Gołąbek brudnożółty (Russula ochroleuca Fr.)
Gołąbek brudnożółty jest grzybem jadalnym, który w zależności od okazu może mieć wiele różnorodnych smaków.
Gołąbek brudnożółty rośnie w sezonie letnim i jesiennym.
Gołąbek brudnożółty występuje w lasach iglastych, głównie świerkowych oraz w lasach mieszanych. Najczęściej rośnie pod świerkami. W wilgotniejszych drzewostanach w niskich położeniach górskich jest bardzo popularny. Znacznie rzadziej spotkać go można pod bukami i sosnami.
Kapelusz gołąbka brudnożółtego osiąga średnicę od 4 do 11 cm. Ma barwę żółtą, żółtawoochrową, cytrynową lub zielonożółtą. U młodych okazów ma kształt półkolisty, później jego powierzchnia staje się płaska i pofalowana. Skórkę można oderwać z dużej powierzchni, niemalże do środka kapelusza. Pogoda ma wpływ na skórkę - w czasie suszy jest silnie błyszcząca, natomiast w czasie wilgoci staje się lepka.
Blaszki na początku są barwy białej, później stają się kremowe, czasem mają ochrowe plamy, a tym samym ochrowy odcień. Po uszkodzeniu brązowieją. U młodych okazów mają średnią gęstość, wraz z wiekiem stają się rzadsze.
Trzon osiąga wysokość od 3,5 do 7 cm oraz grubość od 1 do 2,5 cm. Na początku jest twardy i pełny, później staje się gąbczasty i charakteryzuje się elastycznością. Kształt cylindryczny, na dole przypomina kształtem maczugę. Na powierzchni jest gładki. Ma barwę białą, jednak u starszych okazów zabarwienie zmienia się na szare.
Miąższ ma barwę białą. Przy trzonie ma miękką konsystencję i szarzeje. Zapach niewyraźny, lekko kwaskowo-owocowy. Smak może być ostry lub łagodny.
Zarodniki prawie kuliste, posiadające duże kolce, siatkowane. Wysyp zarodników biały do jasnokremowego.
Cechą charakterystyczną gołąbka brudnożółtego jest zmienność smaków w zależności od okazów. Trafiają się grzyby o bardzo ostrym, piekącym smaku, jak również o smaku łagodnym.
Gołąbek brudnożółty nie jest grzybem popularnie wykorzystywanym ze względu na różnorodność smaków. Czasami stosuje się go jako dodatek do innych grzybów, które mają mdły smak, celem nadania potrawom wyraźniejszego smaku
Russula ochroleuca is a member of the genus Russula. A group that have become known as brittlegills. It has been commonly known as the common yellow russula for some years, and latterly the ochre brittlegill. It is widespread, and common in mixed woodland.
Russula ochroleuca was first noted and named as a species of Agaricus by the pioneering South African mycologist Christian Hendrik Persoon in 1801.
The cap is dull yellow and 5–12 cm (2–4.5 in) wide, initially convex, later flat, or slightly depressed. The cap margin becomes furrowed when mature, and it is two-thirds peeling. The gills are white to greyish white, and are adnexed. The stipe is 3–7 cm (1–3 in) long, 1–2 cm (0.5–1 in) wide, cylindrical, white or later greyish. The taste is mild to moderately hot.
It could be confused with the similar-looking and much better tasting Russula claroflava.
Russula ochroleuca grows in deciduous and coniferous forest, where it (at least in Northwestern Europe) is very common. In the USA it is fairly common under conifers; birch, and aspen in the Northern States.
Although considered edible, it is not known as particularly tasty. It is mild to moderately hot.
Aby rozwiązać zagadkę należy skompletować układankę :
To solve the puzzle, you need to complete the puzzle:
Gołąbek brudnożółty (Russula ochroleuca Fr.)