld in een huisje en hij had er een stuk wild voorgeschoteld gekregen. En omdat hij zijn kruisteken niet maakte, rammelde de vrouw, Bette, hem af met de lemmer op zijn vingers. Dat is geschiedenis van Kwade Bette.
Veel info gevonden in het boek : ‘De Lange Weg naar Kluisbergen’ door De Keyzer B.
Steek het logrolletje terug in het plastieken doosje zodat de volgende cachers op een droog blaadje hun naam kunnen invullen.