Pieczarka łąkowa (Agaricus campestris)
Nazywana też: pieczarka inspektowa, pieczarka polna, pieczarka polowa, pieczarka prawdziwa, pieczarka zwyczajna, bedłka pieczarka, bedłka polna
Pieczarka łąkowa jest smacznym grzybem jadalnym. Najobficiej występuje na terenie Europy Środkowej, rzadko jednak można spotkać ją w lasach.
Pierwsze okazy pieczarki łąkowej pojawiają się już w maju. Rośnie ona do końca października.
Pieczarka łąkowa występuje głównie na łąkach, pastwiskach i polach. Można ją także spotkać rosnącą w przydrożnych rowach. Rzadko pojawia się w lasach. Preferuje miejsca średnio nawożone. Jest bardzo pospolita, zazwyczaj rośnie gromadnie po kilka lub kilkanaście sztuk obok siebie. Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą. Najobficiej rośnie w Europie Środkowej.
Owocnik pieczarki łąkowej osiąga średnicę od 3 do 13 cm. U młodych osobników jest zamknięty i ma kulisty kształt, z czasem staje się półkulisty, a u dorosłych okazów przypiera formę płaską i rozpostartą. Ma długo podwinięty brzeg, który u młodych egzemplarzy bywa lekko kosmkowaty, a u starszych łuskowato spękany. Początkowo kapelusz ma biały kolor, który wraz z wiekiem grzyba zaczyna szarzeć. Jego wierzchołek pokryty jest przylegającymi łuseczkami o brązowej barwie, które po uciśnięciu zmieniają kolor na żółty. Powierzchnia owocnika jest gładka, lśniąca i jedwabiście włóknista. Podczas suchej pogody jej górna część pęka i powstają na niej głębokie rowki i poletka. Skórka, którą jest pokryty daje łatwo ściągnąć się w całości.
Blaszki pieczarki łąkowej są gęsto ułożone i nie przylegają do trzonu. Są wąskie i mają gładkie ostrza. U młodych okazów o zamkniętych owocnikach mają biały kolor, później stają się różowe, a następnie przechodzą w barwę czekoladowobrązową lub czarnobrązową. U starych okazów, pod wpływem zarodników, pojawia się fioletowe zabarwienie.
Trzon pieczarki łąkowej osiąga wysokość od 3 do 10 cm. i grubość od 1 do 2,5 cm. Może mieć cylindryczny lub walcowaty kształt, przy podstawie jest zaostrzony. Jest pełny i łatwo odłamuje się od kapelusza. W górnej części otoczony jest białym, błoniastym pierścieniem, który u starszych osobników zanika. Ma biały kolor, w górnej części różowiejący od prześwitującego miąższu. U starszych grzybów zmienia barwę na brązową lub rdzawobrunatną. Zazwyczaj ma gładką powierzchnię, chociaż zdarzają się okazy o powierzchni lekko włóknistej.
Miąższ pieczarki łąkowej jest mięsisty i zwarty. W większej części grzyba ma biały kolor, na którym czasem pojawiają się różowe przebarwienia. Powyżej blaszek oraz na trzonie tuż pod blaszkami przybiera szary odcień, a w dolnej części trzonu jest pomarańczowy. Po przekrojeniu miejscami różowieje. Ma przyjemny, grzybowy zapach i łagodny, korzenny smak.
Pieczarkę łąkową można łatwo pomylić ze śmiertelnie trującym muchomorem jadowitym. Na szczęście dotyczy to tylko bardzo młodych okazów, które mają jeszcze zamknięte owocniki o białych blaszkach (muchomor jadowity także posiada białe blaszki). W późniejszym stadium rozwoju blaszki pieczarki łąkowej stają się różowe, a później ciemnobrązowe, co ułatwia rozróżnienie tych dwóch grzybów. Ponadto trzon muchomora jadowitego otoczony jest pochwą.
Innym grzybem, z którym można pomylić pieczarkę łąkową jest jadalna pieczarka miejska, która w odróżnieniu od swojej kuzynki ma zawsze nagi kapelusz i ma trzon otoczony podwójnym pierścieniem.
Pieczarka łąkowa jest także podobna do jadalnej pieczarki dwuzarodnikowej. Te dwa grzyba da się od siebie odróżnić tylko w badaniu mikroskopowym.
Pieczarka łąkowa jest dobrym grzybem jadalnym, jednak w smaku nie dorównuje swojej kuzynce pieczarce dwuzarodnikowej. W większości składa się z wody, poza tym jest bogatym źródłem białka, błonnika i nienasyconych kwasów tłuszczowych. Zawiera także witaminy z grupy B oraz takie pierwiastki jak - magnez, potas, selen i sód.
Pieczarka łąkowa ma krótki okres przydatności do spożycia. Stanowi świetny dodatek do dań mięsnych i zup. Można ja także dusić, gotować, smażyć i zapiekać. Nadaje się do robienia sosów. Można ją także podawać w potrawach z innymi grzybami, zwłaszcza z innymi pieczarkami.
Agaricus campestris is a widely eaten gilled mushroom closely related to the cultivated button mushroom Agaricus bisporus. It is commonly known as the field mushroom or, in North America, meadow mushroom
The cap is white, may have fine scales, and is 3 to 12 centimetres (1+1⁄8 to 4+3⁄4 in) in diameter; it is first hemispherical in shape before flattening out with maturity. The gills are initially pink, then red-brown and finally a dark brown, as is the spore print. The stipe is 3 to 10 cm (1+1⁄8 to 3+7⁄8 in) tall, 1–2 cm wide, predominantly white and bears a single thin ring. The taste is mild. The white flesh bruises a dingy reddish brown, as opposed to yellow in the poisonous Agaricus xanthodermus and similar species. The thick-walled, dark brown, elliptical spores measure 5.5–8 μm by 4–5 μm. Cheilocystidia are absent.
Aby rozwiązać zagadkę należy skompletować układankę
To complete the puzzle, you need to complete the puzzle:
Pieczarka łąkowa (Agaricus campestris)6