Pieczarka leśna (Agaricus sylvaticus)
Nazywana też: pieczarka lśniąca, bedłka lśniąca
Pieczarka leśna jest dość smacznym grzybem jadalnym. Nie jest jednak ceniona przez zbieraczy, ponieważ jest brzydkim grzybem, a jej miąższ szybko czerwieniej po przekrojeniu. Trudno jest ją także znaleźć, ponieważ występuje dość rzadko.
Sezon na pieczarkę leśną zaczyna się w lipcu. Zbierać ją można do końca października. Niekiedy zdarza się, że pojedyncze sztuki można znaleźć jeszcze w listopadzie.
Pieczarka leśna występuje w lasach iglastych i mieszanych, czasami spotkać ją można także na łąkach i w parkach. Najczęściej rośnie pod świerkami i jodłami, ale można również znaleźć ją pod olszami i wierzbami. Lubi gleby bogate w związki azotowe. Rośnie pojedynczo lub w niewielkich grupach po kilka sztuk. Nie jest zbyt pospolitym grzybem.
Owocnik pieczarki leśnej osiąga średnicę od 3 do 10 cm. U młodych osobników ma kształt dzwonkowaty lub stożkowaty. Z czasem staje się półkulisty, a później łukowaty. Starsze egzemplarze mają owocniki rozpostarte i płaskie. Kapelusz może przybierać barwę ciemnobrązową, żółtobrązową lub ochrową. W miejscach uszkodzonych czerwienieje. Ma suchą powierzchnię pokrytą gęstymi łuseczkami o włóknistej strukturze, mocno przylegającymi do skóry.
Blaszki pieczarki leśnej osiągają szerokość od 5 do 8 mm. Ułożone są dość gęsto, na końcach są wolne i nie przyrastają do trzonu. Pokryte są białą błoniastą osłoną częściową, która utrzymuje się na nich do późnego stadium rozwoju grzyba. U młodych osobników mają siwoczerwony lub szaroróżowy kolor, u starszych okazów przybierają barwę ciemnobrązową. Na ostrzach mają jaśniejszy odcień.
Trzon osiąga wysokość od 3 do 12 cm. i grubość od 1 do 2,5 cm. Ma cylindryczny kształt, u podstawy jest lekko rozszerzony i bulwiasty. Dolna część trzonu pokryta jest białą grzybnią, u góry otacza go szeroki, cienki i odstający pierścień, który u młodych okazów ma biały kolor, natomiast u starszych przybiera barwę szarą. Początkowo trzon jest pełny, z czasem staje się rurkowaty i łatwo odłamuje się od kapelusza. Może mieć biały lub szary kolor, pod wpływem nacisku i uszkodzeń przebarwia się na czerwono, a następnie na brązowo. Ma gładką powierzchnię, chociaż czasami trafiają się osobniki, u których pokryty jest białymi kłaczkami.
Miąższ pieczarki leśnej jest mięsisty, cienki i dość kruchy. Ma biały kolor, ale po przekrojeniu szybko czerwienieje, a następnie brązowieje. Ma dobry, łagodny, grzybowy smak i przyjemny migdałowy zapach (chociaż według niektórych grzybiarzy zapach pieczarki leśnej przypomina świeże drewno).
Pieczarkę leśną bardzo łatwo pomylić z trującą pieczarką karbolową. Grzyby te odróżnić można od siebie po miąższu. Miąższ pieczarki żółtawej po przekrojeniu barwi się na żółto, ponadto u starszych osobników wydziela nieprzyjemny karbidowy lub atramentowy zapach. Obie pieczarki różnią się także kolorem trzonu – u pieczarki żółtawej dolna, bulwiasta część trzonu jest pomarańczowo żółta.
Innym grzybem, z którym łatwo pomylić pieczarkę leśną jest śmiertelnie trujący muchomor jadowity. Jego miąższ po przekrojeniu nie zmienia barwy oraz ma słaby, nieprzyjemny, słodko-rzodkiewkowy zapach.
Młode osobniki pieczarki leśnej wyglądem mogą przypominać także trujące:muchomora plamistego, muchomora wiosennego oraz muchomora sromotnikowego. Z tego powodu zaleca się szczególną ostrożność przy zbieraniu młodych okazów pieczarki leśnej (a niedoświadczeni grzybiarze w ogóle nie powinni próbować tego robić).
Pieczarka leśna jest grzybem jadalnym o dość dobrym, łagodnym smaku. W ponad 90 proc. składa się z wody, reszta to białka, węglowodany i błonnik oraz śladowe ilości skrobi i sacharozy. Pieczarki są bogatym źródłem białka. Białko pieczarek zawiera aminokwasy egzogenne, których organizm nie potrafi sam syntetyzować. Spożywanie tych grzybów może uzupełnić niedobory żelaza i witaminy D.
Pieczarkę leśną można przyrządzać w typowy dla grzybów sposób. Doskonale nadaje się smażenia, duszenia i gotowania. Stanowi świetny dodatek do dań mięsnych i makaronów. Można ją również podawać jako danie główne – na przykład zapieczoną w cieście. Sprawdza się także jako składnik zup, sosów, sałatek i surówek, a także jako domieszka do potraw z innymi grzybami.
Agaricus silvaticus (or Agaricus sylvaticus), otherwise known as the scaly wood mushroom, blushing wood mushroom, or pinewood mushroom, is a species of mushroom often found in groups in coniferous forests from early summer, or September through to November in Europe, North Africa and North America.
The greyish-brown cap is hemispherical when young, but later flattens out up to 10 cm in diameter. It is covered with broad scales. The gills are grey when young, and become much darker with age. The spores are chocolate brown. The stem is brownish, often with a hanging ring and a small bulb at the base. The flesh is white with a mild taste, turning reddish when cut.
Although one field guide lists the species as edible, another does not recommend it on the basis of its being related to species that cause gastric upset.
The species name sylvaticus (or silvaticus) means "of the woods". Both spellings are found in the literature, but Species Fungorum gives sylvaticus as the current name and so that version should be preferred.
This well-known species was first validly described under the current name, Agaricus silvaticus, in 1774 by the early mycologist Jacob Christian Schäffer. At that time most gilled mushrooms were all grouped under the genus Agaricus, but later were allocated to new genera which reflected their different characteristics. Now Agaricus has a much more restricted meaning, being the genus of the common cultivated mushrooms of Europe and America, but A. sylvaticus belongs to that group and has kept the same name during all that time.
Agaricus haemorrhoidarius is normally considered a synonym, but has also been defined as a separate species, distinguished by its flesh which immediately turns red when cut. Agaricus phaeolepidotus is distinguished by a stem which yellows (in addition to turning pink) when cut. The cap background is browner than A. silvaticus and its smell suggests iodine or ink. Tricholoma vaccinum looks similar from above but has no ring and develops reddish-brown gills.
Aby rozwiązać zagadkę należy skompletować układankę :
To solve the puzzle, you need to complete the puzzle:
Pieczarka leśna (Agaricus sylvaticus)