Zasłonak bagienny należy do grzybów niejadalnych. Cechą charakterystyczną rodziny zasłonakowatych, do której również należy zasłonak bagienny jest występowanie zasnówki. Zasnówka jest nitkowatą pozostałością osłony otaczającej młody owocnik grzyba.
Zasłonak bagienny pojawia się od sierpnia do listopada.
Zasłonak bagienny najchętniej pojawia się na terenach zalewanych, wilgotnych. Spotykany pod wierzbami i olchami. Najczęściej w Europie Środkowej i Północnej.
Zasłonak bagienny ma kapelusz z falistym brzegiem. Brzeg kapelusza jaśniejszy od całości. Kolor zmienny, przeważnie pomarańczowo-miedziany, czerwony. Owocnik w kształcie stożka, sukcesywne staje się płaski, rozpostarty, z lekkim garbkiem pośrodku. Osiąga do 5-8 cm średnicy. Osłona, która okrywa młodociany owocnik jest czerwona. Zasnówka koloru jasnożółtego.
Trzon zasłonaka bagiennego jest walcowaty, z nieco wybrzuszoną podstawą. Trzon osiąga do 7 cm wysokości i 1 cm średnicy. Kolor przeważnie żółto-pomarańczowy. Mogą występować pozostałości osłony owocnika w postaci ceglastych strzępek.
Blaszki ochrowe, żółtawoceglaste, gęste. Z wiekiem ciemniejsze.
Miąższ jest żółty przybierający czerwony odcień. Raczej mięsisty, ze specyficznymi barwnikami. Zapach po nacięciu grzyba przypominający woń rzodkiewki. Bez wyraźnego smaku.
Zarodniki zasłonaka bagiennego brązowe, o ziarnistej powierzchni.
Zasłonak bagienny jest grzybem niejadalnym. Kiedyś używany był do barwienia wełny.
Zasłonak bagienny jest gatunkiem mikoryzowym. Strzępki grzyba oplatają korzenie wierzb i olch.