Het was ergens in augustus 1988. De Flevolijn was nog niet zo lang daarvoor doorgetrokken van Almere Buiten naar Lelystad. Tijdens een nachtelijke fietstocht door de polder hoorde ik het zwoegen van een trein en in de verte zag ik een groot wit licht naderen. "Dat is vreemd! Normaal rijden hier sinds kort alleen overdag treinen", dacht ik bij mezelf. De trein reed niet hard en toen hij aan mij voorbijreed besloot ik om er op gepaste afstand achteraan te fietsen om te zien waar hij heenging.
Ik hoefde niet erg lang achter de trein aan te fietsen, want al snel minderde hij vaart. Voor de trein zag ik een bouwsel opdoemen wat verdacht veel op een station leek. "Maar we zijn toch nog lang niet bij station Lelystad aangekomen?", spookte het door mijn hoofd. De trein hield midden in de polder stil bij een verlaten station. De deuren van de voorste coupe gingen open en mijn adem stokte even door wat ik toen zag. Een schimmige vrouw zweefde uit de trein en hield even stil voor de locomotief en keek mijn kant op. "Zou ze me hebben gezien?"
Na enkele, zeer lange seconden richtte ze haar blik de andere kant op en zag ik haar over het perron wegzweven. Bijgekomen van de eerst schrik volgde ik haar voorzichtig om te kijken waar ze heen ging. In haar hand hield ze stevig een soort van koker vastgeklemd. Terwijl ze de trap van het station afdaalde zag ik iets verder een heel groepje schimmige personen. De vrouw ging daar ook naar toe en wat toen volgde was een vreemdsoortig ritueel waarbij dat kleine kokertje het middelpunt leek te zijn.
Bij de plek waar ze stilhield, zag ik hoe ze het kokertje zorgvuldig bevestigde, laag bij de grond, aan het hek dat het terrein afschermde — alsof het daar onopvallend moest blijven voor wie niet precies wist waar te kijken.
Het werd mij hier te spannend en ik besloot om naar huis te fietsen. Nooit ben ik meer naar deze plek terug gegaan, maar de gebeurtenis kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. Ook de plek van het ritueel kan ik zo aanwijzen op de kaart en de coördinaten hiervan heb ik bovenaan deze pagina genoteerd.
DURF JIJ ER WEL EEN BEZOEKJE TE BRENGEN?
Voor degene die deze spooky plek durven te bezoeken, kunnen dat wandelend, met de fiets of met de auto doen. Let er wel op dat de wegen naar deze onheilspellende plek erg slecht zijn. Zand, blubber en diepe kuilen. Het bezoek is dan ook geheel voor eigen risico en de CO kan niet aansprakelijk gesteld worden voor enige vorm van schade. Je bent gewaarschuwd!