Dwór z przeł. XIX i XX w. Gorzyce to wieś leżąca 5,5 km na wschód od Miłosławia. W XV w. należała do dziedziców z Gowarzewa, braci: Jana, Mirosława i Adama Gowarzewskich. Tworzyła wówczas niewielki klucz z pobliskimi Rudkami i Lipiem. W 1465 r. Adam sprzedał połowę tych dóbr Marcinowi Miłosławskiemu, miecznikowi kaliskiemu. Dodajmy, że dziedzice Miłosławia posługiwali się wówczas przydomkiem "Milay" (Mylay, etc...). W 2. poł. XV w. miejscowymi dziedzicami (Gorzyckimi) byli bracia Jan, Wojciech i Jan junior. W 1470 r. Wojciech zapisywał po 25 grzywien posagu i wiana swej żonie Małgorzacie.
Z czasem wszystkie części wsi znalazły się w rękach właścicieli Miłosławia. W skład niewielkiego klucza dóbr pod k. XV w. wchodziły także Rudki, Lipie, Kozubiec, Piątkowo, Starkowiec i in. W latach 80. wdowa po Mikołaju Miłosławskim - Dorota - zamieniła je na miasto Jarocin od Wojciecha Górskiego, kasztelana z Lądu. W 1486 r. Jan i Tomasz Miłosławscy potwierdzili przekazanie dóbr Górskiemu. Ten w 1491 r. sprzedał Gorzyce wyderkafem Piotrowi Giłowieckiemu. Mniej więcej na pocz. XVI w. przeszła ona w ręce Kambłowskich (Kębłowskich z obecnej wsi Kębłowo) i pozostawała w nich do 2. poł. XVI w. W okresie tym zanikły wzmianki dot. dziedziców Miłosławia, czyli najprawdopodobniej cała wieś znalazła się w rękach Kambłowskich. Kembłowscy chronologicznie: Stanisław (do 1511 r.), Paweł, Mikołaj z żoną Katarzyną, tegoż bracia: Jerzy żonaty z Agnieszką Pawłowską, Jakub żonaty z Agnieszką Słopanowską, Wawrzyniec i Maciej zwany "Pszonka", żonaty z Barbarą Wilczyńską (lata 1523-33).
W 1534 r. Mikołaj zapisywał czynsz roczny 6 wierteli dla mansjonarzy we Wrześni, od sumy łącznej 24 grzywien. W 1542 r. wdowa po Macieju sprzedała swą część Wawrzyńcowi K. (synowi Jerzego, czy kolejnemu bratu?). Z kolei główną część dzierżył Mikołaj, wówczas już burgrabia ziemski w Pyzdrach. Synami Jerzego na pewno byli Stanisław, Jan i Piotr, którzy w 1547 r. wraz z matką sprzedali swoją część zacnemu stryjowi. Ten zmarł ok. 1558 r., a dobra odziedziczyli po nim synowie: Marcin, Andrzej i Stanisław. Dodajmy, że na przestrzeni lat Kembłowscy posługiwali się zamiennie nazwiskiem Gorzyckich. To chyba zależało od tego, gdzie aktualnie siedzieli, czy w swoim Kembłowie, czy w Gorzycach. Jakub K. żył jeszcze w 1566 r., kiedy to zapisywał po 500 złp. posagu i wiana swej przyszłej synowej Reginie Kamieniewskiej (żonie Wojciecha K.). Rok później jego brat Jan na swojej części zapisywał po 300 złp. żonie Agnieszce Kucharskiej, a Paweł (syn Piotra) po 100 grzywien Annie Zachorzewskiej. Wojciech z żoną Reginą mieli ośmioro dzieci; synom (Piotrowi, Walentemu, Stanisławowi, Sewerynowi i Wawrzyńcowi) zapisali dobra, a córkom po 30 grzywien posagu.
Część dóbr w 1574 r. dostał od siostry Andrzej G. seu (albo) K. W latach 70. miało miejsce sporo spraw spadkowych i innych transakcyj, ponadto żenili się młodzi panowie Gorzyccy, zapisują oczywiście zacne posagi swym przyszłym żonom, dlatego wspomnimy tylko, że pod koniec XVI w. część wsi trzymał Wacław G. s. K., syn Andrzeja. Jego bracia przyrodni to: Jakub, Wojciech, Stanisław i Maciej. Ich siostra Róża obrała drogę duchowną i została klaryską w Gnieźnie. W 1596 r. w tow. ksieni Anny Dembickiej zrzekła się swoich praw do majątku na rzecz tychże braci. Kembłowscy siedzieli we wsi do 2. poł. XVII w. Dalej w kolejności byli to: syn Macieja - Łukasz z żoną Skrzetuską (1605), tegoż siostry: Jadwiga żona Marcina Bielickiego i Katarzyna, żona Jana Godurowskiego (1620); córka Wojciecha - Bogumiła, żona Stanisława Wilkońskiego (1631); dzieci Wojciecha K.: Elżbieta, Piotr i Władysław (lata 30-te); Maciej i tegoż syn Stanisław. Stanisław Kembłowski w 1676 r. sprzedał swe części po stryju - Kazimierzowi Żegockiemu. Żegocki wraz z żoną Marią Ulanowską w latach 70. i 80. puszczali wieś w dzierżawę, m. innymi Świerczyńskim i Drachowskim. Kolejnym właścicielem G. został Jan Skaławski, syn Wojciecha, który w 1684 r. sprzedał swe części dziedziczne Antoniemu Malczewskiemu h. Abdank. Ten zaledwie raz puścił dobra w dzierżawę, a w roku 1695 sprzedał Gorzyce Stanisławowi Swinarskiemu h. Poraj, synowi Wojciecha. Po kolejnych trzech latach Stanisław sprzedał wieś swojemu bratankowi, Maciejowi Swinarskiemu (synowi Jana).
W 1700 r. Maciej Swinarski sprzedał wieś G. - Łukaszowi Dobrzyckiemu. Rodzina Dobrzyckich h. Leszczyc siedziała w Gorzycach prawie pół wieku. Żoną Łukasza była Katarzyna Kierska h. Jastrzębiec; mieli oni synów: Michała i Andrzeja. Ciż bracia w 1749 r. sprzedali wieś Janowi Przespolewskiemu, synowi Stefana Dominika i Ludwiki Jaraczewskiej h. Zaremba. Zaledwie trzy lata później ten sprzedał dobra swojej siostrze Jadwidze, zamężnej za Józefa Będkowskiego. Ciż Będkowscy mieli córki: Teresę, Jadwigę, która w 1763 r. w Gorzycach wyszła za Jana Poleskiego oraz synów Ludwika i Karola. Jakoś tak w tym okresie Będkowscy wybudowali w G. nowy dwór, ponieważ zapiska z 1772 r. mówi o chrzcie.
SKRYTKA
Dyskrecja wskazana. Odłóż na miejsce i dokladnie zamknij zerując kod